«Είναι εύκολο να ζεις μακριά από όλα αυτά». Η φράση συχνά απευθύνεται στο μέλος μιας οικογένειας που ζει μακριά από το πατρικό του. Δεν είναι παρόν στην καθημερινότητα των γονιών του και δεν συμμετέχει στον ίδιο βαθμό στη φροντίδα τους όσο εκείνοι μεγαλώνουν και χρειάζονται περισσότερη υποστήριξη.
Η απόσταση, ωστόσο, δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη αδιαφορίας. Για ορισμένους, η απομάκρυνση από το οικογενειακό περιβάλλον μπορεί να είναι ένας τρόπος να διατηρήσουν τη σχέση τους με τους δικούς τους, χωρίς να επιστρέφουν διαρκώς σε παλιές εντάσεις και οικογενειακούς ρόλους.
Η ψυχολογία έχει μελετήσει επί δεκαετίες τη δυναμική ανάμεσα σε εκείνους που φεύγουν και εκείνους που μένουν. Και ένα από τα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι ότι η γεωγραφική απόσταση δεν συνδέεται απαραίτητα με την έλλειψη ενδιαφέροντος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σε αρκετές περιπτώσεις, πίσω από την απόφαση κάποιου να φύγει βρίσκεται μια μακρά προσπάθεια να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτονομία μέσα στην οικογένεια. Όταν αυτή η προσπάθεια δεν είναι δυνατή όσο παραμένει κοντά στους δικούς του, η απόσταση μπορεί να λειτουργήσει ως ένας τρόπος να θέσει όρια.
Οι οικογενειακοί ρόλοι διαμορφώνονται πολύ νωρίτερα
Το ποιος θα αναλάβει περισσότερες ευθύνες όταν ένας γονιός μεγαλώσει συχνά έχει τις ρίζες του σε ρόλους που έχουν διαμορφωθεί πολλά χρόνια νωρίτερα.
Οι ειδικοί στην οικογενειακή ψυχολογία έχουν περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο οι οικογένειες αποδίδουν, συχνά άτυπα, διαφορετικούς ρόλους στα μέλη τους. Υπάρχει το υπεύθυνο παιδί, εκείνο που θεωρείται πιο εύκολο, εκείνο που χαρακτηρίζεται δύσκολο, αλλά και εκείνο του οποίου η άποψη δεν λαμβάνεται εύκολα υπόψη.
Οι ρόλοι αυτοί συχνά εκλαμβάνονται ως στοιχεία του χαρακτήρα, στην πραγματικότητα όμως διαμορφώνονται μέσα στις οικογενειακές σχέσεις.
Όταν ένας γονιός μεγαλώνει και προκύπτει σοβαρή ανάγκη φροντίδας του, τα μέλη της οικογένειας συχνά επιστρέφουν στους ίδιους ρόλους. Το πιο υπεύθυνο μέλος αναλαμβάνει τον συντονισμό, εκείνο που αποφεύγει τις συγκρούσεις προσπαθεί να συμφωνεί με όλους και το μέλος που αισθανόταν ότι δεν ακουγόταν μπορεί να διαπιστώσει ότι η άποψή του εξακολουθεί να έχει μικρότερη βαρύτητα.
Για όσους παραμένουν κοντά στην οικογένεια, η απόσταση μπορεί να εκλαμβάνεται ως αδιαφορία ή ως άρνηση ανάληψης ευθυνών. Για εκείνον που έχει φύγει, όμως, μπορεί να αποτελεί έναν τρόπο να προστατευθεί από την επανάληψη παλιών οικογενειακών μοτίβων.
Η απόσταση ως τρόπος οριοθέτησης
Δεν υπάρχει μία μόνο εξήγηση για το γιατί κάποιος επιλέγει να ζήσει μακριά από την οικογένειά του. Η εργασία, η δημιουργία μιας νέας οικογένειας ή η επιθυμία για μια διαφορετική ζωή είναι συνηθισμένοι λόγοι.
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις στις οποίες η μετακόμιση προσφέρει κάτι επιπλέον: την απαραίτητη απόσταση ώστε ένα άτομο να μπορεί να διατηρεί επαφή με την οικογένειά του χωρίς να αισθάνεται ότι χάνει την αυτονομία του.
Η ψυχολογία χρησιμοποιεί τον όρο «διαφοροποίηση» για την ικανότητα ενός ανθρώπου να παραμένει συνδεδεμένος με την οικογένειά του, διατηρώντας παράλληλα τη δική του κρίση, τα όριά του και την προσωπική του ταυτότητα.
Για ορισμένους ανθρώπους, αυτή η ισορροπία μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να απομακρυνθούν από την οικογένειά τους. Για άλλους, η γεωγραφική απόσταση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να διατηρήσουν την αυτονομία τους.
Έτσι, τα χιλιόμετρα δεν σημαίνουν κατ’ ανάγκη εγκατάλειψη ή αδιαφορία. Μπορεί να αποτελούν έναν πρακτικό τρόπο για να διατηρηθεί μια δύσκολη οικογενειακή σχέση με πιο υγιείς όρους.
Με πληροφορίες από bolde.com
