Πού πήγαν οι θριαμβολογίες; Πού πήγαν οι υποσχέσεις ότι η ακρίβεια είναι «παρατηρούμενη και παροδική»; Μέσα σε μια πενταετία, οι τιμές στα βασικά τρόφιμα εκτοξεύτηκαν πάνω από 40%, την ώρα που οι μισθοί και οι συντάξεις παραμένουν καθηλωμένοι στον πάτο. Το σούπερ μάρκετ έχει μετατραπεί σε ναρκοπέδιο, η ενέργεια ρουφάει και την τελευταία σταγόνα εισοδήματος, και το κράτος παρακολουθεί ως απλός θεατής ή μάλλον ως τροχονόμος των αισχροκερδών συμφερόντων.
Φτάσαμε στο έτος 2026 για να μας πληροφορήσει η ΕΛΣΤΑΤ για το πιο αδιανόητο, το πιο ντροπιαστικό «κατόρθωμα». 800.000 συνάνθρωποί μας, σχεδόν το 8% του πληθυσμού αυτής της χώρας, στερούνται το βασικότερο ανθρώπινο δικαίωμα το φαγητό.
Όσο η κυβερνητική προπαγάνδα πουλάει παραμύθια για «επενδυτικές βαθμίδες», «οικονομικά θαύματα» και διάφορες τέτοιες βαρύγδουπες αρλούμπες η πείνα χτυπάει την πόρτα εκατοντάδων χιλιάδων νοικοκυριών. Πάνω από 800.000 Έλληνες αναγκάζονται να παραλείψουν γεύματα, να φάνε λιγότερο από όσο χρειάζονται, ή ακόμα και να περάσουν ολόκληρες μέρες νηστικοί επειδή απλά δεν έχουν ευρώ στην τσέπη. Αυτή είναι η απόλυτη κατάντια μιας κοινωνίας που την οδηγούν συνειδητά στη φτωχοποίηση.
Και ποια είναι η απάντηση της πολιτείας μπροστά σε αυτή την τραγωδία; Κουπόνια σίτισης, επιδόματα ψίχουλα και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Βαφτίζουν την ελεημοσύνη «κοινωνική πολιτική» και ζητούν από τον πολίτη να λέει κι ευχαριστώ επειδή του πετούν ένα voucher για να αγοράσει τα απολύτως απαραίτητα. Αντί να πατάξουν την αισχροκέρδεια στα καρτέλ των τροφίμων, αντί να μειώσουν τον ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, προτιμούν να διαχειρίζονται τη φτώχεια, μετατρέποντας μια κοινωνία σε επαίτη.
Είναι ντροπή. Στην Ευρώπη του 2026, το να έχεις ένα πιάτο ζεστό φαγητό στο τραπέζι σου δεν είναι πολυτέλεια, είναι το αυτονόητο. Όταν όμως η πολιτική ηγεσία πανηγυρίζει για τους δείκτες της ευημερίας των αριθμών, ενώ οι δείκτες της ανθρώπινης επιβίωσης πιάνουν πάτο, τότε το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό και ηθικό.
Η κοινωνία δεν μπορεί να τραφεί με στατιστικές αλχημείες και επικοινωνιακά παραμύθια. Όταν 800.000 άνθρωποι πεινάνε, η υπομονή εξαντλείται. Και η οργή μιας κοινωνίας που βλέπει τα πιάτα της άδεια, αργά ή γρήγορα θα γκρεμίσει το ψεύτικο αφήγημα της ευημερίας τους.
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια)
