Σε κλίμα συγκίνησης και βαθιάς κατάνυξης και με τη συμμετοχή εκατοντάδων πιστών που κατέκλυσαν τους δρόμους της Νέας Ιωνίας, ολοκληρώθηκε το απόγευμα της Δευτέρας η επίσημη μετακομιδή του άφθαρτου σκηνώματος του Αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτου, πολιούχου της Μητρόπολης.
Το ιερό κειμήλιο, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορική μνήμη του προσφυγικού ελληνισμού από τη Νεάπολη (Νεβσεχίρ) της Καππαδοκίας, μεταφέρθηκε με λιτανευτική πομπή από τον Ιερό Ναό Αγίου Ευσταθίου στον Περισσό —όπου φυλασσόταν από το 1924 μετά την Ανταλλαγή Πληθυσμών— στη νέα του «εστία», στον νεόδμητο ναό εντός του συγκροτήματος του «Ιωνικού Κέντρου».
Καθ' όλη τη διαδρομή επί της Λεωφόρου Ηρακλείου, η ατμόσφαιρα ήταν έντονα φορτισμένη, με τους πιστούς να ραίνουν την πομπή με δάφνες υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής και τη συνοδεία αγημάτων. Η τελετή κορυφώθηκε με την Ακολουθία των Θυρανοιξίων, με τον Μητροπολίτη Γαβριήλ να ανοίγει τις θύρες ώστε να εισέλθει πρώτο το σκήνωμα του Αγίου, ενώ ακολούθησε ο Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός. Οι λατρευτικές εκδηλώσεις ολοκληρώνονται σήμερα, Τρίτη, ανήμερα της εορτής του Αγίου, με την πρώτη Πανηγυρική Θεία Λειτουργία και τα εγκαίνια της Αίθουσας Πολιτισμού του Κέντρου.
Αναστασία: «Έτσι γεννηθήκαμε, έτσι τα βρήκαμε»
Πιστοί που παρακολούθησαν την πομπή μίλησαν στο Orange Press Agency για τα συναισθήματά τους, εκφράζοντας νοσταλγία αλλά και παράπονο για τη μεταφορά του σκηνώματος από ην ιστορική του ενορία.
Η κ. Αναστασία, κάτοικος της περιοχής εδώ και 55 χρόνια και επί 16 έτη ενεργό μέλος στο φιλόπτωχο έργο, εξέφρασε την αγάπη της για την τοπική εκκλησία:
«Χρόνια μας πολλά, βοήθειά μας ο Άγιος. Εγώ είμαι 55 χρόνια εδώ, οπότε είμαι παλιά. Είμαι στον Άγιο Στέφανο, δεκαέξι χρόνια στο φιλόπτωχο. Με ξέρουν όλοι οι παπάδες και οι δεσποτάδες. Να 'μαστε καλά, να 'χουμε υγεία. Ο δεσπότης μας να 'ναι γερός, να κάνει αυτά τα πράγματα για τους φιλοπτώχους. Τον αγαπάμε. Έτσι γεννηθήκαμε (με την πίστη), έτσι τα βρήκαμε, έτσι τα πάμε. Άλλωστε έχουμε πολλά χρόνια τέτοια κληρονομιά».
«Ρίγησα μπροστά στα λείψανα»
Φανερά συγκινημένη η Έλια, κάτοικος της περιοχής, σημείωσε ότι «ο Άγιος Γεώργιος είναι θαυματουργός. Γι’ αυτό ήρθαμε κι εμείς, για να προσκυνήσουμε και να τον δούμε σε όλο του το μεγαλείο. Να σας πω ότι τα λείψανα που είδα… ρίγησα».
Ιδιαίτερα φορτισμένος, με δάκρυα στα μάτια, ο κ. Κώστας, μικρασιατικής καταγωγής, εξέφρασε την πικρία του για τη μεταφορά του σκηνώματος εκτός της ιστορικής προσφυγικής γειτονιάς:
«Ήρθαμε για τον Άγιο Γεώργιο, αλλά είναι λάθος που τον πήραν από εδώ. Χρόνια είχε εδώ στον Άγιο Ευστάθιο. Εδώ είναι η Νεάπολη. Είμαστε Μικρασιάτες, από τη Μικρά Ασία ήρθαν εδώ πέρα. Ήταν το σπίτι του εδώ. Αλλά τι να κάνεις, με την εξουσία δεν μπορείς να τα βάλεις. Εμείς είμαστε χριστιανοί, πιστεύουμε στον Χριστό. Το πήραν επειδή είναι κοντά ο ηλεκτρικός σταθμός του Περισσού και θα πηγαίνει περισσότερος κόσμος από αυτή την πλευρά. Συμφωνώ ως προς αυτό, αλλά όλοι ξέρουν ότι εδώ υπήρχε το σκήνωμα του Αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτη. Εκεί πέρα τι είναι; Εκεί δεν είναι Νεάπολη».
«Σα να έχουμε έναν δικό μας πεθαμένο»
Τη δική της, προσωπική σύνδεση με το ιερό λείψανο περιέγραψε συγκινημένη η κ. Αγγελική, συνδέοντας το προσκύνημα με τις δικές της απώλειες:
«Μας αρέσει εδώ, το λείψανο που προσκυνήσαμε είναι το κάτι άλλο. Είναι σαν να έχουμε έναν πεθαμένο δικό μας… Έχω χάσει και τον γιο μου και τον σύζυγό μου και γι’ αυτό το αισθάνομαι έτσι. Έτσι το βιώνουμε, είμαστε κάπως συναισθηματικά φορτισμένοι».
