Τον κίνδυνο να διαμορφωθεί μια νέα παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων χωρίς τη συμμετοχή της Ευρώπης επισημαίνει ο πρόεδρος της Metlen, Ευάγγελος Μυτιληναίος, με αφορμή την επικείμενη συνάντηση των ηγετών των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας στη Σενζέν.
Ο κ. Μυτιληναίος εκτιμά ότι οι συνομιλίες μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ, του Σι Τζινπίνγκ και του Βλαντίμιρ Πούτιν θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε μια «νέα Γιάλτα», παραπέμποντας στην ιστορική διάσκεψη του 1945, κατά την οποία οι μεγάλες δυνάμεις καθόρισαν τις μεταπολεμικές ισορροπίες.
Η βασική ανησυχία που εκφράζει αφορά την απουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τις διαπραγματεύσεις, παρά το γεγονός ότι οι αποφάσεις που ενδέχεται να ληφθούν θα μπορούσαν να επηρεάσουν καθοριστικά τη γεωπολιτική και οικονομική θέση της.
Με αφορμή τα δημοσιεύματα για την επικείμενη τριμερή συνάντηση, ο πρόεδρος της Metlen υπενθυμίζει ότι είχε διατυπώσει ανάλογη προειδοποίηση στις 19 Οκτωβρίου 2026, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην εκπομπή Squawk Box Europe του CNBC, με τους δημοσιογράφους Steve Sedgwick και Ian King.
Όπως αναφέρει, είχε τότε επισημάνει το ενδεχόμενο οι τρεις μεγάλες δυνάμεις να προχωρήσουν σε συνεννοήσεις που θα καθορίσουν τη νέα διεθνή τάξη πραγμάτων, χωρίς ουσιαστική ευρωπαϊκή συμμετοχή.
«Δυστυχώς, η πρόβλεψή μου επαληθεύτηκε»
«Δυστυχώς, η πρόβλεψή μου επαληθεύτηκε», σημειώνει ο κ. Μυτιληναίος, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι η Ευρώπη δεν διαθέτει θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι οι αρχικές εκτιμήσεις του είχαν προκαλέσει αντιδράσεις και αμφισβήτηση από Ευρωπαίους σχολιαστές, οι οποίοι δεν συμμερίζονταν την ανησυχία του για το ενδεχόμενο μιας νέας συμφωνίας μεταξύ των ισχυρότερων γεωπολιτικών δυνάμεων.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Metlen, η απουσία της Ευρώπης από μια συνάντηση τέτοιας σημασίας αναδεικνύει την αδυναμία της να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, σε μια περίοδο κατά την οποία αναδιαμορφώνονται οι πολιτικές και οικονομικές ισορροπίες.
Ο ίδιος εκφράζει την ελπίδα οι συνομιλίες και οι ενδεχόμενες συμφωνίες μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας να μην αποβούν εις βάρος του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.
Η παρέμβασή του επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της γεωπολιτικής ισχύος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της δυνατότητάς της να επηρεάζει αποφάσεις που αφορούν άμεσα το μέλλον της, αντί να περιορίζεται στον ρόλο του παρατηρητή.






























