Άλλη μία πρωτοβουλία με σαφές προγραμματικό και πολιτικό αποτύπωμα αναλαμβάνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να παρουσιάζει στις 13:00 την πρόταση νόμου του κόμματος για το ιδιωτικό χρέος, σε συνέντευξη Τύπου στα γραφεία της Χαριλάου Τρικούπη.
Στο πλευρό του προέδρου του ΠΑΣΟΚ θα βρίσκονται η υπεύθυνη ΚΤΕ Ιδιωτικού Χρέους, Μιλένα Αποστολάκη, και ο γραμματέας του Τομέα Ιδιωτικού Χρέους και Προστασίας Δανειοληπτών, Δημήτρης Σπυράκος.
Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία εντάσσεται στην προσπάθεια της αξιωματικής αντιπολίτευσης να παρουσιάσει συγκεκριμένες νομοθετικές προτάσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν νοικοκυριά, επαγγελματίες και επιχειρήσεις, επιδιώκοντας παράλληλα να αναδείξει τις διαφορές της από την κυβερνητική πολιτική.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Όπως υπογραμμίζουν από τη Χαριλάου Τρικούπη, πρόκειται για μία ακόμη κίνηση που αποτυπώνει όχι μόνο την προγραμματική επάρκεια του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα «αντανακλαστικά κυβερνησιμότητας» που επιδιώκει να προβάλλει το κόμμα.
Ευθεία σύγκριση με την κυβέρνηση για τις 120 δόσεις
Η επιλογή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ να καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση νόμου δεν είναι τυχαία. Αντιθέτως, όπως επισημαίνουν κομματικές πηγές, υπηρετεί τον στόχο της ευθείας προγραμματικής σύγκρισης με την κυβερνητική παρέμβαση για τις 120 δόσεις.
Στο πλαίσιο αυτό, ο Νίκος Ανδρουλάκης αναμένεται να ασκήσει έντονη κριτική στην κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι χρειάστηκε επτά ολόκληρα χρόνια για να αναγνωρίσει πως η ρύθμιση οφειλών προς το Δημόσιο σε 120 δόσεις δεν συνιστά «λαϊκισμό».
Αντίστοιχα, αναμένεται να επισημάνει ότι η κυβέρνηση χρειάστηκε το ίδιο χρονικό διάστημα για να παραδεχθεί την ύπαρξη σοβαρών προβλημάτων στη λειτουργία των funds και των servicers.
Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιδιώκει, με αυτόν τον τρόπο, να μεταφέρει την αντιπαράθεση από το επίπεδο της γενικής πολιτικής κριτικής στο πεδίο των συγκεκριμένων νομοθετικών παρεμβάσεων, καλώντας την κυβέρνηση να τοποθετηθεί επί των προτάσεών της.
Οι οκτώ παρεμβάσεις για το ιδιωτικό χρέος
Σύμφωνα με πληροφορίες, η πρόταση νόμου περιλαμβάνει οκτώ βασικούς άξονες παρεμβάσεων, που αφορούν:
- Την προστασία της κύριας κατοικίας και της αγροτικής περιουσίας, με στόχο την ενίσχυση της προστασίας των οφειλετών.
- Τις πραγματικές 120 δόσεις για τη ρύθμιση οφειλών.
- Τον εξωδικαστικό μηχανισμό και τη λειτουργία των servicers, με αλλαγές στο πλαίσιο διαχείρισης του ιδιωτικού χρέους.
- Το δικαίωμα πρώτης προτίμησης του δανειολήπτη, ως παρέμβαση στις σχέσεις δανειοληπτών και πιστωτών.
- Τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο, για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι συγκεκριμένοι δανειολήπτες.
- Την προστασία των εγγυητών δανείων.
- Τον ακατάσχετο επαγγελματικό λογαριασμό, για την προστασία της οικονομικής δραστηριότητας επαγγελματιών και επιχειρήσεων.
- Την κατάργηση των καταχρηστικών τραπεζικών χρεώσεων.
Οι αναλυτικές ρυθμίσεις και οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους αναμένεται να παρουσιαστούν κατά τη σημερινή συνέντευξη Τύπου.
Το πολιτικό διακύβευμα για το ΠΑΣΟΚ
Πέρα από το περιεχόμενο των προτεινόμενων ρυθμίσεων, η Χαριλάου Τρικούπη αποδίδει ιδιαίτερη πολιτική σημασία στην πρωτοβουλία, επιχειρώντας να καταστήσει το ιδιωτικό χρέος πεδίο αντιπαράθεσης δύο διαφορετικών προγραμματικών προσεγγίσεων.
Σύμφωνα με το σκεπτικό που αναπτύσσεται από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, οι πολίτες έχουν πλέον τη δυνατότητα να κρίνουν και να συγκρίνουν δύο διαφορετικές πολιτικές επιλογές.
Από τη μία, όπως υποστηρίζει η Χαριλάου Τρικούπη, βρίσκεται το σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο θεωρεί ότι δίνει προτεραιότητα στις τράπεζες, τα funds και τους servicers.
Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ αντιπαραβάλλει τη δική του πρόταση, την οποία χαρακτηρίζει προοδευτική και προσανατολισμένη στην ουσιαστική στήριξη των πολιτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες.
Στόχος, σύμφωνα με το κόμμα, είναι να δοθεί στον οφειλέτη η δυνατότητα να σταθεί ξανά στα πόδια του, στη μικρομεσαία επιχείρηση και στον ελεύθερο επαγγελματία η προοπτική να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους και στον αγρότη η δυνατότητα να παραμείνει στον τόπο του και να παράγει.
Με τη σημερινή παρουσίαση, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να συνδέσει την κριτική του στην κυβερνητική πολιτική με μία συγκεκριμένη νομοθετική εναλλακτική, επιμένοντας ότι η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να διεξάγεται και στο πεδίο των εφαρμόσιμων προγραμματικών προτάσεων.
