Το Ψηφιακό Σχολείο αποτελεί προτεραιότητα για το Υπουργείο Παιδείας που τα τελευταία χρόνια επενδύει σε δράσεις και καινοτομίες που φέρνουν τα τεχνολογικά εργαλεία στις τάξεις όλων των βαθμίδων προσφέροντας μια βιωματική εμπειρία μάθησης. Η υπουργός Σοφία Ζαχαράκη χθες παρουσίασε το πλέγμα των προγραμμάτων που έχουν υλοποιηθεί τα τελευταία χρόνια υπό την ομπρέλα του Ψηφιακού Σχολείου από το Ψηφιακό Φροντιστήριο και τα διαδραστικά συστήματα μάθησης έως τα σετ ρομποτικής αλλά και την εισαγωγή διαδραστικών πινάκων σε περισσότερες από 6.800 σχολικές μονάδες. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην ίδρυση 13 Κέντρων Καινοτομίας σε κάθε περιφερειακή διεύθυνση, όπου θα λειτουργούν εργαστήρια Extended Reality, Τεχνητής Νοημοσύνης, STEM και ρομποτικής, ενώ θα προσφέρεται επιμόρφωση εκπαιδευτικών σε νέες παιδαγωγικές και τεχνολογικές δεξιότητες. Έμφαση όμως δόθηκε και στη δημιουργία ψηφιακών εργαλείων μάθησης όπως 3D ολογράμματα, ψηφιακοί οδηγοί, ηλεκτρονικά και ακουστικά βιβλία, αλλά και στην τράπεζα θεμάτων Skills4life και το Πολλαπλό Βιβλίο, που προσφέρει ελεύθερη επιλογή σχολικών εγχειριδίων.
{https://exchange.glomex.com/video/v-de6zzkozfv6h?integrationId=40599y14juihe6ly}
«Βεντάλια εμπειριών» στα σχολεία - Από το ChatGPT μέχρι τη χειροτεχνία
Σε πρόσφατες ραδιοφωνικές της δηλώσεις η υπουργός πήρε θέση και για τα περιπαικτικά σχόλια που ακούστηκαν για την ένταξη δραστηριοτήτων υφαντικής, πλεξίματος και κεραμικής στα Δημοτικά. Όπως τόνισε η γωνιά χειροτεχνίας και δημιουργίας στα σχολεία, αποτελεί ουσιαστικό μέσο μάθησης που προάγει τη δημιουργικότητα και τις δεξιότητες ζωής καθώς η χειροτεχνία ενεργοποιεί και ενισχύει τη μάθηση, αναπτύσσει τις δεξιότητες, καλλιεργεί την επιμονή και προάγει την ευεξία και την ψυχική ανθεκτικότητα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σοφία Ζαχαράκη: «Θέλουμε σχολεία που εμπνέουν τα παιδιά να δημιουργούν»
«Θέλουμε σχολεία που εμπνέουν τα παιδιά να δημιουργούν, να καλλιεργούν τη φαντασία τους και να συνδυάζουν τον ψηφιακό τρόπο μάθησης με τη χειροτεχνία η οποία αποκαλείται και η ευφυία των χεριών» ανέφερε χαρακτηριστικά. «Δεν υπάρχει διαζευκτικό στην εκπαίδευση. Τον περασμένο Σεπτέμβριο ανακοινώσαμε την εισαγωγή του προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης στα σχολεία. Σήμερα, βάζουμε και μια επιπλέον επιλογή για τα παιδιά, της δημιουργικής απασχόλησης. Αυτό είναι το νόημα της παρέμβασης αυτής, η οποία πιστεύω ότι είναι και πολύ σωστή. Πιστεύω σε μια «βεντάλια» εμπειριών για τα παιδιά. Πιστεύω σε μια τάξη η οποία έχει μέσα και τον διαδραστικό πίνακα, και το 3D printer αλλά και τη γωνία με τις χειροτεχνίες και την πολιτιστική μας παράδοση. Στόχος μας, μεταξύ άλλων, είναι και η ενίσχυση της δημιουργικής φαντασίας, της επιμονής και της παρατηρητικότητας στους παιδιά» τόνισε χαρακτηριστικά η Σοφία Ζαχαράκη.
Όταν η ψηφιακή επανάσταση συναντά την πραγματικότητα των κενών στα σχολεία
Η εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση για το σχολείο μοιάζει με μια φαντασμαγορική «ψηφιακή βεντάλια»: διαδραστικοί πίνακες, 3D εκτυπωτές, ChatGPT και εργαστήρια καινοτομίας, όλα συνθέτουν ένα σκηνικό υψηλής τεχνολογίας και προοδευτικής μάθησης. Στην πράξη, όμως, η καθημερινότητα στα σχολεία απέχει πολύ από αυτό το ψηφιακό όραμα. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί λείπουν, κενά που δεν καλύπτονται αφήνουν τάξεις χωρίς δασκάλους και μαθητές χωρίς ουσιαστική διδασκαλία. Η παρουσίαση των έργων ψηφιακής εκπαίδευσης δίνει την εντύπωση ότι η τεχνολογία μπορεί να αντικαταστήσει την έλλειψη προσωπικού, όμως η μάθηση δεν περιορίζεται σε συστήματα και εφαρμογές. Η γνώση απαιτεί καθοδήγηση, ανθρώπινη επαφή και συνεχή παρουσία εκπαιδευτικών. Οι υπερσύγχρονες πλατφόρμες δεν μπορούν να καλύψουν τα βασικά: την καθημερινή επαφή δασκάλου και μαθητή, την υποστήριξη για όσους έχουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, τη σωστή αξιοποίηση του χρόνου μάθησης.
Η «ψηφιακή επανάσταση» των σχολείων έρχεται σαν ένα εντυπωσιακό show, αλλά χωρίς εκπαιδευτικούς η παράσταση παραμένει ημιτελής .Το στοίχημα για την κυβέρνηση είναι διπλό: να επενδύσει όχι μόνο σε ψηφιακά εκπαιδευτικά εργαλεία, αλλά κυρίως στους ανθρώπους που κάνουν την εκπαίδευση ζωντανή και ουσιαστική. Η τεχνολογία μπορεί να υποστηρίξει τη μάθηση, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει την έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού. Και όσο αυτό το κενό παραμένει, κάθε διαδραστικός πίνακας, κάθε ρομπότ και κάθε πλατφόρμα ChatGPT παραμένει απλώς… μια βεντάλια εντυπωσιασμού χωρίς πραγματικό αντίκρισμα στην καθημερινή ζωή των μαθητών. Η πραγματική πρόκληση δεν είναι να «ψηφιοποιηθεί» η εκπαίδευση, αλλά να εξασφαλιστεί ότι κάθε παιδί θα έχει δάσκαλο και καθηγητή ώστε η γνώση να γίνει πράγματι εμπειρία και όχι απλώς μια ψηφιακή προβολή.
