Το τελευταίο Σάββατο της Μεγάλης Σαρακοστής πριν την Μεγάλη Εβδομάδα η Εκκλησία τιμά την Ανάσταση του Λαζάρου για αυτό αποκαλείται «Σάββατο του Λαζάρου» ενώ την αμέσως επόμενη μέρα τιμάται η Κυριακή των Βαΐων.
Ο αγαπημένος φίλος του Χριστού, ο Λάζαρος από τη Βηθανία είχε αδελφές, την Μάρθα και Μαρία, που ήταν μαθήτριες του. Κάποια μέρα όμως αρρώστησε βαριά και πέθανε. Σύμφωνα με τις γραφές ο Ιησούς τον ανέστησε τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του αφήνοντας έκθαμβο το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί γύρω από τον τάφο και ταυτόχρονα προκαλώντας την οργή των αρχιερέων. Οι τελευταίοι μάλιστα έβαλαν στόχο, εκτός από τον Ιησού, να θανατώσουν και τον Λάζαρο, ο οποίος «ηγέρθη εκ νεκρών» προαναγγέλοντας την ανάσταση του Κυρίου. Ο Λάζαρος όταν αναστήθηκε ήταν 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια μετά την επαναφορά του στη ζωή από τον Ιησού. «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή» αποκάλυψε ο Ιησούς μετά το γεγονός της νεκρανάστασης του Λαζάρου σύμφωνα με το
Σάββατο του Λαζάρου: Το χαρμόσυνο γεγονός που τιμά η Εκκλησία εν μέσω Σαρακοστής
Στην ελληνική ορθόδοξη παράδοση το Σάββατο του Λαζάρου είναι μια μεγάλη γιορτή που τιμάται με κάθε μεγαλοπρέπεια πριν την Μεγάλη Εβδομάδα που σημαδεύεται από κατάνυξη, πένθος και περισυλλογή για το Θείο Δράμα. Συνήθως το Σάββατο του Λαζάρου, οι αγρότες σε κάποια χωριά δε μαζεύουν τη σοδειά τους, γιατί φοβούνται ότι οι καρποί της γης φέρουν τον θάνατο μέσα τους, ενώ παράλληλα εκείνη τη μέρα παραδοσιακά, οι ερημίτες εγκαταλείπουν τις σκήτες τους και επιστρέφουν στο μοναστήρι για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Παλαιότερα τα κάλαντα του Λαζάρου τραγουδιούνταν σε πάμπολες περιοχές και ήταν από τα πιο ζωντανά έθιμα και έδιναν ιδιαίτερο τόνο στις τοπικές κοινωνίες, ενώ πλέον τα Λαζαροκάλαντα όπως τα λένε, δε λέγονται, παρά σε ελάχιστες περιοχές.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στο Ελληνοχώρι Διδυμοτείχου, νεαρά κορίτσια του τόπου αναβιώνουν το έθιμο με τις Λαζαρίνες. Όπως δηλώνουν το έθιμο και η επικοινωνία με τους ανθρώπους, τους δίνει μεγάλη χαρά. Σύμφωνα με την κα Νίτσα Τσιλίκα, μέλος ΔΣ Εκπολιτιστικού Συλλόγου Ελληνοχωρίου, τα κορίτσια λένε τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας καλάθια με λουλούδια και εισπράττουν σε αντάλλαγμα, ένα μικρό φιλοδώρημα, όπως χρήματα, αυγά, φρούτα ή άλλα φαγώσιμα. Την παραμονή της γιορτής, οι Λαζαρίνες ξεχύνονταν στα χωράφια έξω από τα χωριά για να μαζέψουν λουλούδια που με αυτά θα στόλιζαν το καλαθάκι τους την άλλη μέρα, ντυμένες με τοπικές ενδυμασίες φορώντας ειδική στολή.
Η συνταγή για τα Λαζαράκια
