Ο ενθουσιασμός, ο χορός, η ενέργεια στην χθεσινή συναυλία δημιούργησε μικρούς σεισμούς στια αισθήσεις, στους συνειρμούς και στο περιβάλλον του ΟΑΚΑ, που όμοιους ζήσαμε πρόσφατα με τους Goldplay ή πριν με τους Rolling Stones της παιδικής μας ηλικίας. Και ίσως ξαναζήσουμε με τους Iron Maiden. Μπάντες που έχουν την ικανότητα να χάνουν φίλους αλλά ταυτόχρονα και να κερδίζουν καινούργιους. Δεν είναι τυχαία η λέξη ‘οικογένεια’ που χρησιμοποιούν.
Η μουσική είναι η ύψιστη από όλες τις τέχνες, γιατί δεν μιμείται τον κόσμο αλλά εκφράζει την βαθύτερη ουσία του, γράφει ο A. Schopenhauer, στον «Κόσμο ως βούληση και Παράσταση». Είναι ανώτερη κάθε σοφίας και φιλοσοφίας, επιβεβαιώνει ο Lv.Beethoven . Μελέτες ψυχολογίας διερευνούν πώς η μουσική αγγίζει την ψυχή μας και χαρτογραφούν την διαδρομή. Αποσυνδεόμαστε από το περιβάλλον όταν ακούμε μουσική. Και φτιάχνουμε εικόνες ή ιστορίες ή ονειροπολούμε, διεγείροντας έτσι την μνήμη μας και προκαλώντας την δημιουργία συναισθημάτων. Η επιστήμη επισημαίνει ότι από εκεί προέρχεται μεγάλο μέρος της πλούσιας συναισθηματικής μας αντίδρασης στην μουσική.
Γιατί η μουσική είναι κομμάτι της προσωπικής μας ιστορίας, είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας. Και οι μπάντες των εφηβικών μας χρόνων είναι διπλά ζωντανές μέσα μας.
Επιστημονική απόδειξη στο βίωμα, οι έρευνες όπου ψυχολόγοι αποδεικνύουν ότι τα τραγούδια της εφηβείας μας είναι τα πιο ζωντανά μέσα μας, τα γραμμένα με μαρκαδόρους ανεξίτηλους, όπως και άλλες συναισθηματικές εμπειρίες εκείνης της εποχής. Οι άνθρωποι βιώνουν την εφηβεία με ιδιαίτερη ζωντάνια και βάθος ως προς τα συναισθήματά τους, γι αυτό και δημιουργούνται περισσότερες αυτοβιογραφικές μνήμες, οι οποίες αποθηκεύονται μακροχρόνια. Μέσα από την μουσική αναπτύσσεται σε αυτές στις ηλικίες η ατομική ταυτότητα και σταθεροποιούνται οι κοινωνικοί ρόλοι, οι δεσμοί και οι συνδέσεις. Τα τραγούδια της εφηβείας μας παραμένουν μαζί μας, όπως και κάποια από αυτά των γονιών μας που ακούγαμε στο σπίτι ως παιδιά και πέρασαν διαγεγεακά. Δεν λέμε άλλωστε και στους έρωτες της τρίτης ηλικίας ότι ομοιάζουν στην ορμή στους εφηβικούς?
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Έχει άραγε σημασία πόσο σου αρέσει μια μουσική; Υπάρχουν ωραία και άσχημα τραγούδια; Η ιδέα της καθολικότητας δημιουργείται επειδή μας μοιάζει τόσο δυνατή η συγκίνηση, αλλά δεν έχουμε ιδέα τι συναισθήματα προκαλεί στον άλλο. Πιστεύουμε ότι η εμπειρία που έχουμε από το άκουσμα μοιράζεται και με τους άλλους. Πιθανότατα με αυτούς που βρίσκονται δίπλα μας στην αρένα και μας κάνουν να νιώθουμε μέσα στο στρίμωγμα σαν να τους γνωρίζουμε από πάντα. Αλλά το πώς ακούμε, συνδέεται περισσότερο με το είδος της έκθεσης στους ήχους που είχαμε στην ζωή μας και στα μουσικά συστήματα στα οποία έχει επί χρόνια εκπαιδευτεί το αυτί μας.
Είναι εντυπωσιακά παράλογο το πόσες φορές μπορούμε να ακούσουμε ένα τραγούδι. Ξανά και ξανά. Και την επομένη φορά ας καθυστερήσουμε να το αναγνωρίσουμε παρότι το spotify μας καταγράφει ότι το έχουμε ήδη ακούσει 94 φορές. Παράλληλα, όλοι ξέρουμε ότι συχνά κάποια τραγούδια εγκαθίστανται στο μυαλό μας για ώρες ή μέρες. Και δεν μπορούμε να σταματήσουμε να τα ακούμε μέσα μας. Πρόκειται για μια ψυχική και γνωστική λειτουργία εντελώς φυσιολογική. Είναι ένα είδος νοητικής επανάληψης που μας βοηθά να κωδικοποιήσουμε γεγονότα που έχουμε βιώσει. Το 90% των ανθρώπων αναφέρει αυτή την εμπειρία σε καθημερινή βάση, ότι το ένα, όποιο, συγκεκριμένο τραγούδι που συνδέεται με κάποιου είδους βιώματός τους, παραμένει επίμονα στο μυαλό τους συχνά για μια ολόκληρη εβδομάδα.
Αυτή τη φορά ίσως το Enter Sandman να ακούγεται μέσα μας για εβδομάδες. Κοιτάξτε γύρω σας, θα το αναγνωρίσετε από τη λάμψη ευχαρίστησης στα πρόσωπα. Και αν το παιδί σας νανουρίζεται το βράδυ με Metallica, τότε είστε σήμερα από τους πιο τυχερούς.
