Ειδικότερα, το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών χρειάστηκε 2,5 χρόνια για να εξετάσει την προσφυγή της τεχνικής εταιρείας και το Συμβούλιο της Επικρατείας χρειάστηκε μετά από 19 αναβολές που δόθηκαν από τους δικαστές, 16 χρόνια, δύο μήνες και 9 ημέρες για να εκδώσει τελεσίδικη απόφαση.
Το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, το 1998, μετά από 2,5 χρόνια, εξέδωσε την απόφασή του επί της προσφυγή της τεχνικής εταιρείας, και στην συνέχεια, το ίδιο έτος, κατέθεσε στο ΣτΕ αναίρεση κατά της εφετειακής απόφασης.
Στο ΣτΕ προσδιορίστηκε η συζήτηση της αναίρεσης την 5η Δεκεμβρίου 2001 και έκτοτε λόγω κωλύματος των συμβούλων Επικρατείας και χωρίς ποτέ να ζητηθεί από την πλευρά της εταιρείας η αναβολή εκδίκασης, δόθηκαν 19 αναβολές. Τελικά η προσφυγή συζητήθηκε στις 2 Μαΐου 2014 και η απόφαση δημοσιεύθηκε την 29η Δεκεμβρίου 2014.
Η εταιρεία χαρακτηρίζει «συγκλονιστικά υπερβολικό και μη εύλογο» το διάστημα που χρειάστηκε το ΣτΕ μετά από 16 αναβολές να εκδώσει την απόφασή του, και επικαλούμενη την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για ταχεία δίκη, αλλά και την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με την οποία δεν δικαιολογούνται πάνω από τρις αναβολές στην ίδια υπόθεση, ζητεί 20.000 ευρώ για την ηθική βλάβη που υπέστη.
Επίσης, η εταιρεία αναφέρει ότι η τεράστια αυτή καθυστέρηση έκδοσης της δικαστικής απόφασης, δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις της εύλογης διάρκειας της δίκης, όπως προβλέπει ο νόμος 4055/2012, αλλά ούτε καλύπτει τις απαιτήσεις της ΕΣΔΑ για λογική προθεσμία έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων.
Τέλος, η εταιρεία σημειώνει για τη μεγάλη αυτή καθυστέρηση δεν ευθύνεται η ίδια, αλλά ούτε έχει κανένα μερίδιο συμμετοχής στην καθυστέρηση αυτή - και έτσι ζητεί το εν λόγω ποσό, λόγω της παραβίασης του δικαιώματός της σε ταχεία απονομή της Δικαιοσύνης.
