Επισημαίνεται ότι στο σκέλος των ομαδικών απολύσεων, οι θεσμοί έχουν και στο παρελθόν εκφράσει την απαίτηση να καταργηθούν όλοι οι περιορισμοί που υφίστανται έως τώρα. Σήμερα ομαδικές απολύσεις θεωρούνται όσες γίνονται από επιχειρήσεις που έχουν πάνω από 20 εργαζόμενους. Επιτρέπονται έως 6 απολύσεις το μήνα για επιχειρήσεις που έχουν από 20 έως 150 εργαζόμενους. Ποσοστό 5% ή έως 30 εργαζόμενους το μήνα για επιχειρήσεις άνω των 150 εργαζομένων.
Για τον κατώτατο μισθό, οι παρεμβάσεις έγιναν ήδη από το 2012 και οδήγησαν στη μείωσή του (με την 6η Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου – 6η ΠΥΣ), από τα 751 ευρώ μικτά στα 586 ευρώ (-22%) ή, ειδικά για όσους είναι κάτω των 25 ετών, στα 511 ευρώ (-32%). Σημειώνεται ότι η μνημονιακή δέσμευση ορίζει ότι από την 1.1.2017 ο κατώτατος μισθός θα ρυθμίζεται νομοθετικά, αφού πρώτα θα λαμβάνονται υπόψη η παραγωγικότητα, η ανταγωνιστικότητα, η απασχόληση και γενικότερα, η πορεία της ελληνικής οικονομίας. Επίσης, ξεχωριστό πεδίο διαπραγμάτευσης, αναμένεται να προκύψει για τις προσαυξήσεις από τις τριετίες, οι οποίες έχουν «παγώσει» από το 2013 και μετά, αλλά συνεχίζουν να υφίστανται, παροχή που θέλει να καταργήσει το ΔΝΤ. Το ίδιο ισχύει και για το επίδομα γάμου που αντιστοιχεί στο 10% των μηνιαίων αποδοχών.
Παράλληλα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συνεδρίαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαίωσε ότι το ΔΝΤ επιμένει στην υιοθέτηση σκληρότερων μέτρων στα εργασιακά, όπως η απελευθέρωση του ορίου των ομαδικών απολύσεων και η καθιέρωση της εργοδοτικής ανταπεργίας (lock out).
Οι δανειστές επικαλούμενοι την επιτακτική ανάγκη ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και τον περιορισμό της ανεργίας, ζητούν επτά παρεμβάσεις, οι οποίες οδηγούν σε περαιτέρω μείωση μισθών και στον περιορισμό των εργασιακών δικαιωμάτων:
– Την καθιέρωση κατώτατου μισθού χωρίς τριετίες και κανένα επίδομα.
– Την αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων.
– Παρεμβάσεις στο κόστος των υπερωριών.
– Την ενίσχυση των ευέλικτων μορφών εργασίας και την εισαγωγή νέων.
– Την ελαστικοποίηση του πλαισίου διευθέτησης του χρόνου εργασίας, με ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος.
– Αλλαγές στο καθεστώς λήψης αποφάσεων για κινητοποιήσεις, αλλά και σε ολόκληρο το φάσμα λειτουργίας των συνδικάτων και
– την καθιέρωση της ανταπεργίας του εργοδότη.
