Σε «Βατερλώ» εξελίχθηκε η επιλογή της αίθουσας στην οποία προορίζεται να στεγαστεί η μεγάλη δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Για άλλη μία φορά η Δικαιοσύνη φάνηκε να παραγνωρίζει τη βαρύτητα μιας υπόθεσης που βύθισε στο πένθος 57 οικογένειες και αποτελεί βαθύ τραύμα στην κοινωνία, συνεχίζοντας να την αντιμετωπίζει ως ένα τροχαίο δυστύχημα, όπως έκανε και τις πρώτες ώρες της μοιραίας σύγκρουσης των δύο τρένων.
«Δεν γίνεται να τσαλαπατάτε έτσι τη μνήμη των παιδιών μας», φώναξε στους δικαστές μία μητέρα θύματος των Τεμπών, καταχειροκροτούμενη από τους υπόλοιπους συγγενείς που δεν πίστευαν στα μάτια τους, βλέποντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ξεκίνησε η δίκη, την οποία περίμεναν τρία ολόκληρα χρόνια. Ήταν η μητέρα της 22χρονης Αφροδίτης που είχε ταξιδέψει μαζί με την Εριέτα η οποία ακόμη εξακολουθεί να αγνοείται και άλλον έναν φίλο της στην Αθήνα για διακοπές και είχε μπει στο τραίνο για το ταξίδι της επιστροφής. Μόνο που ποτέ δεν έφτασε στην οικογένειά της.
«Δεν έχετε καταλάβει τι έχετε έρθει να δικάσετε»
«Δεν έχετε καταλάβει τι έχετε έρθει να δικάσετε», ήταν τα λόγια ενός ακόμη συγγενή θύματος ο οποίος ξέσπασε, απευθυνόμενος στην πρόεδρο του δικαστηρίου. «Δεν έχει ξαναγίνει τέτοια δίκη», ήταν η απάντηση της προέδρου Γεωργίας Στεφανίδου σε μία προσπάθεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα στους συγγενείς, ότι δηλ. θα πρέπει να στοιβαχτούν σαν τις σαρδέλες για να μπορέσουν να είναι παρόντες στη δίκη και να ακούσουν τι και ποιος έφταιξε και χάθηκαν τα παιδιά τους.
Ο πόνος για αυτούς τους ανθρώπους έγινε οργή. Η ασφυκτική άλλωστε ατμόσφαιρα που επικρατούσε μέσα στη δικαστική αίθουσα, είχε τόσες αναλογίες, για εκείνους, με την αίσθηση ασφυξίας που οδήγησε στο θάνατο τα παιδιά τους. Και αυτό, τους θύμωνε ακόμη περισσότερο και τους έκανε να πεισμώσουν, αρνούμενοι να δεχτούν την υποτίμηση και την «κοροϊδία» όπως την χαρακτήρισαν.
Μέσα στη δικαστική αίθουσα όλοι οι συγγενείς έγιναν μία «γροθιά». Ο Νίκος Πλακιάς και ο αδελφός του Δημήτρης, ο Παύλος Ασλανίδης, οι γονείς της 29χρονης Ελπίδας Χούπα και της 25χρονης Αναστασίας Αδαμίδη, η οικογένεια της 35χρονης Αθηνάς Κατσάρα και όλοι οι άλλοι συγγενείς που κρατώντας τις φωτογραφίες των παιδιών τους, με κατακόκκινα μάτια, τρέμοντας από αγωνία, διεκδικούσαν Δικαιοσύνη.
Η προφανής ακαταλληλότητα της αίθουσας αναδείκνυε με τον πιο σαφή τρόπο στους συγγενείς πως τόσος είναι η χώρος που δίνει η Δικαιοσύνη για τους 57 νεκρούς τους, ακόμη και τώρα, τρία χρόνια μετά. Μία από τις σημαντικότερες δίκες των τελευταίων ετών, ίσως και η μεγαλύτερη, όσον αφορά το αποτύπωμά της της στην ελληνική κοινωνία, δυναμιτίστηκε από την πρώτη κιόλας στιγμή της έναρξης της, από τις εικόνες χάους που τη σημάδεψαν.
Η πρόεδρος και τα μέλη του δικαστηρίου κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μία κατάσταση που διόλου δεν τιμά πρωτίστως την ίδια τη Δικαιοσύνη. Κι η προσπάθειά τους να προχωρήσουν σε νομιμοποίηση των συνηγόρων αποδείχτηκε ανέφικτη κάτω από αυτές τις συνθήκες. Ομόθυμη η διαμαρτυρία των συνηγόρων οι οποίοι μελετούν το ενδεχόμενο της αποχής από τα καθήκοντά τους. Κάτι τέτοιο βέβαια θα κινδύνευε να οδηγήσει, μετά από δύο διακοπές ακόμη και σε αναβολή της δίκης. Ουδείς ωστόσο θα ήθελε να χρεωθεί μία τέτοια εξέλιξη.
Μπροστά στο αδιέξοδο πλέον στο οποίο βρίσκεται το δικαστήριο, τα βλέμματα στρέφονται μόνο στο Υπουργείο Δικαιοσύνης το οποίο θα πρέπει είτε να σκεφτεί σοβαρά τη μεταφορά της δίκης είτε να προχωρήσει σε αναμόρφωση της συγκεκριμένης αίθουσας, η οποία άλλωστε δημιουργήθηκε για τις ανάγκες αυτής της δίκης, επεκτείνοντας το χώρο του ακροατηρίου, εφόσον αυτό είναι εφικτό. Το σίγουρο είναι πως η πρόβλεψη που υπάρχει σήμερα για 221 θέσεις στην αίθουσα του δικαστηρίου οι οποίες προορίζονται για κοινό και δικηγόρους , άλλες 76 στον προθάλαμο, χωρίς καν οπτική επαφή, και άλλες 150, στο πρώτο επίπεδο όπου υπάρχουν οθόνες, αποδεικνύεται τουλάχιστον άστοχη, αφού δεν λαμβάνει υπόψη το μεγάλο αριθμό ούτε δικηγόρων ούτε συγγενών. Και κυρίως αποτελεί ένα ακόμη «αγκάθι» που πληγώνει την ίδια τη Δικαιοσύνη…
