Η κατάθεση του σχεδίου νόμου από την κυβέρνηση για τον πολιτικό γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και η αντίστοιχη τεκνοθεσία είναι αναντίρρητα μια πολύ σημαντική στιγμή για την ισότητα όλων των ανθρώπων, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Και αυτό όχι μόνο γιατί μία τέτοια νομική θεμελίωση παράγει έμπρακτα αποτελέσματα στο επίπεδο των αστικών σχέσεων, αλλά επειδή, επιπλέον, η αναγνώριση από την πλευρά της πολιτείας σημαίνει ένα σημαντικό βήμα για την κοινωνική κατοχύρωση της ισότητας αυτής σε επίπεδο καθημερινότητας, ρητορικής και δημόσιας θέασης.
Το νομοσχέδιο αυτό όπως είναι αναμενόμενο προκαλεί αναταράξεις και ο λόγος είναι ξεκάθαρος: πρόκειται για μία καθαρή ιδεολογική παρέμβαση με προοδευτικό χαρακτήρα που προκαλεί αντιδράσεις στα συντηρητικά στρώματα και στους αντίστοιχους θεσμούς, όπως τα πολιτικά κόμματα και την Εκκλησία.
Η εσωκομματική αναταραχή στη Νέα Δημοκρατία είναι πασίδηλη γιατί το νομοσχέδιο έρχεται σε σύγκρουση με τον συντηρητικό ιδεολογικό πυρήνα της παράταξης και με σημαντικό τμήμα του εκλογικού της κοινού. Τα κόμματα της (κεντρο)αριστερής αντιπολίτευσης από την πλευρά τους στέκονται με παραλλαγές απέναντι στη νομοθετική αυτή παρέμβαση. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται -με λίγες εξαιρέσεις- ομόθυμος υπέρ της ψήφισης, ενώ το ΠΑΣΟΚ παρά τις ισχυρές και θορυβώδεις αντιδράσεις στο εσωτερικό του φαίνεται ότι και αυτό θα συμπράξει, έστω και με κοινοβουλευτικές απώλειες.
Η Νέα Αριστερά έχει καθαρή αξιακή στάση υπέρ του νομοσχεδίου. Αλγεινή εντύπωση προκαλεί η στάση του ΚΚΕ που χρησιμοποιεί την κυρίαρχη συντηρητική ρητορική «εμείς δεν είμαστε ομοφοβικοί, αλλά…» για να καταψηφίσει το νομοσχέδιο με επιχειρήματα εκτός αριστερής παράδοσης.
Όμως το νομοσχέδιο αυτό δεν εμφανίζεται ως «κεραυνός εν αιθρία» στην ελληνική πολιτική σκηνή. Για να γυρίσει το κλίμα στην κοινωνία απαιτήθηκαν πολλοί και δύσκολοι κοινωνικοί αγώνες σε καιρούς άνυδρους για την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και για όσους και όσες αφοσιώθηκαν με συνέπεια στις μάχες για τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Για να μπορέσει η «αναγνώριση», η «ορατότητα» και εν τέλει η πολιτική ισότητα να καταστούν πλειοψηφικά ρεύματα στην ελληνική κοινωνία, από σκληρά μειοψηφικά και περιθωριακά κάποτε, χρειάστηκε δουλειά σε πολιτικό, κοινωνικό και ιδεολογικό επίπεδο. Γιατί ο δρόμος για τα σημερινά άλματα προόδου, δεν θα άνοιγε χωρίς τους συνεπείς αγώνες των ακτιβιστών και ακτιβιστριών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων για κοινωνική απελευθέρωση.
Οι αλλαγές στην ελληνική κοινωνία δεν συντελέστηκαν μέσα σε μία νύχτα. Η Αριστερά ως πολιτικός χώρος, με τις αντιφάσεις της, σε πλειοψηφικό βαθμό βρέθηκε στην σωστή πλευρά της ιστορίας, σε αυτήν που αναγνωρίζει σε όλους τους ανθρώπους ίσα δικαιώματα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κλήθηκε να υπερασπιστεί απελπιστικά μόνη της στο πολιτικό φάσμα τα αιτήματα του πολιτικού φιλελευθερισμού, λοιδορούμενη από τους πολιτικούς της αντιπάλους.
Επομένως, το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για την ισότητα στον πολιτικό γάμο είναι μία ευτυχής στιγμή για τον προοδευτικό κόσμο και με τις ψήφους των αντίστοιχων πολιτικών κομμάτων οφείλει να γίνει νόμος. Το γεγονός δε ότι το νομοθετεί μία (κεντρο)δεξιά κυβέρνηση, προσθέτει σημασία στην μετατόπιση που συνέβη, με πολύ κόπο και πολλούς αγώνες, στην κοινωνία.
Ο δρόμος προς την κοινωνική δικαιοσύνη περνάει μέσα από την αναγνώριση της πολιτικής ισότητας, των κοινωνικών ταυτοτήτων και την επέκταση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Προφανώς χρειάζεται και πολλά ακόμη. Αυτά δεν αφορούν μόνο τα ομόφυλα ζευγάρια, αλλά ναι, αφορούν και αυτά.
(Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι οικονομολόγος, πρώην υπουργός- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Τα Νέα" του Σαββατοκύριακου)
