Με το «παραδοσιακό» πολιτικό σύστημα να δείχνει «ζαλισμένο» και να συρρικνώνεται στις έρευνες κοινής γνώμης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ονειρεύεται ήδη την ημέρα που θα γίνει πρωθυπουργός στη χώρα.
Πλέον, το δηλώνει ανοιχτά, έχοντας ως «συμμάχους» τα δημοσκοπικά ευρήματα που καταγράφουν μια θεαματική άνοδο για το κόμμα της και την υπερπροβολή που της προσφέρει απλόχερα μερίδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
«Φίλοι» και αντίπαλοι καταγγέλλουν την απουσία πολιτικής πρότασης, υποστηρίζοντας πως επενδύει στην επικοινωνία και ότι δείχνει να ακολουθεί τα βήματα του Στέφανου Κασσελάκη, την εποχή που ο τελευταίος ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Η «αδιαμεσολάβητη» Ζωή
Ο Στέφανος Κασσελάκης, όταν εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή του τόπου, διεκδικώντας και κερδίζοντας -εν τέλει- την ηγεσία του τότε κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ισχυρίζονταν ότι έχει αναπτύξει μια «αδιαμεσολάβητη» σχέση με τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Και πως αυτή τον οδήγησε στη νίκη.
Η αλήθεια, πάντως, ήταν διαφορετική, αφού τον νυν πρόεδρο του Κινήματος Δημοκρατίας στήριξε τότε -είτε ανοιχτά, είτε συγκαλυμμένα- ο «βαθύς μηχανισμός» της Κουμουνδούρου. Όπως και να έχει, επιχείρησε να εμφανιστεί ως ένας «αδιαμεσολάβητος ηγέτης», προκαλώντας τους πρώτους «κλυδωνισμούς» στο κόμμα.
Την πολυσυζητημένη ρητορική της «αδιαμεσολάβητης» επικοινωνίας με τους πολίτες, έστω και με διαφορετικό λεξιλόγιο, δείχνει πως χρησιμοποιεί και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στην προσπάθεια που καταβάλει για να μετατραπεί στον μεγάλο «παίχτη» της πολύπαθης Κεντροαριστεράς – έστω και αν η ίδια δηλώνει ότι δεν ανήκει σε αυτό τον χώρο.
«Η εμπιστοσύνη αυτή οφείλεται και στην μοναδική σχέση άμεσης επικοινωνίας που έχουμε χτίσει και με τον κόσμο», ισχυρίστηκε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, σε συνέντευξη της, στην εφημερίδα Real News. Και πάνω σε αυτή τη φράση, στέκονται όσοι την κατηγορούν ότι βαδίζει πάνω στα «χνάρια» του Στ.Κασσελάκη.
Το «αχρείαστο» κόμμα
Η «άμεση επικοινωνία» που θεωρεί ότι έχει «χτίσει», αντικαθιστά την απουσία του κόμματος της από κάθε οργανωμένη μορφή διεκδίκησης. Δεν έχει οργανώσεις ούτε στις γειτονιές, ούτε στους χώρους εργασίας. Δεν διαθέτει αυτοδιοικητικές, συνδικαλιστικές και επιστημονικές παρατάξεις.
Με εξαίρεση τα ονόματα δύο, τριών βουλευτών, ελάχιστοι γνωρίζουν στελέχη της Πλεύσης Ελευθερίας. Για την ακρίβεια, λένε όσοι τη μέμφονται, πρόκειται για μια «μονοπρόσωπη» πολιτική ύπαρξη, που δεν ταιριάζει στην ευρύτερη Κεντροαριστερά, αλλά στην άκρα Δεξιά.
Για να ενισχύσουν την επιχειρηματολογία τους, οι αντίπαλοι της, παραπέμπουν και πάλι στην πρόσφατη συνέντευξη της στη «Real News». «Η πολιτική δεν είναι προνόμιο κάποιον επαγγελματιών των κομμάτων είναι υπόθεση της κοινωνίας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Το ερώτημα που εύλογα τίθεται, είναι το ποιος εκπροσωπεί την «κοινωνία» στις συνθήκες της αστικής δημοκρατίας, αν όχι τα κόμματα; Μεμονωμένα πρόσωπα και αυτόκλητοι υπερασπιστές της;
Πάντως, όσοι παρατηρούν τις ομοιότητες της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του Στέφανου Κασσελάκη, θεωρούν ότι ο τελευταίος προσπάθησε να «διαλύσει» τον ΣΥΡΙΖΑ και να φτιάξει ένα «μονοπρόσωπο» σχήμα. Και απέτυχε, με αποτέλεσμα την «καρατόμηση» του από την ηγεσία και την «έξωση» του από την Κουμουνδούρου.
Η κ.Κωνσταντοπούλου, πάντως, δεν έχει τέτοιο πρόβλημα. Ηγείται ενός κόμματος που ουσιαστικά δεν υφίσταται ως δομή. Επομένως, δεν γίνεται αποδέκτης κριτικής για της κινήσεις της, ούτε έρχεται στην επικαιρότητα για εσωκομματικής τάξεως ζητήματα.
Η υπερπροβολή και τα «πρωινάδικα»
Για την «άμεση επικοινωνία» που ισχυρίζεται ότι έχει πετύχει με την κοινωνία, η κ.Κωνσταντοπούλου χρησιμοποιεί ως «δίαυλο» εκείνα τα Μέσα Ενημέρωσης που της παρέχουν απλόχερα χρόνο πολλαπλάσιο από εκείνον που αντιστοιχεί στο εκλογικό ποσοστό της. Όπως ακριβώς συνέβαινε και με τον κ.Κασσελάκη, επί ολόκληρους μήνες.
Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, τους τελευταίους δύο μήνες, έχει πραγματοποιήσει δεκάδες εμφανίσεις σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Σε ενημερωτικές εκπομπές, αλλά και «πρωινάδικα», όπου αναφέρεται και στην προσωπική της ζωή. Ακριβώς, όπως ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Το ζητούμενο, πλέον, για την Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι το αν θα καταφέρει να παγιώσει τα υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά της και να μετατραπεί σε αντίπαλο δέος για τη Νέα Δημοκρατία ή αν θα «ξεφουσκώσει» στην πορεία προς τις επόμενες εθνικές κάλπες.
