Και το ερώτημα είναι, σήμερα, μετά από πέντε (τον Ιούνιο) χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ, χωρίς μνημόνια και μνημονιακούς βραχνάδες, με τα ταμεία γεμάτα απ’ το 2019, με δυνατότητα δανεισμού χωρίς τους δημοσιονομικούς περιορισμούς του παρελθόντος λόγω πανδημίας: Έχουμε συγκλίνει ή αποκλίνει απ΄ την ευρωπαϊκή πραγματικότητα;
H Κυβέρνηση και τα κυβερνητικά στελέχη εκπομπές και εφημερίδες δεν χάνουν ευκαιρία να επικαλούνται τόσο την επικείμενη αύξηση του κατώτατου μισθού, όσο και την πρόσφατη αύξηση του βασικού μισθού των δημοσίων υπαλλήλων.
Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα δεν είναι τόσο ρόδινη όσο την παρουσιάζει το κυβερνητικό επιτελείο.
Στην οικονομική επιστήμη υπάρχει μια βασική κατηγοριοποίηση στο ζήτημα των μισθών.
Υπάρχει ο ονομαστικός μισθός και ο πραγματικός μισθός.
Ο ονομαστικός μισθός είναι - για να το πούμε απλά - το ποσόν που μπαίνει κάθε μήνα στον τραπεζικό λογαριασμό.
Ο πραγματικός μισθός είναι ο μισθός που έχει σταθμιστεί με τον πληθωρισμό και αντανακλά αυτό που ονομάζεται «αγοραστική δύναμη» του μισθωτού.
Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση άρχισαν και πάλι να αυξάνονται οι ονομαστικοί μισθοί. Στην Ελλάδα όμως οι αυξήσεις αυτές είναι περίπου όσο ο πληθωρισμός.
Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό εισόδημα των μισθωτών παραμένει καθηλωμένο, κάτι που κάθε νοικοκυριό διαπιστώνει με απτό τρόπο κάθε εβδομάδα στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Δείτε στο παρακάτω γράφημα τί συμβαίνει στην Ελλάδα και τί στην υπόλοιπη Ευρώπη, και θα καταλάβετε:
Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι ότι οι Ελληνίδες και Έλληνες σήμερα δαπανούν το 20,3% του εισοδήματος τους μόνο για τα βασικά είδη διατροφής ενώ το αντίστοιχό ποσοστό π.χ. για την Κύπρο είναι 15,6%, για την Τουρκία 16,9% και για την Γερμανία 10,4%.
Τέλος, στην οικονομική επιστήμη υπάρχει και ο λεγόμενος Καθαρός Κοινωνικός Μισθός που αποτελεί το ισοζύγιο των φόρων που πληρώνουν οι μισθωτοί σε σχέση με τις δημόσιες υπηρεσίες που απολαμβάνουν. Σε αυτό το μέτωπο τα στοιχεία είναι απογοητευτικά. Ας πάρουμε τον τομέα της υγείας.
Η αύξηση των έμμεσων φόρων από την μια και η ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ με τα απογευματινά πληρωμένα ιατρεία και αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων στα φάρμακα, μειώνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό το ισοζύγιο φόρων – υπηρεσιών.
Εν όψει ευρωεκλογών, θέλω να επισημάνω ότι οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου δεν πρέπει να εξωραΐζουν την πραγματικότητα και την καθημερινότητα των Ελλήνων, αλλά να την βελτιώνουν.
Σκοπός μας είναι το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων πολιτών να συγκλίνει με αυτό των υπολοίπων Ευρωπαίων και όχι να αποκλίνει κάθε χρόνο όλο και περισσότερο.
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε αυξήσεις στους μισθούς μεγαλύτερες από τον πληθωρισμό, μείωση του ενεργειακού κόστους και πάταξη των καρτέλ στην αγορά που κρατούν ψηλά τις τιμές, αύξηση των υπηρεσιών που (οφείλει να) παρέχει η πολιτεία και ταυτόχρονη μείωση των έμμεσων (και πλέον άδικων) φόρων.
*Ο Νικόλας Φαραντούρης είναι Καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Κάτοχος της Ευρωπαϊκής Έδρας Jean Monnet, Διευθυντής Μεταπτυχιακών στην Ενέργεια. Είναι Σύμβουλος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
