Όρθια μπροστά στο βήμα του μάρτυρα, με φωνή γεμάτη πόνο, αλλά σταθερή, όπως σταθερές είναι οι φωνές των ανθρώπων που είναι αποφασισμένοι να μην κάνουν πίσω στο αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης, η Μαρία Θεοδωρή, μητέρα του 34χρονου Βάιου Βλάχου, κατέθεσε ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας στη δίκη για τα Τέμπη. Μίλησε για το βράδυ του δυστυχήματος, αλλά και για όσα ακολούθησαν με το ξεμπάζωμα και μπάζωμα του χώρου.
«Στις 9 Μαρτίου 2023 περπάτησα όρθια πίσω από το φέρετρο του παιδιού μου και έδωσα μια υπόσχεση. Σε ό,τι αφορά τα Τέμπη να το ψάξω. Τα στοιχεία, όμως, να είναι σοβαρά και εμπεριστατωμένα και όχι αυτά που βοηθούν την κυβέρνηση της συγκάλυψης. Σήμερα ζητώ να αποδώσετε δικαιοσύνη. Ο Βάιος θα είναι πάντα 34 ετών». Με αυτά τα λόγια κατέληξε στη μαρτυρία της η μάνα του Βάιου Βλάχου, κάνοντας ακόμη και συνηγόρους υπεράσπισης των κατηγορουμένων να δακρύσουν.
Απουσία κρατικής βοήθειας
Στη διήγησή της, η κ. Μαρία Θεοδωρή μίλησε για το πώς έμαθαν εκείνο το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023 για ό,τι συνέβη και κυρίως για την απουσία της οργανωμένης πολιτείας και των μηχανισμών του κράτους από τη διαχείριση της υπόθεσης και την παροχή βοήθειας προς τους συγγενείς. «Ο Βάιος ταξίδευε εκείνο το βράδυ προς τη Θεσσαλονίκη με την κοπέλα του και το σκυλάκι τους. Στις 12:10 το βράδυ δέχτηκαμε ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα της κοπέλας του γιου μου ότι κάτι συνέβη. Κατάφερα να βρω το τηλέφωνο ενός επιβάτη και να επικοινωνήσω. Στον δρόμο προς Λάρισα τηλεφωνούσαμε συνεχώς. Δεν ήξεραν τίποτα. Τηλεφωνούσα συνεχώς. Μου είπαν ότι δεν έχουν πληροφορίες». Ο Βάιος ταξίδευε εκείνο το βράδυ στο βαγόνι 2, στο πρώτο κουπέ. Αυτό που κατέδειξε η κ. Θεοδωρή στη μαρτυρία της ήταν ότι ουδείς από τους υπουργούς που βρέθηκαν στο νοσοκομείο το πρώτο βράδυ δεν βοήθησε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η κατάθεσή της συγκλόνισε
«Ήμουν από τις πρώτες που μπήκα στο αμφιθέατρο του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας. Βλέπω εκεί έναν φοβισμένο με ιατρική μάσκα να αποφεύγει να με κοιτάξει. Ήταν ο Πλεύρης. Καθόταν και με κοιτούσε. Τα ονόματα των συγγενών τα έγραφαν σε χαρτί Α4, σε χαρτάκια ποστ, μέχρι και σε χαρτοπετσέτα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ξέραμε κάτι. Έτσι, ξεκινήσαμε για το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο.
Ξαναρωτήσα πάλι για τον Βάιο. Ήταν αστυνομικοί που έψαχναν τα χαρτάκια... Άρχισε να ξημερώνει στο Γενικό. Ένιωσα ότι προσπαθούσαν να καθυστερήσουν να μας πουν πληροφορίες. Οι εθελόντριες μάς πρόσεχαν. Ανάμεσα σε αυτές κυκλοφορούσε η πρώην υφυπουργός Υγείας, αρμόδια για θέματα ψυχικής υγείας, Ζωή Ράπτη.
Περπατούσε μπροστά, και πίσω της ήταν μια νοσηλεύτρια που κρατούσε μια σακούλα με διαφόρων ειδών ηρεμιστικά και προέτρεπε συγγενείς να πάρουμε κάτι. Αρνήθηκα. Μου είπε: "Γιατί; Πάρτε, εγώ πήρα και νιώθω καλύτερα". Από την πρώτη στιγμή η πολιτεία ήταν ανύπαρκτη και ασεβής. Κάποια στιγμή πήγε η Γκάγκα. Μπροστά μας συνεννοούνταν με υπουργό αν θα κάνουν ταυτοποίηση μέσω DNA ή θα μας κατεβάσουν στο νεκροτομείο για αναγνώριση...
Κατέβηκα, και τότε ένας εργαζόμενος εκεί γονάτισε, με έπιασε από τα πόδια και μου είπε να μην το κάνω... Μας ειδοποίησαν το μεσημέρι της Πέμπτης. Ήμαστε με τον σύζυγό μου στον δρόμο της επιστροφής προς Καρδίτσα. Μας είπαν ότι ο Βάιος ταυτοποιήθηκε. Ένας Θέμελης μας τηλεφώνησε, ειδικός σε καταστροφές. Του είπαμε ότι θα επιστρέψουμε στη Λάρισα. Και μας απάντησε: «Δεν χρειάζεται να επιστρέψετε πουθενά. Θα σας δώσουμε τα τηλέφωνα από γραφεία τελετών»...
Το μπάζωμα
Στη συνέχεια της κατάθεσής της, η κ. Θεοδωρή αναφέρθηκε στα όσα ακολούθησαν της σύγκρουσης. Στην «επιχείρηση συγκάλυψης». Την επόμενη ημέρα η μητέρα του Βάιου είπε ότι στον τόπο του δυστυχήματος υπήρχε φρέσκια άσφαλτος.
«Δεν έχω βρει τίποτα από τον Βάιο. Ένας ψηλός φαλακρός με μουστάκι και πολλά γαλόνια εμφανίστηκε την Παρασκευή και είπε μέχρι Κυριακή θέλω να είναι όλα λαμπίκο. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε πάρει απαντήσεις. Αρχίσαμε να ψάχνουμε. Φήμη ότι κάποια χώματα δεν ήταν στο Κουλούρι αλλά και αλλού. Ψάχναμε παντού. Έχουμε φτάσει στο 2024. Τον Μάρτιο είδαμε κάτι λοφάκια από χώμα. Διαφορετικά χώματα. Επικοινωνήσαμε με Παντρεμένο και τον συναντήσαμε. Του είπα ότι ψάχνω αυτό που λείπει από το παιδί μου. Τα φορτηγά του κουβαλούσαν χώμα που δεν είχε ελεγχθεί. Από ξημερώματα 1ης Μαρτίου ξεκίνησαν να σκάβουν και να μεταφέρουν χώματα.
Το βαγόνι που ήταν ο Βάιος έπεσε μετά τη σύγκρουση πάνω σε ένα δέντρο που είναι ακόμα εκεί. Το δέντρο της αλήθειας. Εκεί βρέθηκε ο Βάιος. Από εκεί έσκαβαν. Ενημερώσαμε ανακριτή. Μετά από τρεις ημέρες άρχισε να φυλάσσεται η θέση Πηγάδια, που μέχρι τότε δεν φυλασσόταν. Ήταν μια διαδικασία που έδειξε ασέβεια. Έκαναν ένα δεύτερο έγκλημα μετά το έγκλημα. Σήμερα λέω ότι αυτό που λείπει από το παιδί μου δεν το βρήκα, δεν το έθαψα. Συνεχίζουμε να ψάχνουμε. Δεν βρήκαμε κάτι. Εγώ θέλω απαντήσεις για όλα. Γιατί; Δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους, διαχειρίστηκαν χρήματα για σιδηρόδρομο. Τέσσερα συστήματα ασφαλείας έλειπαν. Αν έκαναν σωστά τη δουλειά τους, δεν θα γινόταν αυτό. Δεν μας δίνουν απαντήσεις. Ο Βάιος βρήκε φρικτό θάνατο. Είχε ζωή μπροστά του. Χωρίς να έχει ευθύνη για αυτό που έγινε».
