Ο Στέλιος Παρασκευόπουλος επιστρέφει στα λογοτεχνικά δρώμενα με το μυθιστόρημα «Δύο παιδιά που κολύμπησαν στην ίδια θάλασσα», ένα έργο που συνδέει την προσωπική ιστορία των ηρώων του με έναν ολόκληρο αιώνα ελληνικής διαδρομής και κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική. Το βιβλίο αποτελεί έναν ύμνο στη φιλία και μια λογοτεχνική τοιχογραφία που «φωτίζει» τις μεταμορφώσεις της ελληνικής κοινωνίας μέσα στον χρόνο. Ένα ταξίδι από την Πόλη στην Αθήνα, από το παρελθόν στο παρόν, με επίκεντρο τους ανθρώπους και τις σχέσεις που αφήνουν ανεξίτηλο αποτύπωμα.
Στον «πυρήνα» της ιστορίας βρίσκονται δύο έφηβοι φίλοι της δεκαετίας του 1970. Ο Θεόφιλος, παιδί μιας παλιάς κωνσταντινουπολίτικης οικογένειας με ένδοξο παρελθόν, και ο Νώντας, μεγαλωμένος σε μια λαϊκή γειτονιά του Πειραιά, συναντιούνται σε ένα καλοκαίρι γεμάτο ανεμελιά, όνειρα και τις αλλαγές μιας ολόκληρης εποχής. Μέσα στο κλίμα της δεκαετίας του ’70, οι δύο φίλοι δημιουργούν έναν δεσμό που φαίνεται να ξεπερνά τις κοινωνικές διαφορές.
Λίγα λόγια το βιβλίο
Μια τοιχογραφία διαφόρων εποχών, μέσα από το μακρύ ταξίδι μιας αρχοντικής οικογένειας: Κωνσταντινούπολη – Αθήνα, οι δύο μεγάλοι σταθμοί της. Η αφετηρία και ο τερματισμός. Κάθε σταθμός με τα δικά του διλλήματα, τις διαφορετικές του ανάγκες. Με το σκηνικό, στο μήκος του μακρόχρονου ταξιδιού, να εναλλάσσεται διαρκώς: Αρχοντιά, ξεπεσμός, διώξεις, ξενιτειά, δυστυχία, πλούτος, πτώχευση, μοναχικότητα. Εναλλαγές στα μικρά και τα μεγάλα μεγέθη της ζωής. Χρόνια γεμάτα πότε με πίκρες, και πότε με χαρές.
Από την Κωνσταντινούπολη του κοσμοπολιτισμού στην Αθήνα της ανέγνωρης αναζήτησης. Από την ένδεια του Μεσοπολέμου στην οικονομική ανόρθωση της Μεταπολεμικής εποχής. Από τις προσφυγικές κατοικίες στην ανοικοδόμηση των διαμερισμάτων της αντιπαροχής -στους νεωτερισμούς του αστικού τρόπου ζωής. Ένας αιώνας δρόμος ήταν το μακρύ ταξίδι της οικογένειας, από το 1922 μέχρι το σήμερα. Τεράστιος, και ταυτόχρονα ελάχιστος. Μόλις δυο – τρία γυρίσματα των εποχών…
Σ’ αυτήν, εν τέλει, την ελάχιστη απόσταση των χρόνων και των εποχών, κάπου στα μισά της αιωνόβιας διαδρομής, στη δεκαετία του ’70, δύο έφηβοι ψάχνουν να βρουν το δικό τους μονοπάτι μέσα από έναν νέο κόσμο που προβάλλει. Η νεολαία της Αθήνας έχει ήδη σπάσει όλα τα παλιά δεσμά και ορμάει ασυγκράτητη στον αμερικάνικο τρόπο ζωής. Μακριά μαλλιά, τζιν παντελόνια, Coca – Cola, ροκ μουσική, αλκοόλ, σεξ, Marlboro τσιγάρα και μαριχουάνα, είναι τα μοντέρνα προϊόντα που παράγουν τα νεόκτιστα εργοστάσια της προηγμένης εποχής. Ο Θεόφιλος –γόνος της πάλαι ποτέ αρχοντικής οικογένειας της Κωνσταντινούπολης, και ο Νώντας –παιδί λαϊκής περιοχής του Πειραιά, ενώνουν τις ηλιόλουστες μοναξιές τους και ζουν την συναρπαστική εφηβεία τους. Διψούν τον καιρό τους. Στο ένα και μοναδικό καλοκαίρι τους, κολυμπούν στην ίδια θάλασσα. Ζουν μαζί σ’ ένα νησί τα κεχριμπαρένια μεσημέρια, τα πορφυρά ηλιοβασιλέματα, τις αστροφώτιστες νύχτες. Ονειρεύονται και μεθούν στα όνειρά τους. Και συζητούν ατέλειωτες ώρες τους πόθους τους…
Ώσπου, εκεί που τραγουδούσαν τα πουλιά, εκεί που γελούσαν οι πέτρες και τα νερά, ήρθε το αναπάντεχο. Ο θάνατος. Χρειάστηκε να ’ρθει το σήμερα, να περάσει από τότε μισός αιώνας βασανιστικής συγκατοίκησης -της σκληρής πραγματικότητας και της θλιβερής απώλειας, για να απαντηθεί επαρκώς το ερώτημα, εάν ο θάνατος είναι το τέλος ή η αρχή μιας αληθινής φιλίας –ο οριστικός χωρισμός ή η αιωνιότητα των αναμνήσεων.
