Ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ, έφθασε στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου του 1959. Τον υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο, ο τότε βασιλιάς Παύλος και ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ενώ η υποδοχή που του επεφύλαξαν οι Αθηναίοι ήταν ιδιαιτέρως θερμή.
Ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, ο αρχηγός των συμμαχικών δυνάμεων στον πόλεμο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής.
«Αι Αθήναι επεφύλαξαν εγκάρδιον και πάνδημον υποδοχήν εις τον πρόεδρον. 600.000 λαού επευφήμησαν τον Αϊζενχάουερ», ήταν ο τίτλος της «Ελευθερίας» στις 15 Δεκεμβρίου 1959… «Από του αεροδρομίου μέχρι των Ανακτόρων ολόκληρος η διαδρομή είχε καταληφθεί από πλήθη κόσμου.
Μικραί χάρτιναι ελληνικαί και αμερικανικαί σημαίαι εσείοντο καθώς διήρχετο το προεδρικόν αυτοκίνητον. Αλλοι εχειροκρότουν και άλλοι εζητωκραύγαζαν "'Αικ 'Αικ"»… Ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ, ανταπέδιδε τον χαιρετισμόν του πλήθους ιστάμενος όρθιος επί του αυτοκινήτου… Παρά το πλευρόν του ίστατο επίσης όρθιος ο Βασιλεύς (Παύλος)», έγραφε η «Ελευθερία».
Πλακάτ συνθήματα και βεγγαλικά, είχαν απαγορευτεί με αστυνομική διαταγή. Όμως, όπως γράφει η εφημερίδα, «εις τρία ή τέσσερα σημεία, κατά μήκος της διαδρομής, οπαδοί της Αριστεράς, καθ' ην στιγμήν διήρχετο αναπέτασαν πλακάτ με συνθήματα : Ύφεσις, Ειρήνη, Ζήτω η ύφεσις, τα οποία εφώναζαν επίσης εις ρυθμικόν τόνον».
Για την υποδοχή είχαν επιστρατευτεί σύλλογοι ακόμη και σχολεία. «Εις διάφορα σημεία της διαδρομής, είχαν λάβει θέση ελληνίδες με ελληνικάς ενδυμασίας, αι οποίαι έρραινον τον πρόεδρο με άνθη και μουσικαί παιανίζουσαι τον ελληνικόν και τον αμερικανικόν εθνικόν ύμνον.
Ο συνωστισμός ήταν μεγάλος και τα μέτρα ασφαλείας ήταν υποτυπώδη σε σχέση με τα σημερινά. Από την πίεση του πλήθους κατέρρευσε κιγκλίδωμα κτηρίου στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας με αποτέλεσμα να τραυματισθούν 22 άτομα, ανάμεσά τους και ένα εξάχρονο παιδί.
Τις συνομιλίες με τον πρόεδρο Αϊζενχάουερ, ανέλαβαν ο τότε βασιλιάς Παύλος και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Δεν είναι γνωστό τι ελέχθη αλλά θεωρείται βέβαιο ότι η Ελλάδα ζήτησε τη στήριξη των ΗΠΑ, στρατιωτική και οικονομική, επικαλούμενη την «εκ Βορρά απειλή κατά της Ελλάδος,» ενώ τέθηκε και το ζήτημα της Κύπρου καθώς την προηγούμενη, είχαν διεξαχθεί στην Κύπρο, οι πρώτες εκλογές μετά τις συμφωνίες της Ζυρίχης. Νικητής ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος που συγκέντρωσε το 66% των ψήφων, έναντι του 33% που συγκέντρωσε ο αντίπαλός του Γλαύκος Κληρίδης.
Μιλώντας στη Βουλή, ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ, «επιβεβαίωσε το αμερικανικό ενδιαφέρον για την ασφάλεια και την οικονομική ανάπτυξιν της Ελλάδος», χωρίς όμως να δεσμευτεί συγκεκριμένα.
Η επόμενη επίσκεψη Αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα, είναι 32 χρόνια μετά, στις 19 Ιουλίου του 1991.
Τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους θα υποδεχθούν, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ως ανώτατος πολιτειακός άρχων αυτή τη φορά, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο πρόεδρος της Βουλής Αθανάσιος Τσαλδάρης.
Αυτή τη φορά η υποδοχή είναι διαφορετική. Έχει προηγηθεί η εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Στην ελληνική επικαιρότητα κυριαρχεί το Ειδικό Δικαστήριο και η υπόθεση Κοσκωτά.
Η Αθήνα συνταράσσεται από διαδηλώσεις και βίαια επεισόδια, ενώ τα μέτρα ασφαλείας είναι πρωτόγνωρα για την Ελλάδα. Ελεύθεροι σκοπευτές βρίσκονται ακροβολισμένοι στα κτίρια της Ηρώδου Αττικού, στον Εθνικό Κήπο, στη Βουλή, και σε όλα τα γύρω κτίρια. Δρακόντεια είναι τα μέτρα και μέσα στη Βουλή όπου ο πρόεδρος Μπους θα μιλήσει απευθυνόμενος στην Εθνική Αντιπροσωπεία.
«Μόνον οι έξι βουλευτές του ΚΚΕ έμειναν καθιστοί», γράφει η εφημερίδα Καθημερινή. «Ο Αμερικανός πρόεδρος χαιρέτισε και είχε σύντομο διάλογο με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ θερμή ήταν η χειραψία με την πρόεδρο του Συνασπισμού κ. Μαρία Δαμανάκη, τον επικεφαλής της Κ.Ο. του ΚΚΕ κ. Δ. Κωστόπουλο και τη βουλευτή των Οικολόγων κ. Τασία Ανδρεαδάκη. Η τελευταία φορούσε κάτω από την μπορντό ζακέτα της ένα λευκό μακό με τη γνωστή αιματοβαμμένη Κύπρο και τη φράση «δεν ξεχνώ».
«Αντιμετωπίζουμε ένα νέο κόσμο που η στρατιωτική αντιπαράθεση παραμερίζεται προς όφελος του εποικοδομητικού οικονομικού ανταγωνισμού, όπου τα έθνη αγωνίζονται για να οικοδομήσουν και να τελειοποιήσουν την Δημοκρατία» θα πει απευθυνόμενος στο ελληνικό Κοινοβούλιο ο Τζορτζ Μπους, ενώ αναφερόμενος στην Κύπρο, υποσχέθηκε «επίλυση του Κυπριακού μέσα στη χρονιά».
Αργότερα αναφέρθηκε ότι επρόκειτο για μεταφραστικό λάθος, κάτι που Τζορτζ Μπους επανέλαβε και την επομένη κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
Απέδωσε όμως τα εύσημα στην Ελλάδα για την αποφασιστική και κρίσιμη συνδρομή της, στο πλευρό των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του πόλεμου στον Περσικό και υποσχέθηκε αμυντική βοήθεια και προώθηση των αμερικανικών επενδύσεων στην Ελλάδα.
Ήταν 19 Νοεμβρίου 1999 όταν ο Μπιλ Κλίντον, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του Χίλαρι, επισκέφθηκε την Ελλάδα.
Έχει προηγηθεί ο νατοϊκός βομβαρδισμός της Σερβίας το 1999, και η κρίση στα Ίμια το 1996.
Στην Αθήνα διαδηλωτές οργανώνουν συγκεντρώσεις και πορείες, ενώ ακολουθούν επεισόδια και συγκρούσεις με την Αστυνομία σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας.
Ιστορική έχει μείνει η ομιλία του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια του επίσημου δείπνου που παρέθεσε στο πρωθυπουργικό ζεύγος. Στην αντιφώνησή του ο κύριος Στεφανόπουλος, έθεσε το πρόβλημα της Κύπρου και των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο, ζητώντας να εφαρμοστεί το «δίκαιο και η νομιμότητα».
«Η διεθνής κοινότης γνωρίζουσα όλα αυτά και μη λαμβάνουσα θέση, φοβούμαι ότι άθελά της ενισχύει τις αβάσιμες διεκδικήσεις και τις επιθετικές διαθέσεις», θα πει μεταξύ άλλων ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Μιλώντας στο Χίλτον την επομένη, ο Μπίλ Κλίντον, επαίνεσε την κυβέρνηση Σημίτη για τις επιτυχίες της στον οικονομικό τομέα και κάλεσε την Ελλάδα να αναλάβει την προώθηση της σταθερότητας και της Δημοκρατίας στα Βαλκάνια και να διευκολύνει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε. Μίλησε για την Δημοκρατία και την παιδεία που έχει προσφέρει η αρχαία Ελλάδα στον κόσμο και μνημόνευσε την σχετική φράση του Σέλει. Αναφέρθηκε στην κοινή ιστορία των ΗΠΑ και της Ελλάδας ιδιαίτερα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και είπε κάτι που θεωρήθηκε ως έμμεση αναγνώριση των ευθυνών της χώρας του για την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα:
«Όταν η χούντα ανέλαβε τον έλεγχο (της χώρας), οι ΗΠΑ επέτρεψαν στα ψυχροπολεμικά τους συμφέροντα να υπερισχύσουν του συμφέροντος- ή μάλλον της υποχρέωσής τους- να υποστηρίξουν τη Δημοκρατία», είχε πει ο Μπιλ Κλίντον.
