Ωστόσο, διευκρίνισε ότι οι όποιες κυρώσεις για τους αρνητές, δεν μπορούν να φτάσουν έως την απόλυση.
«Δεν μπορεί να έχει τέτοια δυσμενή συνέπεια ο πολίτης. Δεν μπορούν οι κυρώσεις να είναι δυσανάλογες σε σχέση με αυτό που θες να πετύχεις, αλλά μπορείς να πεις σε έναν δάσκαλο, για παράδειγμα, ότι “από τη στιγμή που δεν έχεις εμβολιαστεί, για ένα διάστημα δεν θα διδάσκεις”», είπε χαρακτηριστικά.
Εξήγησε ότι «τυχόν άρνηση του πολίτη, δεν μπορεί να έχει κυρώσεις πολύ αρνητικές για τη σχέση εργασίας που έχει. Και στο Δημόσιο και στον Ιδιωτικό τομέα».
«Δεν μπορείς να απολύσεις κάποιον επειδή αρνήθηκε να εμβολιασθεί. Εάν κάποιος προβάλλει βάσιμους λόγους υγείας, ή λόγους συνειδησιακούς, όπως συμβαίνει με τους αντιρρησίες συνείδησης, τότε οφείλει ο αρμόδιος φορέας, το Δημόσιο, να τους σεβαστεί. Αλλά ο πολίτης πρέπει να αιτιολογεί την άρνησή του, να την τεκμηριώνει», υπογράμμισε ο κ. Μανιτάκης.
Σύμφωνα με τον καθηγητή, η εν λόγω απόφαση (για την ΕΜΑΚ) είναι απολύτως σύμφωνη με τη νομοθετική πρόβλεψη που υπάρχει ήδη από τον Απρίλιο του 2020, η οποία επιτρέπει σε διάφορες υπηρεσίες, να επιβάλουν ορισμένες υποχρεώσεις - μεταξύ των οποίων και ο εμβολιασμός - προκειμένου να προστατεύσουν τη ζωή των ανθρώπων κα την υγεία τους από την επιδημία.
Όπως τόνισε ο κ. Μανιτάκης, μια γενική, νομοθετική ή υπουργική απόφαση που θα υποχρέωνε όλο τον πληθυσμό χωρίς εξαίρεση να εμβολιαστεί, θα ήταν αντισυνταγματική. «Άλλωστε δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο, ούτε το διανοούνται οι κυβερνήσεις της Ευρώπης».
Πρόσθεσε, δε, ότι «για ορισμένες κατηγορίες προσώπων, όπως είναι το υγειονομικό προσωπικό ή οι δάσκαλοι, είναι δυνατόν να προβλεφθεί ο εξαναγκαστικός ή ο πειθαναγκαστικός εμβολιασμός, για προφανείς λόγους, δηλαδή όταν πρόκειται για πανδημία».
Αυτή η «υποχρεωτικότητα» του εμβολιασμού, επισήμανε, έχει συνταγματικά ερείσματα για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας.
