Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 28 έρευνες, με συνολικά 154.739 συμμετέχοντες σε 19 χώρες. Το 31% από το σύνολο των συμμετεχόντων ανέφεραν τουλάχιστον ένα τραυματικό γεγονός στην παιδική ηλικία και το 16% διαγνώστηκαν με πρωτοπαθείς πονοκεφάλους.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα που είχαν βιώσει ένα ή περισσότερα τραυματικά γεγονότα στην παιδική τους ηλικία είχαν 48% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν διαταραχές πονοκεφάλου σε σχέση με όσα δεν είχαν βιώσει τέτοια τραυματικά γεγονότα. Εντόπισαν επίσης ότι όσο αυξανόταν ο αριθμός των τραυματικών γεγονότων της παιδικής ηλικίας, τόσο αυξάνονταν και οι πιθανότητες εμφάνισης πονοκεφάλων. Τα άτομα που είχαν βιώσει ένα είδος τραυματικού γεγονότος είχαν 24% αυξημένο κίνδυνο διαταραχής πονοκεφάλου σε σύγκριση με όσα δεν είχαν βιώσει παιδικά τραύματα, ενώ όσα είχαν βιώσει τέσσερα ή περισσότερα είδη τραυματικών γεγονότων είχαν υπερδιπλάσιες πιθανότητες να έχουν διαταραχή πονοκεφάλου.
Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης τη συσχέτιση μεταξύ των τύπων των τραυματικών γεγονότων της παιδικής ηλικίας. Τα γεγονότα κατηγοριοποιήθηκαν ως τραύματα απειλής (σωματική ή σεξουαλική ή συναισθηματική κακοποίηση, απειλή βίας ή σοβαρές οικογενειακές συγκρούσεις) και τραύματα στέρησης (παραμέληση, οικονομικές αντιξοότητες, φυλακισμένο μέλος στο νοικοκυριό, διαζύγιο, θάνατος γονέα, μέλος με ψυχική ασθένεια, χρόνια αναπηρία/ασθένεια, κατάχρηση αλκοόλ ή ουσιών).
Τα τραύματα απειλής συνδέονταν με 46% αύξηση των πονοκεφάλων, με τη βίωση σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης να συνδέεται με ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο για πονοκεφάλους (60%) και τα τραύματα στέρησης με 35% αύξηση των πονοκεφάλων, με όσους βιώνουν παραμέληση στην παιδική ηλικία να έχουν σχεδόν τριπλάσιο κίνδυνο για διαταραχές πονοκεφάλου.
«Η μετα-ανάλυσή μας επιβεβαιώνει ότι τα παιδικά τραυματικά γεγονότα αποτελούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου για διαταραχές πονοκεφάλου στην ενήλικη ζωή, συμπεριλαμβανομένης της ημικρανίας, των πονοκεφάλων τάσης, των αθροιστικών κεφαλαλγιών και των χρόνιων ή σοβαρών πονοκεφάλων. Πρόκειται για έναν παράγοντα κινδύνου που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε», δηλώνει η συγγραφέας της μελέτης, Κάθριν Κρεατσούλας, από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας T.H.Chan του Χάρβαρντ.
