Καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο 4» της ΕΡΤ βρέθηκε το απόγευμα της Τετάρτης 4 Μαρτίου η Στεφανία Γουλιώτη, όπου παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στους οικοδεσπότες της, τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο.
Η γνωστή ηθοποιός, κατά τη διάρκεια της συζήτησης αναφέρθηκε τόσο στην προσωπική της ζωή – όσο και στην καριέρα της, ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στα «σκοτάδια» που έχει αντιμετωπίσει ως προσωπικότητα.
Όπως εξήγησε, η θλίψη δεν ταυτίζεται με την αυτοκαταστροφικότητα και αποτελεί ένα απολύτως φυσιολογικό συναίσθημα. Σε προσωπικό επίπεδο, παραδέχτηκε πως χρειάστηκε χρόνος για να κατανοήσει και να διαχειριστεί τα δικά της εσωτερικά «σκοτάδια»:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Μέχρι να μάθεις και να αναγνωρίσεις τα σκοτάδια σου υπάρχει ένας μεγάλος χρόνος. Μέχρι τότε καίνε τα μέσα σου. Καίει το σύστημα, εγώ τουλάχιστον καίω. Μέχρι να συνειδητοποιήσω και να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου και τη λογική μου, να τα βγάλω έξω και να μπορώ να συνομιλήσω μ’ αυτά είναι ένας μεγάλος κόπος. Εντάξει, υπάρχουν και άνθρωποι που δεν το έχουν αυτό γιατί έζησαν με άλλες προσλαμβάνουσες».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στο πώς στο παρελθόν ενοχοποιούσε τον εαυτό της για την θλίψη που βίωνε, εξηγώντας πως η κοινωνία συχνά τη συνδέει, λανθασμένα, με την αυτοκαταστροφή:
«Υπάρχουμε και άνθρωποι που είμαστε σε μια διαρκή συνομιλία μ’ αυτό, το αποδέχεσαι. Εγώ ενοχοποιούσα τον εαυτό μου πάρα πολύ γιατί έχουμε μια ταμπέλα ότι το να είσαι θλιμμένος σημαίνει ότι είσαι αυτοκαταστροφικός. Όχι, είναι απολύτως φυσιολογικό να είσαι θλιμμένος και να είσαι μες στη θλίψη και να το αγκαλιάζεις αυτό. Χρειάζεσαι ανθρώπους δίπλα σου που θα το αγκαλιάσουν αυτό, μαζί σου».
Τέλος, μίλησε για την εποχή της εικόνας και την πίεση που δημιουργεί, τονίζοντας πως για εκείνη, η άρνηση των «σκοταδιών» της, της προκάλεσε μεγαλύτερη δυστυχία από ότι η αποδοχή τους: «Αυτή η εποχή της εικόνας που ζούμε, στην παγίδα της οποίας έχω πέσει και εγώ, δεν βοηθάει σ’ αυτό που λέω. Αυτό είναι που λέω ότι πάει τον κόσμο πίσω όλο αυτό, το να μην βλέπουμε και να μην εκφραζόμαστε. Να είμαστε δηλαδή μόνο μες στο χρώμα. Περισσότερη δυστυχία είχα όταν προσπαθούσα να κάνω ότι δεν υπάρχουν τα σκοτάδια μου και να ενοχοποιώ τον εαυτό μου γι’ αυτά παρά τώρα, που ζω και τους δίνω χώρο και χρόνο».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dgu42ajlcecx?integrationId=40599y14juihe6ly}
