Στο μικροσκόπιο της φορολογικής διοίκησης μπαίνουν οι καταθέσεις μετρητών σε τραπεζικούς λογαριασμούς όταν δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από τα δηλωμένα εισοδήματα ή από άλλη σαφή και αποδεδειγμένη πηγή.
Νέα απόφαση της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αναδεικνύει τους κινδύνους για τους φορολογούμενους που επικαλούνται αποταμιεύσεις προηγούμενων ετών ή χρήματα που διατηρούσαν εκτός τραπεζικού συστήματος, χωρίς όμως να μπορούν να τεκμηριώσουν επαρκώς την προέλευσή τους.
Η υπόθεση αφορά φορολογούμενο, ο οποίος βρέθηκε αντιμέτωπος με πρόσθετους φόρους και πρόστιμα, όταν ο έλεγχος των τραπεζικών του κινήσεων εντόπισε σειρά καταθέσεων μετρητών. Οι ελεγκτικές αρχές χαρακτήρισαν τις συγκεκριμένες πιστώσεις ως «πρωτογενείς καταθέσεις», κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε σύνδεσή τους με προηγούμενες αναλήψεις ούτε προέκυψε άλλη γνωστή και επαρκώς τεκμηριωμένη πηγή προέλευσης των χρημάτων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι επίμαχες καταθέσεις δεν αποτελούσαν νέο ή αδήλωτο εισόδημα, υποστήριξε ο φορολογούμενος
Ο φορολογούμενος προσέφυγε στη ΔΕΔ, αμφισβητώντας τα αποτελέσματα του ελέγχου. Υποστήριξε ότι οι επίμαχες καταθέσεις δεν αποτελούσαν νέο ή αδήλωτο εισόδημα, αλλά προέρχονταν από κεφάλαια που είχε σχηματίσει κατά τα προηγούμενα χρόνια και τα οποία διατηρούσε σε μετρητά εκτός τραπεζικού συστήματος.
Το επιχείρημα αυτό, ωστόσο, δεν έγινε δεκτό. Για να διαπιστώσει εάν υπήρχε πράγματι διαθέσιμο κεφάλαιο, η φορολογική αρχή δεν περιορίστηκε στα εισοδήματα που είχε δηλώσει ο φορολογούμενος τα προηγούμενα χρόνια. Συνυπολόγισε τις πραγματικές του δαπάνες, τις φορολογικές επιβαρύνσεις, καθώς και τα ποσά που βρίσκονταν ήδη κατατεθειμένα σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Από τη συνολική εικόνα κρίθηκε ότι δεν προέκυπτε επαρκές διαθέσιμο κεφάλαιο που να δικαιολογεί την ύπαρξη των μετρητών που κατατέθηκαν αργότερα στις τράπεζες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται κάποιος να σηκώσει χρήματα από την τράπεζα, να τα κρατήσει σε μετρητά και να τα καταθέσει ξανά αργότερα. Ούτε η παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος μεταξύ ανάληψης και επανακατάθεσης αρκεί από μόνη της για να χαρακτηριστεί το ποσό ως αδικαιολόγητη προσαύξηση περιουσίας.
Το κρίσιμο στοιχείο για τις φορολογικές αρχές είναι η δυνατότητα να αποδειχθεί η διαδρομή των χρημάτων. Στην πράξη, ο φορολογούμενος θα πρέπει να μπορεί να τεκμηριώσει ότι τα χρήματα που αναλήφθηκαν στο παρελθόν παρέμειναν διαθέσιμα και δεν χρησιμοποιήθηκαν στο μεταξύ για αγορές περιουσιακών στοιχείων, για την κάλυψη δαπανών ή για άλλες συναλλαγές. Εάν αυτή η σύνδεση δεν μπορεί να αποδειχθεί και οι καταθέσεις δεν συμβαδίζουν με τη συνολική οικονομική και φορολογική εικόνα του, τότε ανοίγει ο δρόμος για να αντιμετωπιστούν από τον φορολογικό έλεγχο ως αδικαιολόγητη προσαύξηση περιουσίας.
