Η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ενημερώθηκε από συνεργάτες της , αμέσως μετά την συνάντηση με τον Κώστα Σημίτη για τις νέες δηλώσεις του κ. Γρηγοράκου όπου της ασκεί προσωπική κριτική, γεγονός που ενόχλησε ιδιαίτερα την κ. Γεννηματά. Δέχθηκε εισηγήσεις για τη διαγραφή του.
Στην ανακοίνωση που εκδόθηκε πριν από λίγο αναφέρεται ότι «έχουμε επανειλημμένα διακηρύξει με συλλογικές και ομόφωνες αποφάσεις μας ότι η Δημοκρατική Συμπαράταξη και το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να γίνει εφεδρεία ή ουρά, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε της Νέας Δημοκρατίας».
Στην ανακοίνωση σημειώνεται ότι:
«Όποιος θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη μπορούν να είναι προσάρτημα ή δορυφόρος της Νέας Δημοκρατίας και του κ. Μητσοτάκη, δεν έχει θέση στην κοινοβουλευτική μας ομάδα.
Ο κ. Γρηγοράκος με τις δηλώσεις του τη Δευτέρα και τις «προβλέψεις» του για δήθεν προσχωρήσεις βουλευτών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στη Νέα Δημοκρατία, υπονόμευσε την ενότητα και συκοφάντησε συναδέλφους του βουλευτές.
Παρότι το γεγονός ότι όταν κλήθηκε για εξηγήσεις, ανασκεύασε τις δηλώσεις του λέγοντας ότι παρερμηνεύτηκαν από δημοσιογράφους, επανέρχεται συνεχώς με νέες δηλώσεις και επιχειρεί συνειδητά να δημιουργήσει σύγχυση και κλίμα ηττοπάθειας στον πολιτικό μας χώρο.
Είναι σαφές ότι ο κ. Γρηγοράκος έχει κάνει την επιλογή του. Μπορεί να πάει όπου θέλει, όποτε θέλει. Εμείς δεν μπορούμε άλλο να παρακολουθούμε τις μεταμορφώσεις του από εβδομάδα σε εβδομάδα και από ημέρα σε ημέρα. Αρκετά πια.
Η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με επιστολή της στον πρόεδρο της Βουλής γνωστοποίησε ότι ο κ. Γρηγοράκος δεν ανήκει πλέον στην Κ.Ο. της Δημοκρατικής Συμπαράταξης».
Ο κ. Γρηγοράκος είχε δηλώσει σήμερα σε ραδιοφωνική του συνέντευξη (Παραπολιτικά) ότι η κυρία Γεννηματά «...με εξέπληξε η αγκύλωσή της σε κάτι το παλιό και το παρωχημένο. Εγώ θέλω μια αξιόπιστη και φερέγγυα πολιτική δύναμη και ας μου το ονομάσει η κυρία Γεννηματά όπως θέλει, θα είμαι μαζί της. Για αυτό πιστεύω ότι ο κίνδυνος λεηλασίας του χώρου από την εκλογή Μητσοτάκη, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ αλλά και άλλων χώρων, είναι έντονος. (...) Με κραυγές, αναθέματα, "αβύσσους", "αποστασίες" και κάτι ταμπέλες που παραπέμπουν στην δεκαετία του '80 και του '65 ...εάν οι δυνάμεις της Κεντροαριστεράς δεν εκφράσουν έναν εκσυγχρονιστικό, έναν καινοτόμο πολιτικό λόγο, αν δεν αρθρώσουν κάτι πολιτικά ελκυστικό, εάν δεν γίνει κάτι τέτοιο και παραμείνουμε καθηλωμένοι με ξεπερασμένες αγκυλώσεις, στις ιδεοληψίες μας, στις μονομέρειες μας ότι είμαστε αρχηγοί κομμάτων κλπ του μεσαίου χώρου, τέσσερα-πέντε κόμματα, διάφορες κινήσεις δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτα».
