Κι όμως, αυτή τη φορά είναι αλλιώς. Λείπουν τα συντροφικά μαχαιρώματα. Λείπουν οι εσωκομματικές φατρίες. Λείπουν οι μωροφιλοδοξίες και οι υπόγειες συμφωνίες, οι ισορροπίες ανάμεσα στους συσχετισμούς, οι παραλυτικοί μέσοι όροι, οι ηγετίσκοι.
Λείπει ο ασυνάρτητος λόγος, οι ακοστολόγητοι μαξιμαλισμοί, οι υποσχέσεις δίχως στόχευση και κοινωνική προτεραιότητα.
Τι δεν λείπει;
Η «σφιχτή» λειτουργία, ο συμπαγής προγραμματικός λόγος παρά τις μικρές πρόωρες (αλλά και λογικές) αδυναμίες, ο κεντρικός σχεδιασμός με αρχή, μέση και τέλος…
Τώρα το βλέμμα είναι στον αντίπαλο και όχι στο εσωτερικό.
Τώρα το βλέμμα είναι στο μέλλον και όχι στο παρελθόν.
Μέσα σε 38 μέρες υπήρξε ιδρυτική διακήρυξη, Εθνικό Συμβούλιο, τομείς και τομεάρχες, εκπρόσωποι τύπου, προγραμματικές αιχμές, δημόσιες παρεμβάσεις, πολιτικές εκδηλώσεις με τη συμμετοχή πολιτών, συγκεκριμένη αντιπολιτευτική τακτική πάνω σε πραγματικά ζητήματα που αφορούν τους ανθρώπους.
Επιπλέον συνεχίζεται η διεύρυνση των πολιτικών οργάνων, ξεδιπλώνεται η οργανωτική διάταξη σε γεωγραφικό και θεματικό επίπεδο, ενισχύεται και εξειδικεύεται το πρόγραμμα με ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες λύσεις, επιχειρείται ήδη διείσδυση στο μαζικό χώρο με προτεραιότητα τον συνδικαλισμό, την αυτοδιοίκηση και τη νεολαία.
Και όλα αυτά σε 38 ημέρες!
Οι πολίτες ενθαρρύνουν την προσπάθεια και δίνουν όλο και μεγαλύτερη ψήφο εμπιστοσύνης.
Φαίνεται ότι υπάρχει αισιοδοξία αλλά όχι εφησυχασμός.
Το πλάνο είναι συγκεκριμένο και ακολουθείται πιστά.
Ουσιαστική αντιπολίτευση, προτάσεις πολιτικής που συγκροτούν εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης, ανανέωση πολιτικού προσωπικού, αξιοποίηση των ψηφιακών μέσων αλλά και φυσική διάδραση με την κοινωνία…
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένα πολιτικό πρόσωπο που έχει εχθρούς και φίλους.
Όμως αυτή τη φορά όλοι παραδέχονται, ότι και ο ίδιος είναι ...αλλιώς.
Με την κοινωνική και κομματική εμπειρία του παρελθόντος, τα παθήματα που έγιναν μαθήματα, το σωστό διάβασμα της διεθνούς και ελληνικής συγκυρίας επιχειρεί μια «φυγή προς τα εμπρός».
Όσο οξύτερη (αλλά και έωλη ) είναι η κριτική απέναντί του, τόσο περισσότερο ο προοδευτικός κόσμος συσπειρώνεται γύρω από την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη(ΕΛΑΣ).
Οι πολίτες σταδιακά διαπιστώνουν, ότι η ανάγκη να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι όρος για να ανασάνει η κοινωνία που βουλιάζει στη φτώχεια και στην διαφθορά.
Το κοινωνικό κενό παρήγαγε ένα πολιτικό κενό τα τελευταία χρόνια που και οι πιο δύσπιστοι αντιλαμβάνονται, ότι δεν μπορεί πια να παραμένει ακάλυπτο.
Πολύ δε περισσότερο που όσο περνάει ο χρόνος η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κρατά ούτε τα προσχήματα. Αντιμετωπίζει την ακρίβεια με φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και «συμφωνίες κυρίων», 44 υπουργοί, βουλευτές, πολιτευτές κλπ. ελέγχονται για το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο, τα 4/5 της κοινωνίας δυσκολεύονται να βγάλουν το μήνα, σιχτιρίζουν οι εργαζόμενοι, σιχτιρίζουν και οι μικρομεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες…
Μα πώς τότε πως η ΝΔ παίρνει 30% στις δημοσκοπήσεις;
Η αλήθεια είναι ότι ένα μειοψηφικό κοινωνικοπολιτικό μπλοκ δυνάμεων (όχι της κοινωνίας, αλλά όσων πηγαίνουν στην κάλπη) παραμένει ισχυρό και παράγει πολιτικό άθροισμα-αποτέλεσμα.
Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να συγκροτήσει το «δικό μας» 30% που θα αλλάξει την τελική έκβαση της εκλογικής μάχης.
Σε 38 ημέρες (αν το δει κανείς απλοϊκά) έχει κάνει μια καλή αρχή και έχει καλύψει το μέσο της διαδρομής.
Αλλά πάλι, όπως σοφά λέει ο ελληνικός λαός, «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός».
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Τομεάρχης Εργασίας ΕΛΑΣ)
