Ορισμένες φιλίες υπάρχουν για τις ευτυχισμένες στιγμές, ενώ άλλες φανερώνουν την αληθινή τους αξία όταν η ζωή δυσκολεύει. Σε αυτές τις περιστάσεις, η παρουσία ενός κοντινού φίλου μπορεί να μετατραπεί σε ζωτική πηγή στήριξης.
Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, Ινδός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, παιδαγωγός και φιλόσοφος - που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους λογοτέχνες των αρχών του 20ού αιώνα και ο πρώτος μη Ευρωπαίος συγγραφέας που έλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας - είχε αναλογιστεί αυτή ακριβώς την ιδέα.
Ανάμεσα στις πιο αλησμόνητες σκέψεις του συγκαταλέγεται μια φράση που συμπυκνώνει τη σημασία των δεσμών στις στιγμές της μεγαλύτερης αβεβαιότητας: «Η αληθινή φιλία είναι σαν τον φωσφορισμό· λάμπει καλύτερα όταν όλα έχουν βυθιστεί στο σκοτάδι.»
Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ: Η φιλία δοκιμάζεται στις πιο δύσκολες στιγμές
Με αυτή τη φράση, ο Ταγκόρ υποδηλώνει ότι η αληθινή αξία μιας φιλίας γίνεται συνήθως εμφανής όταν προκύπτουν προβλήματα ή δύσκολες καταστάσεις: ο χωρισμός ενός ζευγαριού, η απώλεια μιας εργασίας, ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου.
Όπως ακριβώς ο φωσφορισμός λάμπει μόνο στο σκοτάδι, έτσι και οι αληθινοί φίλοι είναι εκείνοι που παραμένουν δίπλα μας όταν οι συγκυρίες γίνονται δύσκολες.
Η κοινή απόλαυση χαρούμενων στιγμών, όπως οι συναθροίσεις, τα πάρτι ή τα ταξίδια, δυναμώνει κάθε σχέση. Ωστόσο, είναι οι δυσκολίες εκείνες που δοκιμάζουν πραγματικά το βάθος ενός δεσμού.
Ένας φίλος μπορεί να αποτελέσει σπουδαίο στήριγμα στις πιο δύσκολες στιγμές. Σε πολλές περιπτώσεις, δεν χρειάζονται μεγαλειώδεις χειρονομίες· η απλή παρουσία και η συντροφικότητα μπορούν να κάνουν όλη τη διαφορά.
Ο στοχασμός του Ραμπιντρανάθ μας ενθαρρύνει επίσης να εγκαταλείψουμε την ιδέα ότι η φιλία χτίζεται αποκλειστικά με την πάροδο του χρόνου. Παρόλο που ο χρόνος βοηθά στην ενδυνάμωση των δεσμών, δεν αποτελεί τον μοναδικό παράγοντα που καθορίζει την αξία τους.
Η παρακαταθήκη του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ
Πέρα από τις σκέψεις του για τη φιλία, οι οποίες παραμένουν επίκαιρες μέχρι σήμερα, ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ δημιούργησε μια παρακαταθήκη που ξεπέρασε τα όρια της λογοτεχνίας.
Γεννημένος στις 7 Μαΐου 1861 στην Καλκούτα της Ινδίας, ήταν το νεότερο από τα δεκατέσσερα παιδιά μιας ευγενούς οικογένειας. Μορφώθηκε από τον πατέρα του στο Σαντινικετάν και, χρόνια αργότερα, ταξίδεψε στη Μεγάλη Βρετανία για να σπουδάσει λογοτεχνία και μουσική.
Κατά τη διάρκεια της πορείας του έγραψε βιβλία, θεατρικά έργα και μυθιστορήματα στα οποία αποτύπωσε τη ζωή των συνηθισμένων ανθρώπων, καθιστώντας τις καθημερινές τους ιστορίες το επίκεντρο του έργου του.
Ανάμεσα στα πρώιμα έργα του περιλαμβάνονται τα «Γράμματα ενός ταξιδιώτη» (1881), τα μουσικά δράματα «Η ιδιοφυΐα του Βαλμίκι» και «Τα τραγούδια του λυκόφωτος» (1882), καθώς και το μυθιστόρημα «Το πανηγύρι της νιόπαντρης βασίλισσας» (1883).
Υπήρξε επίσης ηγετική μορφή στον χώρο της εκπαίδευσης. Το 1901 ίδρυσε ένα σχολείο στο Σαντινικετάν με βασικό άξονα την πνευματική ελευθερία, το οποίο 20 χρόνια αργότερα εξελίχθηκε στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Βίσβα Μπαράτι.
Ο Ταγκόρ απεβίωσε στις 7 Αυγούστου 1941 στην Καλκούτα, όμως το έργο και η σκέψη του παραμένουν επίκαιρα 165 χρόνια μετά τη γέννησή του.
Πηγή: clarin.com
