Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χ. Φιντάν τηλεφώνησε στον Ρώσο ομόλογό του Σ. Λαβρόφ, μετά τη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα, για να εκφράσει την ετοιμότητα της χώρας του να φιλοξενήσει την επόμενη συνάντηση κορυφής για το ουκρανικό. Η Αγκυρα διεκδικεί ρόλο και παρουσία στο μεγάλο διπλωματικό παιχνίδι, χωρίς -μέχρι στιγμής- να καταφέρνει αυτό που επιδιώκει.
Ηδη, όμως, ο Ρ.Τ.Ερντογάν θα πρέπει να είναι ευχαριστημένος με την εν εξελίξει ανατροπή της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, παρόλο που ο ίδιος δεν βρίσκεται "στο κάδρο".
Ο Ντ. Τραμπ υποδέχτηκε με κόκκινο χαλί στην Αλάσκα τον Β. Πούτιν, σε βάρος του οποίου έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, για εγκλήματα πολέμου. Και μόνο η σημειωτική της συνάντησής τους αποτελεί ισχυρό τεκμήριο ότι ο Αμερικανός πρόεδρος περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και τους θεσμούς του δυτικού κόσμου. Αλλωστε, το μήνυμά του προς τον Ουκρανό πρόεδρο Β. Ζελένσκι συνοψίζεται στο ότι η Ρωσία είναι μεγάλη δύναμη και, επομένως, πρέπει να αποδεχτεί ότι βρίσκεται "από κάτω" και να συνθηκολογήσει με τους όρους της Μόσχας.
Για την Ελλάδα, που έχει στηρίξει την εθνική στρατηγική στο σεβασμό του διεθνούς δικαίου, πρόκειται για εξαιρετικά δυσμενείς εξελίξεις. Η αναλογία για τα ελληνοτουρκικά είναι ότι σε περίπτωση κρίσης, στη θέση του Πούτιν θα βρισκόταν ο Ερντογάν με τον οποίο έχει οικειότητα και μοιράζεται κοινούς κώδικες (αυταρχισμό, αναθεωρητισμό κοκ) ο Ντ. Τραμπ. Μεγάλη δύναμη θα ήταν η Τουρκία και για υποχωρήσεις θα πιεζόταν η χώρα μας.
Το ακόμη πιο δυσάρεστο για την ελληνική πλευρά είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδυναμώνεται πολιτικά σε εξευτελιστικό βαθμό. Οπως φαίνεται από την παρουσία Ευρωπαίων ηγετών στη συνάντηση Τραμπ-Ζελένσκι, δεν υπάρχει πλέον θεσμική εκπροσώπηση αλλά μια ετερόκλητη συμμαχία προθύμων και φίλων του Τραμπ. Ετσι, εκτός από τον Μακρόν της Γαλλίας και τον Μερτς της Γερμανίας, μαζί με τον Ουκρανό πρόεδρο ταξίδεψαν στην Ουάσιγκτον οι εκλεκτοί του Τραμπ, Μελόνι της Ιταλίας και Στουμπ της Φινλανδίας.
Αν κανείς αποπειραθεί να κάνει μια προβολή στο μέλλον και να υποθέσει τι θα συνέβαινε μετά από ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, υποχρεωτικά θα καταλήξει σε κάτι παρεμφερές: Ο Τραμπ θα συνεννοούταν με τον Ερντογάν και θα έλεγε στην Ελλάδα να κάνει πίσω γιατί η Τουρκία είναι μεγάλη δύναμη, ενώ οι Ευρωπαίοι εταίροι θα παρενέβαιναν εκ των υστέρων προσπαθώντας να κρατήσουν τα προσχήματα της επιρροής τους σε μια διένεξη ανάμεσα σε ένα κράτος-μέλος και μια υποψήφια προς ένταξη χώρα.
Τα τηλεφωνήματα στην πρόεδρο της Κομισιόν φον ντερ Λάιεν και τον ΓΓ του ΝΑΤΟ Ρούτε θα αποδεικνύονταν άχρηστα και θα ελπίζαμε σε μια προσπάθεια της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Αθήνα, Κ. Γκιλφόιλ, να απευθυνθεί στον Λευκό Οίκο. Ενδεχομένως, θα κινητοποιούνταν και επιφανείς ομογενείς, που συνδέονται με τους Ρεπουμπλικανούς, για να ζητήσουν βοήθεια, αλλά στο τέλος θα αποφάσιζε ο Τραμπ που έχει δείξει ήδη πώς βλέπει τα πράγματα: Σέβεται τον ισχυρό, δεν έχει δημοκρατικές ευαισθησίες και το μόνο που αναγνωρίζει ως διπλωματική κανονικότητα είναι ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
