Το πρόγραμμα του Νίκου Ανδρουλάκη στη Νέα Υόρκη, μέχρι την παρέλαση της Κυριακής για την επέτειο της 25ης Μαρτίου, είναι εξαιρετικά πυκνό. Έχει προγραμματιστεί πλήθος επαφών με παράγοντες της ομογένειας, του επιχειρηματικού κόσμου, των ΜΜΕ, της ακαδημαϊκής κοινότητας. Κάποιες από τις συναντήσεις του θα είναι με Ελληνοαμερικανούς που έχουν ισχυρή πρόσβαση στη διοίκηση Τραμπ, η οποία επιβεβαιώθηκε στη δεξίωση που έγινε στον Λευκό Οίκο για την εθνική επέτειο. Θα συναντηθεί, επίσης, με τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο, τον οποίο απέφευγαν - μέχρι τώρα τουλάχιστον- τα μέλη της κυβέρνησης που βρίσκονταν στην Νέα Υόρκη.
Για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης το ταξίδι στις ΗΠΑ είναι μια ευκαιρία εξωστρέφειας, κατανόησης του νέου διεθνούς περιβάλλοντος, καλλιέργειας σχέσεων με ομογενειακά κέντρα υψηλής επιρροής, υπενθύμισης της εμπειρίας που απέκτησε ως ευρωβουλευτής.
Σίγουρα είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα μετά από μια περίοδο αρνητικής δημοσιότητας για το ΠΑΣΟΚ, με την Πλεύση Ελευθερίας να το πλησιάζει ή να το προσπερνά στις δημοσκοπήσεις και με εσωκομματικές δυσκολίες να βγαίνουν προς τα έξω.
Σε άλλη πόλη, στη Βοστώνη, θα βρίσκεται ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, για διαλέξεις στο Χάρβαρντ, που πρωταγωνιστεί στα σενάρια ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου, κάτι που καθόλου δεν ευχαριστεί την Χαριλάου Τρικούπη.
Όπως όλα δείχνουν, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν θέλει να εμπλακεί σε διεργασίες για προοδευτικές συγκλίσεις, παρόλο γνωρίζει ότι κυοφορούνται πρωτοβουλίες στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς.
Θα επιμείνει στην αυτόνομη πορεία και τη διεκδίκηση της εκλογικής νίκης, προβάλλοντας ως πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ τις προγραμματικές θέσεις και τα πρόσωπα που θα τις υλοποιήσουν εφόσον τους δοθεί η δυνατότητα.
Συνεργάτες του λένε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παραμένει αισιόδοξος και θεωρεί θέμα χρόνου την επιστροφή του κόμματός του σε ανοδική τροχιά. Επιμένει στην ανάγκη συνεχούς επαφής των στελεχών με τη βάση, δυναμικών παρεμβάσεων στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα (όπως το στεγαστικό), υπεύθυνης στάσης στη Βουλή, προσοχής στο δημόσιο λόγο και σταθερότητας στην γραμμή της παραγωγικής αντιπολίτευσης.
