Τι ακριβώς συμβαίνει με την κυβέρνηση; Δεν είναι μόνο το ότι το τελευταίο διάστημα πηγαίνει από φιάσκο σε φιάσκο. Αυτό που προκαλεί την πιο μεγάλη απορία είναι ότι κανείς στο Μαξίμου δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται κάτι που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Δηλαδή το ότι κεντρικές επιλογές του κυβερνητικού επιτελείου είναι εξαρχής καταδικασμένες να αποτύχουν.
Όταν τελείωσε η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι με την άτακτη υποχώρηση του Μαξίμου, αναρωτιόμασταν γιατί η κυβέρνηση έδωσε μια μάχη που ήταν βέβαιο ότι θα έχανε. Τώρα, με την τροπολογία για την απαγόρευση των διαμαρτυριών μπροστά στη Βουλή και τον Άγνωστο Στρατιώτη, τίθεται ένα ανάλογο ερώτημα: Πώς μπορεί να μη βλέπουν ότι αυτό το στρατήγημα τους έχει γυρίσει μπούμερανγκ και θα τους προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη ζημιά στο άμεσο μέλλον;
Αυταρχισμός απέναντι στους πολλούς
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη έρχεται σε συνέχεια της απεργίας πείνας. Πρόκειται για μια προσπάθεια του Μαξίμου να «ρεφάρει» τη ζημιά που υπέστη. Κοινό στοιχείο στη διαχείριση των δύο υποθέσεων είναι ο αυταρχισμός. Η κυβέρνηση εκφράζει μια δεσποτική αντίληψη της πολιτικής που στοχοποιεί τους διαμαρτυρόμενους πολίτες και επιχειρεί να καταστείλει τις κινητοποιήσεις τους. Αποτελεί κοινό τόπο ότι κάθε κυβέρνηση που περιέρχεται σε δύσκολη θέση και δεν μπορεί να φέρει αποτελέσματα με την πολιτική πειθώ, παίζει το χαρτί της κρατικής καταστολής. Όπου δεν πίπτει λόγος…
Το ζήτημα, όμως, είναι ότι εν προκειμένω η κυβέρνηση δεν στρέφεται εναντίον κάποιας νεανικής ριζοσπαστικής ομάδας που «φοβίζει» τους «νοικοκυραίους», αλλά ενάντια στους γονείς των Τεμπών, τον αγώνα των οποίων υποστηρίζει η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών, «νοικοκυραίων» και… μη «νοικοκυραίων». Δηλαδή τι θα κάνουν τα ΜΑΤ όταν οι γονείς ανέβουν στο πεζοδρόμιο για να γράψουν ξανά τα ονόματα των χαμένων παιδιών τους στο αυτοσχέδιο μνημείο; Θα τους δείρουν ή θα τους συλλάβουν για να τους καταδικάσουν σε 1 χρόνο φυλάκιση, όπως προβλέπει η κυβερνητική τροπολογία; Δεν καταλαβαίνουν άραγε τι θα σημάνει αυτό για την κυβέρνηση;
Η προχειρότητα
Το δεύτερο κοινό στοιχείο στην κυβερνητική διαχείριση της απεργίας και της τροπολογίας είναι η προχειρότητα. Στην απεργία πείνας είχαν τη φαεινή ιδέα να βάλουν τα γαλάζια τρολ να καθυβρίζουν τον απεργό πείνας Πάνο Ρούτσι, προκαλώντας τη γενική αγανάκτηση. Επέμεναν δε σε ισχυρισμούς σχετικά με τη νομική βασιμότητα της εκταφής, τους οποίους οι ίδιοι αναίρεσαν μέσα σε λίγες μέρες, κάτι που τους εξέθεσε ανεπανόρθωτα.
Στην περίπτωση της τροπολογίας, κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα (η οποία υιοθετήθηκε) να μπλέξουν τον στρατό, προκειμένου να στριμώξουν τον Δένδια, ο οποίος θα επωμιζόταν το πολιτικό κόστος της καταστολής των διαμαρτυριών. Τελικά, μέσα σε δύο ώρες από την ανάρτηση του πρωθυπουργού, πήραν πίσω την ανάληψη της φύλαξης του μνημείου από τον στρατό. Επιπλέον, η τελική μορφή της τροπολογίας δεν δημιουργεί κάποιο ζήτημα στον Δένδια, αφού η ευθύνη της καταστολής των διαμαρτυριών ανήκει εξολοκλήρου στην ΕΛΑΣ.
Δύο κυβιστήσεις πριν καν κατατεθεί μια τροπολογία δεν είναι και μικρό πράγμα. Τα απανωτά μπρος-πίσω δείχνουν ότι η τροπολογία δεν είχε στοιχειωδώς προετοιμαστεί, αλλά δημοσιοποιήθηκε με το που έπεσε σαν ιδέα στη σύσκεψη του επιτελείου. Δεν είχαν καν σκεφτεί το συνταγματικό ζήτημα που εγείρει η εμπλοκή του στρατού στο πεδίο της εσωτερικής ασφάλειας…
Αδύναμη κυβέρνηση
Ο αυταρχισμός και η προχειρότητα συνιστούν χαρακτηριστικά μιας κυβέρνησης η οποία είναι και αισθάνεται αδύναμη. Μιας κυβέρνησης που, έχοντας απωλέσει την αυτοπεποίθηση και τη νηφαλιότητά της, επιχειρεί να διορθώσει το λάθος της με ένα ακόμα μεγαλύτερο λάθος και οδηγείται από φιάσκο σε φιάσκο. Μιας κυβέρνησης που φοβάται τον «εχθρό λαό».
Οι σπασμωδικές κινήσεις φέρουν αποτυχίες, οι οποίες με τη σειρά τους εντείνουν την ανασφάλεια και την πίεση στο κυβερνητικό επιτελείο, με αποτέλεσμα αυτό να λειτουργεί ακόμα πιο σπασμωδικά, σε ένα κλιμακούμενο σπιράλ λαθών. Στο αρχικό ερώτημά μας γιατί το Μαξίμου διαχειρίζεται τόσο λανθασμένα τα πράγματα, η απάντηση είναι ότι, υπό την πίεση της διογκούμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας, δεν έχει πια καθαρό μυαλό.
