Ένα από τα πιο επίμονα προβλήματα στον χώρο της εκπαίδευσης παραμένει η άνιση αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών σε ό,τι αφορά την άδεια ανατροφής τέκνων. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ένα θεμελιώδες δικαίωμα που συνδέεται με την προστασία της οικογένειας και της μητρότητας, η πραγματικότητα αποκαλύπτει ένα σύστημα «δύο ταχυτήτων», όπου οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί βρίσκονται σταθερά στο περιθώριο.
Η άδεια ανατροφής τέκνου για τους μόνιμους εκπαιδευτικούς αποτελεί θεσμικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, το οποίο επιτρέπει στον γονέα να αφιερώσει χρόνο στη φροντίδα του παιδιού του. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, δεν λείπουν οι δυσλειτουργίες, καθώς διαφορετικές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης εφαρμόζουν τη νομοθεσία με διαφορετικά κριτήρια, δημιουργώντας σύγχυση και άνιση μεταχείριση. Σε ορισμένες περιπτώσεις επιβάλλονται αυθαίρετοι χρονικοί περιορισμοί, που δεν προβλέπονται από το ισχύον πλαίσιο.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο προβληματική για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, οι οποίοι δεν απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα. Αντιμετωπίζονται ως εργαζόμενοι «δεύτερης κατηγορίας», χωρίς ουσιαστική πρόσβαση σε άδειες ανατροφής τέκνων και χωρίς την απαραίτητη θεσμική προστασία. Πολλοί αναγκάζονται να επιλέξουν ανάμεσα στην εργασία και την οικογένεια, γεγονός που δημιουργεί σοβαρές κοινωνικές και επαγγελματικές επιπτώσεις σημειώνει η Δημοκρατική Συνεργασία Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας ΠΕ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Την ίδια στιγμή, η νομολογία των διοικητικών δικαστηρίων έχει ήδη αναδείξει τις αδυναμίες και τις αυθαιρεσίες στη διαχείριση των αδειών. Σε αρκετές περιπτώσεις, δικαστικές αποφάσεις δικαιώνουν τους εκπαιδευτικούς, επιβεβαιώνοντας ότι τα δικαιώματα αυτά δεν μπορούν να περιορίζονται αυθαίρετα από τη διοίκηση. Παρ’ όλα αυτά, η ανάγκη προσφυγής στη δικαιοσύνη για την κατοχύρωση αυτονόητων δικαιωμάτων παραμένει μια προβληματική πραγματικότητα.
Το γραφειοκρατικό αλαλούμ πρέπει να λυθεί άμεσα
Όπως τονίζεται σε ανακοίνωση της Δημοκρατικής Συνεργασίας «διαφορετικές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης εφαρμόζουν διαφορετικά το ίδιο δικαίωμα. Ορισμένες επιβάλλουν αυθαίρετα η άδεια να λήγει υποχρεωτικά στις 31 Αυγούστου, ανεξάρτητα από το πότε ζητήθηκε και ποια είναι η πραγματική ανάγκη του εκπαιδευτικού. Άλλες Διευθύνσεις εφαρμόζουν ορθά τη νομοθεσία και επιτρέπουν τη χορήγηση της άδειας με βάση την αίτηση και τις ανάγκες της/του εκπαιδευτικού, χωρίς τεχνητούς χρονικούς περιορισμούς. Αυτό το διοικητικό «μπάχαλο» δεν είναι απλώς δυσλειτουργία. Είναι κατάφωρη παραβίαση της αρχής της ισότητας και δημιουργεί εκπαιδευτικούς δύο ταχυτήτων.
Τα διοικητικά δικαστήρια έχουν ήδη τοποθετηθεί. Ενδεικτικά, πρόσφατες αποφάσεις του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης, επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει νομική βάση για τον υποχρεωτικό τερματισμό της άδειας στις 31 Αυγούστου και ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν δικαίωμα να λάβουν την άδεια με διάρκεια που ανταποκρίνεται στην αίτησή τους και στο θεσμικό πλαίσιο, χωρίς αυθαίρετους περιορισμούς της διοίκησης. Όσοι εκπαιδευτικοί προσφεύγουν στη δικαιοσύνη, δικαιώνονται. Και εδώ προκύπτει το εύλογο ερώτημα. Γιατί να εξαναγκάζεται ένας εκπαιδευτικός να καταφύγει στα δικαστήρια για ένα αυτονόητο δικαίωμά του; Δεν μπορεί να εφαρμόζει η κάθε Διεύθυνση ό,τι θέλει! Αυτή η πρακτική δεν είναι απλώς άδικη. Είναι διοικητικά και νομικά απαράδεκτη!»
Μονόδρομος η παρέμβαση του Υπουργείου για να αποκατασταθεί η αδικία
Παράλληλα οι εκπρόσωποι της Δημοκρατικής Συνεργασίας καλούν το ΥΠΑΙΘΑ να «εκδώσει άμεσα σαφή διευκρινιστική εγκύκλιο, με την οποία θα αποσαφηνίζεται ότι η άδεια άνευ αποδοχών για ανατροφή τέκνου δεν συνδέεται υποχρεωτικά με τη λήξη του σχολικού έτους (31/8). Θα καλούνται ρητά όλες οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης να συμμορφωθούν με τη νομολογία των διοικητικών δικαστηρίων και θα διασφαλίζεται ενιαία εφαρμογή της νομοθεσίας σε όλη τη χώρα.»
Κλείνοντας τονίζουν εμφατικά το αίτημα για πλήρη εξίσωση δικαιωμάτων μεταξύ μόνιμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών καθώς η άδεια ανατροφής τέκνου είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο.
