Δεν αρκεί να έχεις τον καλύτερο πύραυλο ή βόμβα - πρέπει παράλληλα να διατηρείς ένα αρκετά μεγάλο απόθεμα προκειμένου να καλύψεις τις ανάγκες σου, καθώς και την ικανότητα αναπλήρωσης αυτού του αποθέματος σε περίπτωση παρατεταμένου πολέμου.
Ακόμη και στις περιπτώσεις που ένα κράτος αναπτύσσει όπλα που μπορούν να πετάξουν με ταχύτητα χιλιάδων χιλιομέτρων την ώρα, οπλισμένα με πολεμικές κεφαλές και εξελιγμένους αισθητήρες, η συζήτηση ξεκινά και τελειώνει συχνά στα χρήματα.
Ο άγραφος κανόνας - σύμφωνα με τη Jerusalem Post - είναι πως ένας αντιβαλλιστικός πύραυλος κοστίζει πάντα περισσότερο από τον πύραυλο που αναχαιτίζει. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά το Τελ Αβίβ.
Η άμυνα είναι πιο ακριβή από την επίθεση. Αυτό συνέβη με το σύστημα Patriot κατά των πυραύλων Scud στον πόλεμο του Κόλπου το 1991. Και αυτό συμβαίνει και με το Iron Dome κατά των πυραύλων της Χαμάς και της Χεζμπολάχ από το 2011 μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα πάντα με το ισραηλινό μέσο, το ζήτημα του κόστους είναι αυτό που αποτέλεσε και το νο.1 κίνητρο για την ανάπτυξη του συστήματος αναχαίτισης με λέιζερ- γνωστό ως Iron Beam - από το Υπουργείο Άμυνας και τη Rafael.
Τα πρώτα συστήματα λέιζερ αναμένεται να παραδοθούν στις IDF μέχρι το τέλος του 2025: Αντί να χρησιμοποιείται ένας κρυμμένος πύραυλος που κοστίζει περίπου 100.000 δολάρια, το λέιζερ θα μπορεί να καταρρίψει πυραύλους με κόστος μόλις λίγων δολαρίων - ουσιαστικά το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας.
Ακόμη και αν προσθέσουμε το κόστος συντήρησης, μια τέτοια εξέλιξη θα φέρει επανάσταση στην οικονομία και την ασφάλεια.
Το Ιράν επενδύει στην επίθεση
Σύμφωνα με αναφορές των IDF, το Ιράν εκτόξευσε 181 βαλλιστικούς πυραύλους κατά του Ισραήλ την περασμένη Τρίτη και το σύστημα αεράμυνας αναχαίτισε τους περισσότερους από αυτούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω των αντιπυραυλικών τους, αναχαίτισαν 12 πυραύλους, σύμφωνα με αμερικανικές αναφορές.
Αυτό σημαίνει ότι οι Ιρανοί εκτόξευσαν περίπου 200 πυραύλους, εκ των ορισμένοι έπεσαν στο Ιράν και το Ιράκ.
Ένας βαλλιστικός πύραυλος με βεληνεκές 1.500 έως 2.000 χιλιομέτρων είναι ακριβός. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η παραγωγή κάθε πυραύλου κόστισε στους Ιρανούς τουλάχιστον ένα εκατομμύριο δολάρια, ενώ στην επίθεση χρησιμοποιήθηκαν προηγμένα μοντέλα όπως τα Emad και Kheibar - ακόμη και το Fattah-1, το οποίο υποστηρίζεται ότι είναι υπερηχητικό - δηλαδή μπορεί να πετάξει και να ελιχθεί με ταχύτητες που υπερβαίνουν πέντε φορές την ταχύτητα του ήχου.
Ένα ποσό της τάξης των 200 εκατομμυρίων δολαρίων είναι μεγάλο για ένα πυραυλικό μπαράζ, ενώ σίγουρα οι πύραυλοι που χρησιμοποιήθηκαν δεν αποτελούν ασήμαντο μέρος του αποθέματος του Ιράν. Ωστόσο, για το μέγεθος της Τεχεράνης, είναι ένα σχετικά ελαφρύ πλήγμα.
Σύμφωνα με έκθεση του Reuters, το Ιράν καταφέρνει - ακόμη και υπό καθεστώς διεθνών κυρώσεων - να εξάγει πετρέλαιο αξίας 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Αυτή η επιχείρηση του κόστισε το ισοδύναμο των εξαγωγών μόλις δύο ημερών - σίγουρα όχι ένα έξοδο για κάθε μέρα, αλλά ούτε και μια δαπάνη που η χώρα θα δυσκολευόταν να διαχειριστεί κάθε λίγους μήνες, ειδικά όταν παραμελεί άλλους κλάδους του στρατού για να επενδύσει στην πυραυλική τεχνολογία.
Υπερδιπλάσιο το κόστος της ισραηλινής αναχαίτισης
Για να αντιμετωπίσει το ιρανικό χτύπημα, η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ εκτόξευσε την 1η Οκτωβρίου πυραύλους Arrow-2 και Arrow-3 που παράγονται από την ισραηλινή ΙΑΙ. Πρόκειται για απάντηση που δεν προβλέπεται εναντίον πυραύλων, που το σύστημα αναγνωρίζει πως κατευθύνονται προς ακατοίκητες ή στρατιωτικά ασήμαντες περιοχές.
Ωστόσο, οι Ιρανοί χρησιμοποίησαν πιο ακριβείς πυραύλους αυτή τη φορά, γεγονός που πιθανώς βελτίωσε την ακρίβεια στόχευσής τους σε σύγκριση με τις προηγούμενες προσπάθειες, καθιστώντας αναγκαίες περισσότερες αναχαιτίσεις.
Οι IDF δεν έχουν αποκαλύψει πόσοι πύραυλοι Arrow χρησιμοποιήθηκαν ή αν χρειάστηκε επίσης η χρήση του David's Sling ή του Iron Dome για την αναχαίτιση μεγαλύτερων θραυσμάτων ή τμημάτων ιρανικών πυραύλων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν δευτερογενείς ζημιές.
Ο παλαιότερος πύραυλος Arrow-2, ο οποίος αναχαιτίζει τον στόχο του σε ύψος δεκάδων χιλιομέτρων στην ατμόσφαιρα, κοστίζει περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια. Ο νεότερος πύραυλος Arrow-3, ο οποίος αναχαιτίζει βαλλιστικούς πυραύλους σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τα ισραηλινά σύνορα, κοστίζει περίπου 2 εκατομμύρια δολάρια.
Αν χρειαζόταν να εκτοξευτούν περίπου 180 πύραυλοι Arrow - και από τους δύο τύπους - η αναχαίτιση θα κόστιζε περί τα 450 εκατομμύρια δολάρια - κόστος υπερδιπλάσιο εκείνου του ιρανικού πυραυλικού μπαράζ.
Τον λογαριασμό για τον Νετανιάχου πληρώνουν οι ΗΠΑ
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του Ισραήλ είναι υπερδιπλάσιο από αυτό του Ιράν: 50.000 δολάρια έναντι 20.000 δολαρίων το 2022. Ωστόσο, το Ισραήλ είναι μια χώρα 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, ενώ το Ιράν έχει πληθυσμό 90 εκατομμύρια.
Και κάπου εκεί μπαίνουν οι ΗΠΑ. Καθώς το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης για την προμήθεια του αναχαιτιστικού Arrow έχει προέλθει από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες έχουν επενδύσει περίπου 4 δισεκατομμύρια δολάρια στο έργο μέχρι σήμερα.
Εφόσον οι ΗΠΑ παραμείνουν πρόθυμες να χρηματοδοτούν τα συστήματα αεράμυνας του Ισραήλ - όπως κάνουν για το Iron Dome και το David's Sling - ο βασικός περιορισμός θα είναι ο ρυθμός παραγωγής της IAI και της Rafael, καθώς και η προμήθεια βασικών εξαρτημάτων.
Από την έναρξη του πολέμου, η κυβέρνηση Μπάιντεν δρομολόγησε ειδικό προϋπολογισμό 14,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, εκ των οποίων περισσότερα από 4 δισεκατομμύρια δολάρια προορίζονται για την αναπλήρωση των αποθεμάτων και την προώθηση της ανάπτυξης και προμήθειας του συστήματος λέιζερ.
Ωστόσο, το λέιζερ δεν θα είναι αρκετά ισχυρό στο εγγύς μέλλον για την αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων και οι συνεχείς αμερικανικές επενδύσεις εξαρτώνται από τη σχέση μεταξύ των δύο εθνών - προειδοποιεί η Jerusalem Post. Όσον αφορά την αεράμυνα, χωρίς αμερικανική χρηματοδότηση, θα αποτελούσε βαρύ φορτίο για τον αμυντικό προϋπολογισμό.
«Καθώς το Ισραήλ εξετάζει την απάντησή του στην τελευταία ιρανική επίθεση, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι μπορούμε να υπονομεύσουμε σημαντικά την ικανότητα της Τεχεράνης να αποκτήσει πρόσθετους πυραύλους, είτε μέσω στρατιωτικής δράσης που καταστρέφει τις εγκαταστάσεις παραγωγής τους είτε μέσω οικονομικών μέτρων που στοχεύουν τα συστήματα παραγωγής και εξαγωγής πετρελαίου που χρηματοδοτούν αυτές τις προσπάθειες.
»Ανεξάρτητα από αυτό, είναι ασαφές γιατί η απάντηση του Ισραήλ καθυστερεί και γιατί η κυβέρνηση δεν εκμεταλλεύεται την περίοδο των διακοπών, όταν οι περισσότεροι Ισραηλινοί δεν εργάζονται ή δεν πηγαίνουν σχολείο και βρίσκονται κοντά σε καταφύγια βομβών, για να ξεκινήσει αυτή την απάντηση και να προετοιμαστεί για τα πιθανά ιρανικά αντίποινα που μπορεί να ακολουθήσουν».
