Η κατανόηση κειμένου αποτελεί μία από τις πλέον απαιτητικές δοκιμασίες των σύγχρονων διαγωνισμών του ΑΣΕΠ, ακριβώς επειδή δεν εξετάζει γνώσεις αλλά τρόπο σκέψεις.
Οι υποψήφιοι καλούνται να διαβάσουν ένα σύντομο κείμενο και να κρίνουν αν μια πρόταση που ακολουθεί είναι αληθής, ψευδής ή αν απλώς δεν προκύπτει από το κείμενο. Το κρίσιμο σημείο, που πολλοί ανακαλύπτουν με πικρία όταν επιλύουν τέτοια ερωτήματα, είναι ότι η απάντηση πρέπει να στηρίζεται αποκλειστικά στο κείμενο και όχι στις γενικές μας γνώσεις ή στην κοινή λογική.
Η δυσκολία της δοκιμασίας κρύβεται στις λεπτομέρειες της γλώσσας. Αυτοί που θέτουν τα θέματα παίζουν συστηματικά με τους ποσοδείκτες («συχνά» δεν σημαίνει «πάντοτε», «ορισμένοι» δεν σημαίνει «όλοι»), με τις σωρευτικές προϋποθέσεις (το ότι πληρούται η μία δεν σημαίνει ότι πληρούνται και η δεύτερη) και με τη διάκριση ανάμεσα στη συσχέτιση και στην αιτιώδη σχέση. Η πιο ύπουλη παγίδα όλων είναι το «δεν προκύπτει» δηλαδή η απουσία απόδειξης για κάτι δεν αποτελεί απόδειξη για το αντίθετό του, και όποιος δεν έχει εξοικειωθεί με αυτή τη λογική χάνει πολύτιμους βαθμούς σε ερωτήσεις που κατά τα άλλα φαίνονται απλές.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πέρα από τη μορφή «Αληθές-ψευδές-δεν προκύπτει», η κατανόηση κειμένου εμφανίζεται και ως κλασική ερώτηση πολλαπλής επιλογής με πέντε εναλλακτικές απαντήσεις, από τις οποίες μία μόνο τεκμηριώνεται από το κείμενο. Εδώ τα κείμενα είναι συνήθως εκτενέστερα και η δυσκολία μετατοπίζεται, δεν κρίνουμε μία πρόταση, αλλά πρέπει να απορρίψουμε τέσσερις εύλογες στην όψη διατυπώσεις που «χαλάνε» με συγκεκριμένους, επαναλαμβανόμενους τρόπους. Άλλη υπερβαίνει όσα λέει το κείμενο, παρουσιάζοντας ως τετελεσμένο κάτι που διατυπώνεται ως ενδεχόμενο, άλλη αντιστρέφει μια ρητή διαπίστωση, άλλη αποδίδει ως γεγονός την άποψη μίας μόνο πλευράς σε ένα ζήτημα που το κείμενο αφήνει ανοικτό και άλλη εισάγει στοιχείο που δεν αναφέρεται πουθενά. Η ασφαλέστερη τακτική είναι να μη σταματάμε στην πρώτη απάντηση που «ακούγεται σωστή», αλλά να εντοπίζουμε για καθεμία από τις υπόλοιπες το ακριβές σημείο του κειμένου που την ακυρώνει, αν δεν μπορούμε να το δείξουμε, ίσως η επιλογή μας να μην είναι τελικά η σωστή.
Πάμε να δούμε δεκατέσσερα παραδείγματα, άλλα εύκολα, άλλα μέτριας δυσκολίας και άλλα δύσκολα προκειμένου να προετοιμαστούμε για την κατανόηση κειμένου που «έρχεται» στο ΑΣΕΠ:
Παράδειγμα 1
Απάντηση: Δεν προκύπτει. Το κείμενο αναφέρει ότι δεν έχει τεκμηριωθεί αύξηση της παραγωγικότητας, αυτό δεν σημαίνει ότι τεκμηριώθηκε μείωση. Η απουσία απόδειξης για το ένα δεν συνιστά απόδειξη για το αντίθετο.
Παράδειγμα 2
Απάντηση: Αληθές. Για τις συμβάσεις κάτω του ορίου η δημοσίευση είναι δυνητική («μόνο εφόσον το κρίνει σκόπιμο η αναθέτουσα αρχή»).
Παράδειγμα 3
Απάντηση: Αληθές. Αν οι εξαγωγές αυξήθηκαν και το σύνολο έμεινε σταθερό, το εγχώριο σκέλος αναγκαστικά μειώθηκε.
Παράδειγμα 4
Απάντηση: Δεν προκύπτει. Το κείμενο περιγράφει ρητά συσχέτιση, όχι αιτιώδη σχέση, και μάλιστα υποδεικνύει πιθανούς παράγοντες που συσχετίζονται (εισόδημα, πρόληψη). Η προστατευτική δράση ούτε επιβεβαιώνεται ούτε αποκλείεται.
Παράδειγμα 5
Απάντηση: Δεν προκύπτει. Η ολοκλήρωση της πιστοποίησης του δίνει το δικαίωμα, όμως το κείμενο θέτει και δεύτερη προϋπόθεση: τη σύμφωνη γνώμη του προϊσταμένου, για την οποία δεν δίνεται καμία πληροφορία.
Παράδειγμα 6
Απάντηση: Ψευδές. Το κείμενο αναφέρει ρητά ότι η φυσική εξυπηρέτηση θα διατηρηθεί παράλληλα με την ψηφιακή σε όλη τη διάρκεια της μετάβασης. Η πρόταση αντιφάσκει ευθέως με το κείμενο, επομένως δεν πρόκειται για «Δεν προκύπτει» αλλά για σαφώς ψευδή δήλωση.
Παράδειγμα 7
Απάντηση: Ψευδές. Το κείμενο λέει ότι η τιμή του ανακυκλωμένου «συχνά» υπερβαίνει εκείνη του πρωτογενούς, «ιδίως» όταν οι τιμές πετρελαίου είναι χαμηλές, όχι «πάντοτε». Η πρόταση μετατρέπει μια πιθανολογική διατύπωση σε απόλυτη, πράγμα που τη ρίχνει σε αντίφαση με το κείμενο.
Παράδειγμα 8
Απάντηση: Δεν προκύπτει. Οι συντάκτες δηλώνουν ρητά ότι δεν προβλέπουν το καθαρό ισοζύγιο απασχόλησης. Το κείμενο ούτε επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει τη συνολική μείωση, αφήνει το ζήτημα ανοιχτό.
Παράδειγμα 9
Απάντηση: Δεν προκύπτει. Η επαναχορήγηση απαιτεί σωρευτικά επανεκπαίδευση και θετική εισήγηση της επιτροπής. Το κείμενο επιβεβαιώνει μόνο το πρώτο σκέλος· για την εισήγηση δεν δίνεται πληροφορία. Παρότι η δομή θυμίζει το Παράδειγμα 5, εδώ η δυσκολία αυξάνεται από την αλληλουχία γεγονότων (χορήγηση → ανάκληση → επανεκπαίδευση) που πρέπει να παρακολουθήσει ο υποψήφιος.
Παράδειγμα 10
Απάντηση: Β. Το κείμενο δηλώνει ευθέως ότι το κόστος της πρωτογενούς πρώτης ύλης «δεν ενσωματώνει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις». Η Α παρουσιάζει ως τετελεσμένο κάτι που διατυπώνεται ως δυνατότητα («μπορεί να μειώσει»), η Γ αποδίδει ως γεγονός την άποψη «ορισμένων οικονομολόγων» και μάλιστα υπό αίρεση («χωρίς τιμολόγηση…»), η Δ παίρνει θέση σε διαφωνία που το κείμενο αφήνει ανοιχτή, ενώ η Ε αντιστρέφει ρητή διαπίστωση του κειμένου.
Παράδειγμα 11
Απάντηση: Δ. Το κείμενο αναφέρει ότι τα δικαστήρια έκριναν αντίθετη στις δικονομικές εγγυήσεις την πλήρως αυτοματοποιημένη απόφαση, «χωρίς να αμφισβητούν» τη χρήση ως υποστηρικτικού εργαλείου δηλαδή διέκριναν τα δύο. Η Α υπερβαίνει το κείμενο (κρίθηκε μόνο η πλήρης αυτοματοποίηση, όχι κάθε χρήση), η Β αποδίδει στα δικαστήρια επιχείρημα των επικριτών, η Γ αντιφάσκει με το κείμενο, ενώ η Ε εισάγει στοιχείο (αίτημα προς τον νομοθέτη) που δεν αναφέρεται πουθενά.
Παράδειγμα 12
Σωστή απάντηση: Ε. Αποτυπώνει πιστά τη διπλή διαπίστωση του κειμένου: σταθερή συσχέτιση με καλύτερα αποτελέσματα και, ταυτόχρονα, αντιστάσεις μελών. Η Α αποσιωπά τους συναλλαγματικούς και εμπορικούς κινδύνους που το κείμενο ρητά μνημονεύει, η Β αντιστρέφει την αναφορά στις αντιστάσεις, η Γ αντιφάσκει με τη διαπίστωση ότι η σκέτη συλλογική διάθεση «κατά κανόνα» δεν βελτίωσε τις τιμές, ενώ η Δ («μοναδικό εργαλείο») δεν υποστηρίζεται πουθενά.
Παράδειγμα 13
Σωστή απάντηση: Α. Το κείμενο δηλώνει ρητά ότι η αύξηση των ορίων ηλικίας «αποδίδει μόνο εφόσον η αγορά εργασίας απορροφά πράγματι εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας». Η Β αντιστρέφει τη διαπίστωση περί έκθεσης στις διακυμάνσεις, η Γ αντιστρέφει τον άξονα της μεταρρύθμισης (η σύνδεση έγινε με το σύνολο του βίου, όχι με τα τελευταία έτη), η Δ αντιφάσκει με το παράδειγμα χωρών που παρά τη δυσμενή δημογραφία έχουν μικρότερα ελλείμματα, ενώ η Ε μετατρέπει ερευνητική πρόταση σε τετελεσμένο αποτέλεσμα («έχει ήδη εξαλείψει») που το κείμενο δεν αναφέρει.
Παράδειγμα 14
Σωστή απάντηση: Γ. Το κείμενο ορίζει ότι ο έλεγχος «δεν αποκλείεται καταρχήν» αλλά επιτρέπεται μόνο υπό σωρευτικές προϋποθέσεις, πρώτη εκ των οποίων η προηγούμενη ενημέρωση. Η Α αντιφάσκει με το «δεν αποκλείεται καταρχήν», η Β παραλείπει όλες τις προϋποθέσεις και προσθέτει κριτήριο (ωράριο) που δεν υπάρχει στο κείμενο, η Δ αντιφάσκει με τη ρητή κρίση ότι η συνεχής παρακολούθηση είναι δυσανάλογη «ακόμη και όταν υπάρχει ενημέρωση», ενώ η Ε εισάγει τη συγκατάθεση ως αποκλειστικό κριτήριο, έννοια που το κείμενο δεν μνημονεύει καν.
