Η πολιτική σύγκρουση για τη λογοκριτική κίνηση του δημάρχου Φλώρινας Βασίλη Γιαννάκη εναντίον της Banda Entopica πήρε νέα πολιτική διάσταση μετά τις παρεμβάσεις του Θάνου Πλεύρη και Άδωνι Γεωργιάδη. Οι δύο υπουργοί όχι μόνο έδωσαν πλήρη πολιτική κάλυψη στην αντιδημοκρατική ενέργεια του δημάρχου, αλλά υποστήριξαν την εξαιρετικά επικίνδυνη αντίληψη ότι η το σύνταγμα και οι διεθνείς συνθήκες έχουν μικρότερη σημασία από το «εθνικό συμφέρον», έτσι όπως το αντιλαμβάνονται βέβαια οι ίδιοι.
Το πράγμα πήγε ακόμα πιο μακριά μετά από νέα σοσιαλμιντιακή παρέμβαση του Άδωνι που χαρακτήρισε… «αριστεροκρατούμενα» το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και τη Διεθνή Αμνηστία. Μάλιστα, ανέφερε ότι δεν πρέπει να τους δίνει κανείς σημασία.
Τα pushbacks και το Ισραήλ
Σε ορισμένους δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι επρόκειτο για (ένα ακόμα) λεκτικό ολίσθημα του υπουργού Υγείας ο οποίος ποστάρει στα social με τον καταιγιστικό ρυθμό του επαγγελματία influencer. Ωστόσο, σε σημερινή συνέντευξή του ο Άδωνις κατέστησε σαφές ότι δεν του ξέφυγε η αρχική δήλωση.
Συγκεκριμένα, αφού διευκρίνισε ότι εννοούσε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και όχι το Διεθνές Δικαστήριο, επανέλαβε τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς του τόσο για το δικαστήριο όσο και για την Διεθνή Αμνηστία. Επίσης, «αθώωσε» τον Νετανιάχου από τις κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και ζήτησε να νομιμοποιηθούν τα pushbacks, αναφερόμενος μάλιστα σε σχετικό αίτημα εννιά Ευρωπαίων ηγετών.
Ο αχταρμάς και η νομιμότητα
Το πρώτο που πρέπει να λεχθεί για την τοποθέτηση του Άδωνι Γεωργιάδη είναι ότι προκαλεί (ηθελημένα) σύγχυση για τους θεσμούς της διεθνούς νομιμότητας, επιδιώκοντας να δημιουργήσει έναν απαξιωτικό αχταρμά. Στην τοποθέτησή του ο Άδωνις μπερδεύει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης που είναι το κύριο δικαστικό όργανο του ΟΗΕ και δικάζει κράτη, με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που είναι ανεξάρτητο διεθνές δικαστήριο για φυσικά πρόσωπα, καθώς και με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαστήριο που δικάζει τις παραβιάσεις Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Στον αχταρμά του Άδωνι προστίθεται η Διεθνής Αμνηστία που δεν είναι οργανισμός της διεθνούς νομιμότητας, αλλά η πιο σημαντική διεθνώς οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η Ελλάδα έχει ως πάγια θέση της εξωτερικής πολιτικής της την προσφυγή στη Χάγη για την επίλυση της διαφοράς με την Τουρκία. Προφανώς στο Μαξίμου χτύπησαν καμπανάκια για τον διπλωματικό κίνδυνο που συνεπαγόταν η χτεσινή δήλωση Γεωργιάδη, οπότε έσπευσε να κάνει τη σημερινή διευκρίνιση.
Η διεθνής νομιμότητα
Η σημερινή διευκρίνιση του Άδωνι δεν αλλάζει ότι χτες έγραψε για Διεθνές Δικαστήριο και όχι για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Επιπλέον, με τη σημερινή συνέντευξή του κλιμάκωσε την επίθεσή του ενάντια στη διεθνή νομιμότητα και τους θεσμούς της. Επί της ουσίας, ο γαλάζιος υπουργός μάς λέει ότι επειδή δεν του αρέσει το ένταλμα σύλληψης κατά του Νετανιάχου για τη γενοκτονία στη Γάζα, πρέπει να καταργήσουμε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Ομοίως, μαζί με τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, επιτίθεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τις αποφάσεις που βγάζει σχετικά με τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των μεταναστών.
Το να ζητάς ουσιαστικά την κατάργηση ενός δικαστηρίου επειδή δεν σου αρέσουν οι αποφάσεις του, αποτελεί ευθύ πλήγμα στην ίδια την καρδιά του του δικαίου. Αν δεν υπάρχουν τα διεθνή δικαστήρια, δεν υπάρχει διεθνής νομιμότητα, κάτι που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη επιβολή του «δίκιο του ισχυρότερου». Ειδικά για την Ευρώπη, αν αφυδατωθεί η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, τι ακριβώς θα απομείνει από το περίφημο «ευρωπαϊκό κεκτημένο»;
Η Διεθνής Αμνηστία
Σε ό,τι αφορά τη Διεθνή Αμνηστία, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η επισήμανση του καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο ΑΠΘ Νικόλα Σεβαστάκη: «Στη Διεθνή Αμνηστία οφείλουμε πολλά οι οικογένειες που είχαμε υποφέρει στη δικτατορία. Δεν ήταν αριστεροί οι άνθρωποι της, ανθρωπιστές, χριστιανοί, φιλελεύθεροι ήταν με μια έννοια που τότε είχε και μαχητικό χαρακτήρα. Τώρα, σαν να μην ξεχνάει η Ακροδεξιά, βγάζει χολή για την Αμνηστία η για το Ευρωπαϊκό δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Τραμπικοι της ΝΔ ή του δήθεν ανένταχτου Κέντρου, αποκαλούν χαμασίτες όσους φώναξαν για τη Γάζα και θεωρούν «αριστερισμό» ακόμα και έναν κλασικό δικαιωματικό φιλελευθερισμό».
Στη γραμμή Τραμπ
Οι τοποθετήσεις Γεωργιάδη και Πλεύρη βρίσκονται σε ευθύ συντονισμό με τις κινήσεις του Τραμπ που καταλύουν τη διεθνή νομιμότητα. Στη «συναλλακτική διπλωματία» του Αμερικανού Προέδρου δεν υπάρχει καθόλου χώρος για το διεθνές δίκαιο. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η συμφωνία «εκεχειρίας» για τη Γάζα, με την οποία ούτε σταμάτησαν οι φονικές επιθέσεις εναντίον των Παλαιστινίων ούτε αποχώρησε ο Ισραηλινός στρατός από τη Γάζα. Επιπλέον, ο Τραμπ έχει επιβάλει κυρώσεις σε βάρος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου λόγω της απόφασής του για τη Γάζα, κάτι που είναι πρωτοφανές στα διεθνή χρονικά.
Άδωνις και Πλεύρης που εδώ και καιρό λειτουργούν από κοινού, θέλουν να εμφανίζονται ως οι εν Ελλάδι εκφραστές του τραμπισμού. Αυτή η στάση μπορεί να έχει στοιχεία προσωπικής στρατηγικής, αλλά είναι συμβατή με τη στρατηγική Μητσοτάκη που επιδιώκει να έχει ανοιχτό δίαυλο με την Ακροδεξιά.
Ο κίνδυνος όμως είναι διπλός: Πρώτον, η απαξίωση του διεθνούς δικαίου συνιστά απειλή για τα δικαιώματα κάθε πολίτη. Δεύτερον, η διεθνής νομιμότητα και οι θεσμοί της συνιστούν παραδοσιακά πυλώνες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι απορίας άξιο το ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δεν βλέπουν σε πόσο επικίνδυνα μονοπάτια οδηγεί η απαξίωση του διεθνούς δικαίου.
