Η μη κυβερνητική οργάνωση Διεθνής Αμνηστία απευθύνει έκκληση σήμερα στις πολυεθνικές επιχειρήσεις της ένδυσης και της κλωστοϋφαντουργίας και στις κυβερνήσεις τεσσάρων χωρών της Ασίας να αναλάβουν πρωτοβουλίες για την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων του τομέα και για να εγγυηθούν ότι λαμβάνουν αξιοπρεπείς μισθούς.
Σύμφωνα με τη ΜΚΟ, η οποία δίνει στη δημοσιότητα δύο εκθέσεις (και η πρώτη και η δεύτερη αναρτήθηκαν στον ιστότοπό της) για το ζήτημα, οι μάρκες ειδών μόδας, τα είδη των οποίων κατασκευάζονται στην Ινδία, στο Μπανγκλαντές, στο Πακιστάν και στη Σρι Λάνκα, πρέπει επειγόντως να λάβουν μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων τους στις αλυσίδες εφοδιασμού τους.
Για τις εκθέσεις της, η Διεθνής Αμνηστία βασίστηκε σε σχεδόν 90 συνεντεύξεις με εργαζόμενους σε 20 εργοστάσια στις τέσσερις χώρες. Τα κείμενά της κάνουν λόγο για «γενικευμένες παραβιάσεις που επιτίθενται στην ελευθερία του συνδικαλίζεσθαι στη βιομηχανία ένδυσης», για παραβιάσεις δικαιωμάτων, κατατρεγμούς και βία σε βάρος εργαζομένων από τους εργοδότες τους.
«Από πολλές απόψεις, η βιομηχανία της μόδας είναι μοντέλο βασισμένο στην εκμετάλλευση των εργατικών χεριών χαμηλού κόστους, και βλέπουμε χώρες παραγωγής όπως η Ινδία, το Πακιστάν, η Σρι Λάνκα, να είναι κατά κάποιο τρόπο αναγκασμένες να κρατούν τους μισθούς χαμηλά και να εμποδίζουν (σ.σ. να ιδρύονται) συνδικάτα, επειδή θέλουν οι παραγγελίες να συνεχιστούν σε αυτές, τόνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Ντόμινικ Μίλερ, ερευνήτρια ειδικευμένη στον τομέα της ένδυσης και της κλωστοϋφαντουργίας στη Διεθνή Αμνηστία.
Ενώ ο τομέας αυτός αντιπροσωπεύει ως ακόμη και το 40% των θέσεων εργασίας στη βιομηχανία στις χώρες αυτές, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες παίρνουν χαμηλούς μισθούς, ενώ εργάζονται ολοένα περισσότερο και υφίστανται «συστηματική στέρηση των δικαιωμάτων τους» λόγω των «ανεπίσημων και επισφαλών» εργασιακών σχέσεων, σημειώνει η Αμνηστία.
«Η βιομηχανία της ένδυσης δεν έχει θίξει σωστά την άρνηση αυτών των θεμελιωδών δικαιωμάτων», επισημαίνει η Διεθνής Αμνηστία.
Η οργάνωση απηύθυνε σε 21 επιχειρήσεις ερωτηματολόγιο με το οποίο τους ζήτησε πληροφορίες για τις πολιτικές τους ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα, την παρακολούθησή τους και τις ενέργειές τους όσον αφορά την ελευθερία του συνδικαλίζεσθαι. Ωστόσο, επισημαίνει πως «ελάχιστα στοιχεία επιτρέπουν να εξακριβωθεί αν οι πολιτικές όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα εφαρμόζονται σε επίπεδο εργοστασίων».
Οι επιχειρήσεις αυτές θα όφειλαν «να σταματήσουν απλά να επαναλαμβάνουν τη δέσμευσή τους στις ελευθερίες του συνεταιρίζεσθαι και να υιοθετήσουν ενεργή στρατηγική ως προς τον εφοδιασμό», η οποία «θα επιβραβεύει τους προμηθευτές και τις χώρες» όπου οι ελευθερίες και τα δικαιώματα χαίρουν σεβασμού, εισηγείται η κ. Μίλερ.
Οι εκθέσεις αυτές δημοσιοποιούνται καθώς αποδυναμώνεται οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορά την κοινωνική και περιβαλλοντική ευθύνη ευρωπαϊκών μεγάλων επιχειρήσεων. Στα μέσα Νοεμβρίου, οι ευρωβουλευτές ψήφισαν να εξαλειφθούν οι κυριότερες φιλοδοξίες του κειμένου αυτού, περιορίζοντας το πεδίο εφαρμογής και άρα τις επιχειρήσεις που αφορά και καταργώντας κάποιες από τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές υποχρεώσεις τους.
Με πληροφορίες από AFP, ΑΠΕ
