Μελέτες που διεξήχθησαν από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ διαπίστωσαν ότι η αύξηση του αισθήματος δυστυχίας ήταν 29% χαμηλότερη σε άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως θρησκευόμενα.
Οι οικονομολόγοι του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ υποστηρίζουν ότι συνολικά τέτοιες μελέτες δείχνουν ότι η θρησκεία μπορεί να λειτουργήσει ως ανάχωμα ενάντια στην αυξημένη αγωνία και τη μειωμένη ευημερία σε περιόδους κρίσης, όπως π.χ. σε μια παγκόσμια έκτακτη ανάγκη για τη δημόσια υγεία.
«Οι άνθρωποι μπορεί να είναι θρησκευόμενοι λόγω οικογενειακών καταβολών, έμφυτων χαρακτηριστικών ή για να αντιμετωπίσουν νέες ή υπάρχουσες αγωνίες», δήλωσε ο καθηγητής Shaun Larcom από το Τμήμα Οικονομίας της Γης του Cambridge και συν-συγγραφέας της τελευταίας μελέτης.
«Ωστόσο, η πανδημία της Covid-19 ήταν ένα εξαιρετικό γεγονός που επηρέασε ταυτόχρονα τους πάντες, έτσι ώστε να μπορέσουμε να μετρήσουμε τον αντίκτυπο ενός αρνητικού σοκ σε ολόκληρη την κοινωνία. Αυτό έδωσε μια μοναδική ευκαιρία να μετρήσουμε εάν η θρησκεία είναι σημαντική ως προς τον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν μια κρίση».
Σε δύο μελέτες που πραγματοποιήθηκαν μία τον Φεβρουάριο και μια τον Μάρτιο του 2021, συμμετείχαν 5.178 άτομα σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και 3.884 άτομα στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων εθνικών lockdown, τα οποία συγκρίθηκαν με δεδομένα πριν από την πανδημία.
Οι ερευνητές ανέλυσαν επίσης τα δεδομένα με βάση τη «θρησκευτικότητα», δηλαδή το μέγεθος την δέσμευση ενός ατόμου στις θρησκευτικές πεποιθήσεις και πόσο κεντρική είναι η θρησκεία στη ζωή του. Εκείνοι για τους οποίους η θρησκεία κάνει «κάποια ή μεγάλη διαφορά» στη ζωή τους γνώρισαν περίπου τη μισή δυστυχία από εκείνους για τους οποίους η θρησκεία σημαίνει μικρή ή καθόλου διαφορά.
«Η μελέτη δείχνει ότι δεν είναι μόνο το να είσαι θρησκευόμενος, αλλά το πόσο θρησκευόμενος, που είναι σημαντικό όταν αντιμετωπίζεις μια κρίση», είπε ο Larcom.
Όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως θρησκευόμενοι στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι πιο πιθανό να μοιράζονται ίδια χαρακτηριστικά όπως π.χ. να είναι ηλικιωμένοι και γυναίκες.
Η ερευνητική ομάδα «έλεγξε» στατιστικά προκειμένου να απομονώσει την επίδραση της πίστης και μόνο, και παρόλα αυτά διαπίστωσε ότι η πιθανότητα των θρησκευόμενων ανθρώπων να παρουσιάσουν κατάθλιψη ήταν περίπου 20% χαμηλότερη από τους μη θρησκευόμενους.
Παρατηρήθηκε μια μικρή συνολική διαφορά μεταξύ Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Ινδουιστών – οπαδών των τριών μεγαλύτερων θρησκειών στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ωστόσο, η ομάδα διαπίστωσε ότι η ευημερία ορισμένων θρησκευτικών ομάδων φάνηκε να δέχτηκε μεγαλύτερο πλήγμα από άλλες όταν οι χώροι λατρείας έκλεισαν κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown.
«Η άρνηση της εβδομαδιαίας κοινοτικής παρουσίας φαίνεται να επηρέασε ιδιαίτερα τους Καθολικούς και τους Μουσουλμάνους», είπε ο Λάρκομ.
