Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση για τη στάση της απέναντι στις ΗΠΑ και την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα ασκεί ο Τομεάρχης Εξωτερικών της ΕΛ.Α.Σ., Χάρης Τζήμητρας, με αφορμή την ανακοίνωση αμερικανικών κυρώσεων κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
Την έντονη αντίθεσή του στις κυρώσεις που ανακοίνωσε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου εκφράζει ο Τομεάρχης Εξωτερικών της ΕΛ.Α.Σ., Χάρης Τζήμητρας, χαρακτηρίζοντας την απόφαση «επονείδιστη και εξαιρετικά επικίνδυνη».
Στη δήλωσή του, ο κ. Τζήμητρας υποστηρίζει ότι η στάση της αμερικανικής κυβέρνησης απέναντι στους διεθνείς θεσμούς υπονομεύει τη διεθνή νομιμότητα και δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο, στο οποίο η ισχύς μπορεί να υπερισχύει των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Όπως επισημαίνει, η απαξίωση διεθνών οργανισμών και δικαστικών θεσμών ενέχει τον κίνδυνο να καταστήσει αποδεκτές πρακτικές εκφοβισμού και επιλεκτικής εφαρμογής των διεθνών κανόνων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αναλυτικά:
«Η ανακοίνωση κυρώσεων εναντίον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου από τον Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών κ. Ρούμπιο είναι και επονείδιστη και εξαιρετικά επικίνδυνη. Η συνεχιζόμενη απαξίωση των διεθνών θεσμών από την κυβέρνηση των ΗΠΑ υποσκάπτει τα θεμέλια της διεθνούς νομιμότητας, κανονικοποιώντας την εξαίρεση και νομιμοποιώντας τον εκφοβισμό.
Αυτό είναι το περιεχόμενο του ιδεολογικού μανιφέστου δυτικής πολιτιστικής ανωτερότητας που παρουσίασε ο Μάρκο Ρούμπιο στην ομιλία του προχθές στην Πνύκα, την οποία ο
Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση έτρεξαν να εκθειάσουν;
Η σχετικοποίηση πανανθρώπινων αξιών και διαδικασιών, η στοχοποίηση άβολων διεθνών θεσμών και η υποβάθμιση θεμελιωδών ζητημάτων αρχής της διεθνούς δικαιοταξίας σε αντικείμενα απλώς πολιτικής διαπραγμάτευσης με όρους ισχύος, γκρεμίζει τις βάσεις της διεθνούς ειρηνικής συνύπαρξης.
Στην αδημονία τους να γίνουν αρεστοί στο καθεστώς της υπερατλαντικής δύναμης, ηθελημένα ή άθελά τους, ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση γκρεμίζουν το οικοδόμημα δεκαετιών ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στη βάση του διεθνούς δικαίου και τα ισχυρότερα ερείσματά της.
Από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ένα τσιγάρο δρόμος. Αν «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα» επιχειρήσεων σαν της Βενεζουέλας, αν εναγκαλιζόμαστε θερμά με διεθνώς καταζητούμενους ηγέτες, αν σπεύδουμε να γίνουμε
Παρατηρητές σε Συμβούλια Ειρήνης που υπονομεύουν τα Ηνωμένα Έθνη κι αν επικροτούμε την ευθεία επίθεση στο διεθνή νομικό πολιτισμό ή απλώς ντροπιαστικά σιωπούμε, ας μην εκπλαγούμε αν σύντομα δεν έχουμε πια από πού να πιαστούμε όταν αντιμετωπίζουμε απειλές και προκλήσεις.
Σε μια εποχή πολέμων και σκληρής ισχύος και μια δύσκολη γειτονιά, η Ελλάδα πρέπει φυσικά να παίρνει τακτικά δύσκολες αποφασίσεις και να κάνει συμβιβασμούς. Όμως άλλο ρεαλισμός στη βάση αρχών και άλλο άκρατος κυνισμός και μόνο λαχτάρα για την εύνοια ανάλγητων προστατών. Από το δεύτερο, μόνο χαμένοι μπορούμε να βγούμε».
