Υπάρχει ένα φτυάρι κρεμασμένο σε έναν τοίχο στην Αργεντινή. Η λεπίδα προς τα πάνω, η λαβή προς τα κάτω, επίπεδα πάνω στον σοβά. Χωρίς βάση. Χωρίς γάντζο. Χωρίς βίδα.
Δεν υπάρχει καν τρύπα πίσω του και δεν υπήρξε ποτέ. Το μόνο πράγμα που ακουμπά στον τοίχο είναι ένας επίπεδος δίσκος-μαγνήτης. Ό,τι υπάρχει μέσα σε αυτόν τον σοβά κάνει όλη τη δουλειά.
Τι είναι και τι δεν είναι ο τοίχος
Το προϊόν ονομάζεται Ironplac, ένα μαγνητικό τσιμεντοειδές φινίρισμα με ορυκτά και σιδηρούχα υλικά, τα οποία είναι ομοιόμορφα αναμεμειγμένα μέσα σε αυτό. Έρχεται σε μορφή σκόνης, αναμειγνύεται με νερό και εφαρμόζεται με μυστρί όπως κάθε λεπτός σοβάς. Όταν στεγνώσει, η επιφάνειά του μοιάζει και έχει την αίσθηση ενός συνηθισμένου τοίχου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το σημαντικό είναι αυτό που δεν κάνει.
Ο τοίχος είναι εντελώς παθητικός. Δεν εκπέμπει μαγνητικό πεδίο, δεν τραβάει τα κλειδιά σας και δεν πρόκειται να κάνει ένα σφυρί να κινηθεί στην άλλη άκρη του δωματίου. Είναι απλώς μια επιφάνεια στην οποία μπορεί να «πιάσει» ένας μαγνήτης, όπως συμβαίνει με την πόρτα ενός ψυγείου. Όλη η δύναμη συγκράτησης προέρχεται από τον μαγνήτη που φέρνετε εσείς.
Αυτή η διάκριση χάνεται συχνά στις παρουσιάσεις, αλλά έχει σημασία. Αυτό που έχει κατασκευαστεί δεν είναι ένας μαγνητικός τοίχος, αλλά ένας τοίχος στον οποίο μπορεί να κολλήσει ένας μαγνήτης. Πρόκειται για μια πολύ παλαιότερη και πολύ λιγότερο εξωτική ιδέα, η οποία εφαρμόζεται σε νέα κλίμακα.
Γιατί το τρυπάνι είναι ο στόχος
Το να κρεμάσεις οτιδήποτε σε έναν τοίχο από τοιχοποιία είναι μια μικρή ταλαιπωρία. Χρειάζεσαι κρουστικό δράπανο, το κατάλληλο τρυπάνι, σκόνη παντού, ούπα, βίδα και μια τρύπα που θα παραμείνει εκεί για πολύ καιρό αφού αφαιρεθεί το ράφι.
Για έναν ενοικιαστή, η τρύπα είναι ένα ακόμη πρόβλημα.
Περίπου 45 εκατομμύρια αμερικανικά νοικοκυριά νοικιάζουν κατοικία και, στο τέλος μιας μίσθωσης, η συνηθισμένη διαδικασία είναι στοκάρισμα, τρίψιμο, βάψιμο και η ελπίδα ότι θα επιστραφεί ολόκληρη η εγγύηση. Εκεί βρίσκεται η πραγματική αγορά και αυτό εξηγεί γιατί μια επίδειξη με ένα κρεμασμένο φτυάρι μπορεί να ταξιδέψει πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε τεχνικό φυλλάδιο.
Οι μαγνητικές επιφάνειες δεν είναι κάτι καινούργιο, όμως οι υπάρχουσες λύσεις είναι συνήθως λεπτές μαγνητικές μπογιές που πωλούνται για σχολικές αίθουσες και προορίζονται για χαρτιά και ελαφριά πλαίσια.
Ένα φτυάρι δεν είναι μια καρτ ποστάλ και η μετάβαση από το χαρτί στα εργαλεία είναι ολόκληρη η ουσία του εγχειρήματος.
Ο άνθρωπος πίσω από την ιδέα και σε ποιο στάδιο βρίσκεται
Ο δημιουργός είναι ένας 29χρονος φοιτητής από τη Σάλτα, στη βόρεια Αργεντινή, ο οποίος έχει ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική, τη μηχανική, τη βιοϊατρική και τα ηλεκτρονικά, προτού καταλήξει στον σχεδιασμό.
Η ιδέα του, ωστόσο, δεν αφορά στην πραγματικότητα τους μαγνήτες.
«Οι τοίχοι σήμερα δεν είναι λειτουργικοί», είπε σε μια ένωση μηχανικών.
Η φιλοσοφία είναι ότι ένας τοίχος θα πρέπει να λειτουργεί περισσότερο σαν επαναδιαμορφώσιμο έπιπλο και λιγότερο σαν ένα σταθερό επίπεδο που καταστρέφεται κάθε φορά που αλλάζει η ζωή μας.
«Μπορείτε να διαμορφώσετε τους τοίχους σύμφωνα με το δικό σας στυλ, χωρίς να καταστρέφετε τον χώρο στον οποίο ζείτε», ανέφερε, αποκαλώντας το αποτέλεσμα διαδραστικούς τοίχους.
Υπάρχουν λειτουργικά πρωτότυπα και εγκαταστάσεις σε πραγματικά κτίρια, ενώ αναπτύσσονται εκδόσεις τόσο για υγρό σοβά όσο και για κατασκευές με ξηρά πάνελ. Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μέσω του διεθνούς συστήματος.
Προς το παρόν, πάντως, δεν υπάρχει προϊόν διαθέσιμο προς πώληση.
Τι δεν έχει ακόμη αποδειχθεί
Εδώ βρίσκεται το σημείο που θα εξετάσει πρώτος οποιοσδήποτε κατασκευαστής.
Δεν έχουν δημοσιευτεί τυποποιημένες δοκιμές διάτμησης ή εξόλκευσης. Αυτό σημαίνει ότι κανείς εκτός της ομάδας του project δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πόσο βάρος μπορεί να συγκρατήσει η συγκεκριμένη επιφάνεια ή για πόσο χρονικό διάστημα.
Το βάρος σε έναν τοίχο δεν είναι μια ερώτηση που αφορά μόνο τη στιγμή της τοποθέτησης.
Ένα σύστημα στερέωσης πρέπει να αντέχει τις μεταβολές θερμοκρασίας, την υγρασία και τη σταδιακή παραμόρφωση από ένα φορτίο που παραμένει κρεμασμένο στο ίδιο σημείο για δέκα χρόνια. Όποιος έχει δει αυτοκόλλητο γάντζο να ξεκολλάει στις τρεις τα ξημερώματα γνωρίζει ότι η επίδειξη είναι το εύκολο κομμάτι.
Δεν έχει επίσης αναφερθεί τίποτα σχετικά με τη συμμόρφωση με τους οικοδομικούς κανονισμούς, ούτε έχει παρουσιαστεί σύγκριση κόστους με τις πιο συμβατικές λύσεις, όπως ένα χαλύβδινο φύλλο πίσω από τον τοίχο ή μια μαγνητική λωρίδα που βιδώνεται.
Ο κατασκευαστικός κλάδος είναι γεμάτος ιδέες που φωτογραφήθηκαν εντυπωσιακά και στη συνέχεια ήρθαν αντιμέτωπες με την πραγματικότητα της συντήρησης. Κάπως έτσι εξελίχθηκε και η ιστορία ενός ηλιακού αυτοκινητόδρομου. Οι ισχυρισμοί για το συγκεκριμένο προϊόν εξακολουθούν να βασίζονται στην αρχική συνέντευξη και όχι σε μια ανεξάρτητη εργαστηριακή έκθεση.
Γιατί αξίζει, παρ' όλα αυτά, να το παρακολουθούμε
Ο σκεπτικισμός σχετικά με τις δοκιμές δεν σημαίνει σκεπτικισμό απέναντι στην ίδια την ιδέα. Η βασική αρχή είναι πραγματικά απλή, κάτι που συνήθως αποτελεί καλό σημάδι, ενώ δεν υπάρχει κάποια εξωτική χημεία που θα μπορούσε να παρουσιάσει απρόβλεπτες αστοχίες.
Το ισχυρότερο επιχείρημα αφορά τα απόβλητα.
Οι εσωτερικοί τοίχοι τρυπιούνται, στοκάρονται και ξαναβάφονται σε έναν κύκλο που καθορίζεται από τους ενοικιαστές και τις αισθητικές προτιμήσεις τους. Κάθε τέτοιος κύκλος δημιουργεί σκόνη, υλικά πλήρωσης, μπογιές και, τελικά, απορρίμματα.
Ένα φινίρισμα που μπορεί να αντέξει την επαναδιαμόρφωση σημαίνει ότι χρειάζεται να αντικαθίσταται λιγότερο συχνά. Και ο κατασκευαστικός κλάδος αλλάζει τόσο αργά, ώστε η αναίρεση μιας απόφασης μπορεί να είναι εξαιρετικά ακριβή, όπως αποδεικνύει διαρκώς η μακρά διαδικασία αποξήλωσης ενός αστικού υπερυψωμένου δρόμου.
Επομένως, η πιο ειλικρινής στάση είναι να κρατήσουμε μια επιφύλαξη, αλλά και ενδιαφέρον.
Οι επιδείξεις είναι πραγματικές, η ένωση μηχανικών έχει εξετάσει την ιδέα, η φυσική πίσω από αυτήν είναι απλή —με την καλή έννοια— και το μόνο πράγμα που εξακολουθεί να λείπει είναι ένας αριθμός σε μια σελίδα: πόσο βάρος μπορεί πραγματικά να κρατήσει ο τοίχος και για πόσο καιρό;
πηγή: ecoportal
