«Η πρώτη κίνηση της κυβέρνησής μας θα είναι τα μέτρα για την αντιμετώπιση τής ανθρωπιστικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Δεν μας χρειάζεται η άδεια της τρόικας. Πρώτον διότι δεν την αναγνωρίζουμε ως νόμιμο όργανο με το οποίο να διαπραγματευθούμε. Και διότι το πρόγραμμά μας εξηγεί καλά, σημείο προς σημείο, πώς θα χρηματοδοτήσουμε τις παρεμβάσεις μας», προσθέτει η κ. Βαλαβάνη. Η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών τονίζει ότι η κυβέρνηση ζητά από τους πιστωτές την περικοπή του χρέους, «κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει από το 2009, όπως παραδέχθηκαν και οι ιθύνοντες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου».
Ερωτηθείσα δε σχετικά με το αίτημα των δανειστών για νέες περικοπές, απαντά ότι «η χώρα δεν θα δεχθεί τέτοιου είδους επιβολές, διότι χρειάζονται άμεσες παρεμβάσεις για επανάκτηση της αξιοπρέπειας και για να ξαναδοθεί, στους ανθρώπους, λίγη ελπίδα».
Η Νάντια Βαλαβάνη υπογραμμίζει, επίσης, ότι θα σταματήσουν οι κατασχέσεις και πλειστηριασμοί των κατοικιών, θα αυξηθεί ο κατώτερος μισθός, και θα επανασυνδεθεί το φως στις φτωχές οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς, διότι «πρόκειται για δέσμευση πολιτισμού».
Σε ερώτηση σχετικά με την εξεύρεση πόρων, η αναπληρώτρια υπουργός αναφέρει ότι «θα καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή, θα χρησιμοποιηθούν τα χρήματα που δεν κατέληξαν στη διάσωση των τραπεζών και αναμένεται, παράλληλα, και η αποδέσμευση ευρωπαϊκών πόρων». «Δεν αναγνωρίζουμε το μνημόνιο που υπέγραψε ο Σαμαράς, αλλά η Ευρώπη δεν πρέπει να ανησυχεί. Θα παρουσιάσουμε το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεών μας, για τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Όχι με οριζόντιες και γενικευμένες περικοπές, αλλά με παρεμβάσεις για να γίνει πιο αποτελεσματικός και λιγότερο δαπανηρός ο κρατικός μηχανισμός», σημειώνει η κ. Βαλαβάνη.
Τέλος, η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών δηλώνει αισιόδοξη, διότι «ο άνεμος άλλαξε, και η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ και η επιτυχία του Podemos στην Ισπανία δείχνουν ότι ο κόσμος δεν αντέχει άλλο», ενώ εκφράζει τη βεβαιότητα ότι «θα δοθεί στην Ελλάδα περισσότερος χρόνος για να πετύχει μια συμφωνία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Ένωση», από τη στιγμή που «και οι ίδιοι έχουν καταλάβει ότι το θέμα, δεδομένης της πραγματικότητας, δεν είναι να βρεθεί μια λύση για την Ελλάδα, αλλά για την Ευρώπη».
