Το παλιό πολιτικό σκηνικό διαλύεται. Η είσοδος νέων κομμάτων στο πεδίο σε συνδυασμό με την κρίση του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος δημιουργούν συνθήκες «τέλειας πολιτικής καταιγίδας».
Εκατομμύρια άνθρωποι είναι δυσαρεστημένοι ταυτόχρονα με την κυβέρνηση, αλλά και την αντιπολίτευση.
Υπάρχει έντονο κενό κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης. Αρκετοί από τους υφιστάμενους κομματικούς σχηματισμούς δίνουν υπαρξιακή μάχη αδυνατώντας να αντιληφθούν, ότι έχουν πάψει να είναι εθνικά και κοινωνικά χρήσιμοι. Οπότε, ξεκινούν μια πολεμική συζήτηση για δευτερεύοντα ζητήματα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σε μια τέτοια συνθήκη η συζήτηση για την ευρύτερη Αριστερά θα πρέπει να είναι από μηδενική βάση. Για όλους και για όλα.
Για το ιδεολογικό, για το προγραμματικό, για το οργανωτικό…
Τα υφιστάμενα κόμματα νομίζουν, ότι έχουν την απάντηση για όλα, αλλά φταίει η «κακούργα» η κοινωνία που δεν τους ακούει.
Φταίνε τα συμφέροντα, τα media, οι δημοσκοπήσεις, ο λαός, ο κακός ο καιρός...
Ποτέ όμως, τα ίδια!
Εντωμεταξύ φαίνεται, ότι κανείς δεν ακούει την κοινωνία των πολιτών!
Σε συνθήκες συνήθως «εργαστηρίου», μαζί με ορισμένες παρηκμασμένες συλλογικές (και συνήθως κομματικοδίαιτες)εκφράσεις τα κόμματα βγάζουν προγράμματα, που δεν διαβάζει κανείς, δεν πιστεύει κανείς και για τα οποία δεν ελπίζει κανείς, ότι θα εφαρμοστούν.
Άρα τι κάνουμε;
Εδώ η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) κάνει κάτι που φαντάζει αυτονόητο, αλλά καταλήγει να είναι πρωτοποριακό.
Ακούει….
Μεθοδολογικά η ίδρυση ενός κόμματος, όπως τα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, χρειάζεται συνήθως ιδεολογία (αρχές και αξίες)-πρόγραμμα (σχέδιο κυβερνητικό ή μη) -οργάνωση (κομματική δομή).
Ο ιδρυτής (ή μια ηγετική ομάδα) παρουσιάζουν τα παραπάνω (διακήρυξη-πρόγραμμα-κομματική δομή) και καλούν τα μέλη και τους φίλους να συστρατευθούν. Να στρατευθούν σε κάτι που ήδη έχει κατασκευαστεί από μια κλειστή ομάδα ειδικών-τεχνοκρατών που «ξέρουν».
Και έπειτα ξεκινάει η δομή, τα πρόσωπα, οι αρμοδιότητες, η πολιτική στρατηγική…
Γνωστά πράγματα..
Επίσης είναι γνωστό, ότι αυτή η μέθοδος αποτυγχάνει με …επιτυχία τα τελευταία πολλά χρόνια.
Οπότε τι κάμουμε;
Ας πάμε λίγο ανάποδα και ας ξεκινήσουμε «από τα κάτω».
Οι αρχές, οι αξίες, η ιστορική ταυτότητα και τοποθέτηση πρέπει τουλάχιστον να περιγράφουν. Αλλιώς δεν μιλάμε για κόμμα, αλλά για παρέα καφενείου.
Τα παραπάνω παρουσιάστηκαν από τον Αλέξη Τσίπρα σε μια από τις μεγαλύτερες κομματικές συγκεντρώσεις των τελευταίων ετών στο Θησείο πριν από 15 μέρες. Ανακοινώθηκαν γενικές αρχές και αξίες, με σαφή ιδεολογική τοποθέτηση στα αριστερά του πολιτικού χάρτη ενταγμένες στην ιστορική παράδοση της «όλης Αριστεράς».
«Και το πρόγραμμα…»;
Δεν θα ήταν δύσκολο να παρουσιάσει ο Αλέξης Τσίπρας ένα «προκάτ σεντόνι» που θα υπόσχεται σε όλους τα πάντα.
Όμως πόσο αξιόπιστο θα ήταν αυτό;
Στον αντίποδα η ΕΛ.Α.Σ. αποφασίζει να κάνει μια μεγάλη καμπάνια με το τίτλο «Τώρα μιλάμε»…!
Και τον λόγο στις συγκεντρώσεις περιέργως δεν τον παίρνει μόνο ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά κυρίως οι άνθρωποι.
Ο σερβιτόρος, η νοικοκυρά, ο μαγαζάτορας, ο αγρότης, ο νοικάρης, ο έφηβος, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο επιχειρηματίας, ο θυμωμένος, ο αποστασιοποιημένος, ο αδιάφορος…
Τώρα μιλάνε αυτοί και εμείς ακούμε!
Μα τι ξέρουν αυτοί;
Μα αν δεν ξέρουν αυτοί τότε, ποιος ξέρει;
Και το κόμμα;
Πού είναι η κεντρική επιτροπή, οι οργανώσεις βάσεις, η ζύμωση, ο «συλλογικός διανοούμενος»;
Αλλά πάλι…
Μπορεί το κόμμα να είναι ξέχωρο από τους παραπάνω;
Και πότε τα κόμματα έδωσαν πραγματικά τον λόγο στους ανθρώπους της καθημερινότητας;
Όσοι ζήσαμε τα κόμματα του χώρου της ευρύτερης Αριστεράς έχουμε στο μυαλό μας την «καθοδήγηση», κάποια λίγα μέλη (με αρκετά άσπρα μαλλιά) από κάτω και συνήθως μηδενικά συμπεράσματα στο τέλος μιας συζήτησης, που μοιάζει αρκετά με πολιτική ψυχανάλυση.
Χρεώσεις, σχέδιο, ευθύνες, αρμοδιότητες, νέες τεχνολογίες συνήθως δεν υπήρχαν.
Για να αφήσουμε στην άκρη τις τάσεις και τους μηχανισμούς.
Τα κόμματα δεν είναι άχρηστα. Είναι θεσμοί συλλογικής εκπροσώπησης και οργάνωσης, αλλά πρέπει να το δούμε αλλιώς.
Χρειάζεται να δούμε τα πράγματα διαφορετικά και ως προς τις «Ιδεολογίες» που καταρρέουν και ως προς τα μαξιμαλιστικά και χωρίς δομημένη στρατηγική προγράμματα που βασίζονται στην παροχολογία και ως προς την οργάνωση-συμμετοχή των ανθρώπων που στην ψηφιακή εποχή της τεχνητής νοημοσύνης είναι κάτι περισσότερο από πολιτικά «υποψιασμένοι».
Οπότε στο ερώτημα τι θα κάνετε για την ακρίβεια, την φορολογία, το μεταναστευτικό, την κλιματική κρίση, την εργασία η απάντηση αρχικά είναι….
Θα ακούσουμε…
Θα διαβουλευτούμε..
Στο τέλος θα αποφασίσουμε και θα καταθέσουμε ένα πρόγραμμα από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία.
Και θα συνδιαμορφώσουμε προτάσεις-αιχμές με σφιχτές και πολιτικοποιημένες δομές διασυνδεδεμένες με το μαζικό χώρο που πατάνε στο έδαφος της κυβερνώσας Αριστεράς.
Στις αποσκευές μας κουβαλάμε την εμπειρία, την εντιμότητα αλλά και την αγωνία να αλλάξουμε τα πράγματα μαζί με τους πολίτες.
Κινήσαμε ήδη για ένα καλύτερο μέλλον. Δεν περισσεύει κανείς.
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Στέλεχος ΕΛ.Α.Σ.)
