Μέχρι τώρα, οι ειδικοί πίστευαν ότι ένα τμήμα του τείχους στην καρδιά της πόλης χτίστηκε από τον Εζεκία, τον βασιλιά του ανεξάρτητου Βασιλείου της Ιουδαίας, που βασίλεψε τον έβδομο και τον όγδοο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία, ο Εζεκίας βλέποντας τους γείτονές του στα βόρεια, το Βασίλειο του Ισραήλ να καταστρέφεται από την Ασσυριακή Αυτοκρατορία, έχτισε το τείχος για να αμυνθεί από τους εισβολείς.
Αλλά τώρα μια σχεδόν 10ετής μελέτη αποκάλυψε ότι το τείχος χτίστηκε από τον προπάππου του Εζεκία, τον Ουζία (ή Οζία), μετά από έναν τεράστιο σεισμό, επιβεβαιώνοντας την αφήγηση της Βίβλου. Το τείχος βρίσκεται στην πόλη του Δαβίδ - τον ιστορικό αρχαιολογικό χώρο που αποτέλεσε την αρχική πόλη της Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με τη Βίβλο.
«Για δεκαετίες, εικαζόταν ότι αυτό το τείχος χτίστηκε από τον Εζεκία, αλλά γίνεται πλέον σαφές ότι χρονολογείται από τις ημέρες του βασιλιά Οζία, όπως υπονοείται στη Βίβλο. Μέχρι τώρα, πολλοί ερευνητές υπέθεταν ότι το τείχος χτίστηκε από τον Εζεκία κατά τη διάρκεια της εξέγερσής του εναντίον του Σενναχειρίμ, του βασιλιά της Ασσυρίας, προκειμένου να υπερασπιστεί την Ιερουσαλήμ κατά την πολιορκία των Ασσυρίων. Είναι πλέον προφανές ότι το τείχος στο ανατολικό του τμήμα, στην περιοχή της Πόλης του Δαβίδ, χτίστηκε νωρίτερα, λίγο μετά τον μεγάλο σεισμό της Ιερουσαλήμ, στο πλαίσιο της ανοικοδόμησης της πόλης», είπε στη Daily Mail ο Joe Uziel της Ισραηλινής Αρχής Αρχαιοτήτων (IAA).
Η Παλαιά Διαθήκη περιγράφει την κατασκευή του τείχους στο Βιβλίο Δεύτερων Χρονικών ως εξής: «Ο Οζίας έχτισε πύργους στην Ιερουσαλήμ στη Γωνιακή Πύλη, στην Πύλη της Κοιλάδας και στη γωνία του τείχους, και τους οχύρωσε». Αυτό πιστοποιείται επίσης στο Βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης ‘Αμώς’«δύο χρόνια πριν από τον σεισμό, όταν ο Οζίας ήταν βασιλιάς του Βασιλείου της Ιουδαίας».
Η μελέτη, που είναι μια κοινοπραξία μεταξύ της Ισραηλινής Αρχής Αρχαιοτήτων (IAA), του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ και του Ινστιτούτου Επιστήμης Weizmann, αποκάλυψε την προέλευση του αρχαίου τείχους χρησιμοποιώντας ραδιοχρονολόγηση άνθρακα-14. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιεί τη διάσπαση ενός ραδιενεργού ισοτόπου άνθρακα (14C) για να υπολογίσει την ημερολογιακή ηλικία αντικειμένων που περιέχουν υλικό που περιέχει άνθρακα.
Σύμφωνα με την Ισραηλινής Αρχής Αρχαιοτήτων (IAA), αυτή η περίοδος της ιστορίας θεωρούνταν προηγουμένως «μαύρη τρύπα» για τη μέθοδο ραδιοχρονολόγησης άνθρακα-14, λόγω των κυμαινόμενων επιπέδων του ισοτόπου στην ατμόσφαιρα εκείνη την εποχή. Ωστόσο, χρησιμοποιώντας δακτυλίους πανάρχαιων δέντρων από την Ευρώπη, οι επιστήμονες μπόρεσαν να καταγράψουν αυτές τις διακυμάνσεις χρόνο με το χρόνο.
Οι ερευνητές απομόνωσαν τα δείγματά τους από οργανικά υπολείμματα που βρέθηκαν σε τέσσερις διαφορετικές τοποθεσίες ανασκαφών στην αρχαία καρδιά της Ιερουσαλήμ (Πόλη του Δαβίδ). Μεταξύ αυτών ήταν σπόροι σταφυλιού, κουκούτσια από χουρμάδες, ακόμη και σκελετοί νυχτερίδων. Όλα καθαρίστηκαν, μετατράπηκαν σε γραφίτη και στη συνέχεια τοποθετήθηκαν σε έναν επιταχυντή σωματιδίων με ταχύτητες 3.000 km ανά δευτερόλεπτο για να διαχωριστεί ο άνθρακας-14 από άλλα οργανικά υλικά. Στη συνέχεια, η μέτρηση του άνθρακα αποκάλυψε την πραγματική ημερολογιακή ηλικία των δειγμάτων.
Ο Yuval Gadot του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ είπε ότι η συμβατική υπόθεση μέχρι τώρα είχε επίσης απωθήσει την ιδέα επέκταση της πόλης προς τα δυτικά κατά πέντε γενιές: «Μέχρι τώρα, οι περισσότεροι ερευνητές είχαν συνδέσει την ανάπτυξη της Ιερουσαλήμ προς τα δυτικά με την περίοδο του βασιλιά Εζεκία (περισσότερα από 2.700 χρόνια πριν), υποστηρίζοντας ότι η πόλη επεκτάθηκε λόγω της άφιξης προσφύγων από το Βασίλειο του Ισραήλ στον βορρά, μετά την εξορία των Ασσυρίων. Ωστόσο, τα νέα ευρήματα ενισχύουν την άποψη ότι η Ιερουσαλήμ είχε μεγαλώσει σε μέγεθος και είχε επεκταθεί προς το όρος Σιών ήδη από τον ένατο αιώνα π.Χ. Αυτό έγινε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωάς, εκατό χρόνια πριν από την εξορία των Ασσυρίων. Η νέα έρευνα δείχνει ότι η επέκταση της Ιερουσαλήμ είναι αποτέλεσμα της εσωτερικής ιουδαϊκής δημογραφικής ανάπτυξης και της εγκαθίδρυσης πολιτικών και οικονομικών συστημάτων», είπε ο ίδιος στη Daily Mail.
Επιπλέον, η μελέτη δείχνει ότι η πόλη ήταν μεγαλύτερη από όσο πιστευόταν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δαβίδ και του Σολομώντα. «Η μελέτη δείχνει ότι κατά τον 10ο αιώνα π.Χ., την εποχή του Δαβίδ και του Σολομώντα, η πόλη κατοικήθηκε σε διαφορετικές περιοχές και φαίνεται ότι ήταν μεγαλύτερη από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως. Μπορούμε να εντοπίσουμε συγκεκριμένα κτίρια και να τα συσχετίσουμε με συγκεκριμένους βασιλιάδες που αναφέρονται στο Βιβλικό κείμενο», προτείνει ο Δρ Ουζιέλ.
Το Βασίλειο της Ιούδα διήρκεσε μέχρι το 587 π.Χ., όταν οι Βαβυλώνιοι πολιόρκησαν και κατέστρεψαν την πρωτεύουσά του την Ιερουσαλήμ μαζί με τον Ναό του Σολομώντα - που συχνά αποκαλείται ο Πρώτος Ναός.
