Στο μικροσκόπιο της φορολογικής διοίκησης μπορούν να βρεθούν καταθέσεις μετρητών σε τραπεζικούς λογαριασμούς όταν η προέλευσή τους δεν μπορεί να δικαιολογηθεί επαρκώς από τα δηλωμένα εισοδήματα ή από άλλη συγκεκριμένη και αποδεδειγμένη πηγή.
Αυτό αναδεικνύει νέα απόφαση της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ), η οποία εξέτασε υπόθεση φορολογούμενου που βρέθηκε αντιμέτωπος με πρόσθετους φόρους και πρόστιμα μετά από έλεγχο των τραπεζικών του κινήσεων.
Η υπόθεση ξεκίνησε όταν ο φορολογικός έλεγχος εντόπισε σειρά καταθέσεων μετρητών στους τραπεζικούς λογαριασμούς του φορολογούμενου. Οι συγκεκριμένες πιστώσεις χαρακτηρίστηκαν από τον έλεγχο ως «πρωτογενείς καταθέσεις», καθώς κρίθηκε ότι δεν είχε αποδειχθεί πως προέρχονταν από προηγούμενες αναλήψεις ή από άλλη γνωστή και επαρκώς τεκμηριωμένη πηγή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τι υποστήριξε ο φορολογούμενος
Ο φορολογούμενος αμφισβήτησε το αποτέλεσμα του ελέγχου και προσέφυγε στη ΔΕΔ, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρχε αδικαιολόγητη προσαύξηση της περιουσίας του. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, διέθετε κεφάλαια προηγούμενων ετών, τα οποία μπορούσαν να δικαιολογήσουν την ύπαρξη μετρητών εκτός τραπεζικού συστήματος και, κατά συνέπεια, τις μεταγενέστερες καταθέσεις.
Η φορολογική αρχή, ωστόσο, εξέτασε όχι μόνο τα εισοδήματα που είχε αποκτήσει τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και τις πραγματικές του δαπάνες, τις φορολογικές επιβαρύνσεις και τα χρήματα που ήδη βρίσκονταν σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Με βάση αυτή την ανάλυση, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν προέκυπτε διαθέσιμο κεφάλαιο που να δικαιολογεί την ύπαρξη των συγκεκριμένων μετρητών εκτός τραπεζικού συστήματος.
Η υπόθεση αναδεικνύει μια κρίσιμη παράμετρο για όσους επικαλούνται αποταμιεύσεις προηγούμενων ετών ή χρήματα που διατηρούσαν σε μετρητά. Η απλή επίκληση ότι τα χρήματα υπήρχαν «στο σπίτι» ή εκτός τραπεζών δεν αρκεί σε περίπτωση φορολογικού ελέγχου. Ο φορολογούμενος θα πρέπει να είναι σε θέση να αποδείξει την πραγματική προέλευση των χρημάτων και ότι αυτά προέρχονται από εισοδήματα που έχουν ήδη φορολογηθεί ή έχουν νόμιμα απαλλαγεί από τον φόρο.
Τέλος, η φορολογική νομοθεσία δεν απαγορεύει την ανάληψη χρημάτων από έναν τραπεζικό λογαριασμό και τη μεταγενέστερη επανακατάθεσή τους, ούτε προβλέπει από μόνη της συγκεκριμένο χρονικό περιορισμό μεταξύ ανάληψης και επανακατάθεσης. Το κρίσιμο στοιχείο είναι εάν μπορεί να αποδειχθεί η διαδρομή των χρημάτων και εάν τα ποσά που είχαν αναληφθεί δεν είχαν στο μεταξύ χρησιμοποιηθεί για την αγορά περιουσιακών στοιχείων ή για την κάλυψη άλλων δαπανών.
