Κλείνουν τα θέατρα και τα νυχτερινά κέντρα, τα ταξί βάζουν φρένο, απεργούν τα συνδικάτα, οι εμπορικοί σύλλογοι και τα πανεπιστήμια. Οι συγκεντρώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό ξεπερνούν τις 200. Στο μισό αιώνα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας ελάχιστες φορές έχουν γίνει τόσο πλατιές λαϊκές κινητοποιήσεις, όπως αυτές που προμηνύονται για τις 28 Φεβρουαρίου. Δύο χρόνια από το έγκλημα, τα Τέμπη έχουν εξελιχθεί σε ζήτημα που καθορίζει την πορεία της ελληνικής κοινωνίας.
Χειροτερεύει η εικόνα
Την πολύ δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση πιστοποίησε και η δημοσκόπηση της Metron Analysis. Το 68% θεωρεί ότι η χώρα πηγαίνει σε λάθος κατεύθυνση (από 65% τον προηγούμενο μήνα), το 71% πιστεύει ότι έχει γίνει κυβερνητική προσπάθεια συγκάλυψης στα Τέμπη (σε αυτό το ποσοστό συμπίπτουν όλες οι δημοσκοπικές εταιρίες), το 67% αξιολογεί αρνητικά τον πρωθυπουργό (από 63% τον προηγούμενο μήνα) και το 68% αξιολογεί αρνητικά την κυβέρνηση (από 64% τον προηγούμενο μήνα). Η γενική εικόνα της κυβέρνησης είναι πολύ κακή και έχει χειροτερέψει ακόμα περισσότερο τον τελευταίο μήνα.
Ωστόσο, η ΝΔ διαθέτει ένα σημαντικό αυτού: Την αδυναμία των κόμματων της μείζονος αντιπολίτευσης να συντονιστούν με τον κοινωνικό παλμό. Στην έρευνα της Metron το 75% αξιολογεί αρνητικά το ΠΑΣΟΚ (από 67% τον προηγούμενο μήνα).
Damage control
Ενδεικτική της δύσκολης θέσης στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση, είναι και η γραμμή που έχει πλέον υιοθετήσει για τα Τέμπη. Πρόκειται για μια πολύ ακραία γραμμή η οποία από τη μια μεριά συκοφαντεί τις κινητοποιήσεις ως υπονομευτικές της σταθερότητας και από την άλλη αρνείται ότι η κυβέρνηση έχει κάνει κάποιο σοβαρό λάθος στην υπόθεση των Τεμπών. Ταυτόχρονα, τα κυβερνητικά στελέχη επιτίθενται ανοιχτά πλέον στους γονείς των παιδιών που χάθηκαν στα Τέμπη.
Το Μαξίμου δεν έχει την αυταπάτη ότι μια τόσο ακραία γραμμή μπορεί να έχει πλατιά απήχηση. Ευελπιστεί όμως ότι θα συσπειρώσει το σκληρό νεοδημοκρατικό ακροατήριο, μειώνοντας τη ζημιά που έχει υποστεί. Στη συνέχεια, αν υποχωρήσει το θέμα των Τεμπών, θα αναζητήσει τρόπους ανάκαμψης.
Ο τυφώνας Τραμπ
Αν και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα αυτή τη στιγμή στα Τέμπη, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει ένα εξίσου μεγάλο πρόβλημα -για ορισμένους, μεγαλύτερο. Το πρόβλημα αυτό ακούει στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τραμπ αποτελεί βέβαια το Νο1 πρόβλημα γενικά του πλανήτη και ειδικά της Ευρώπης. Απειλώντας ότι θα καταλάβει τη Γροιλανδία και θα εκδιώξει δύο εκατομμύρια Παλαιστινίους από τη Γάζα, παρεμβαίνοντας απροκάλυπτα στις γερμανικές εκλογές υπέρ του ακροδεξιού AfD, επιχειρώντας καταφανώς να διαλύσει την ευρωπαϊκή ενότητα και αποκαλώντας τον Ζελένσκι δικτάτορα (τον οποίο μέχρι τώρα η Δύση μάς τον παρουσίαζε ως ήρωα της δημοκρατίας…), ο Τραμπ θρυμματίζει κάθε σταθερά της διεθνούς πολιτικής. Στην αντίληψή του για την διακρατικές σχέσεις, η διεθνής νομιμότητα δεν έχει καμία θέση, ούτε καν ως πρόσχημα.
Η νέα εποχή Τραμπ συνιστά πρόβλημα για κάθε κράτος, ειδικά για τα ευρωπαϊκά. Για την Ελλάδα όμως το πρόβλημα είναι πιο σοβαρό. Παραδοσιακά η ελληνική εξωτερική πολιτική είχε ως σταθερά ότι σε περίπτωση που η αντιπαράθεση με την Τουρκία κλιμακωθεί επικίνδυνα, οι ΗΠΑ θα παρέμβουν για να αποσοβηθεί ο πόλεμος -δηλαδή, ό,τι συνέβη στα Ίμια. Επίσης, γενικά στο πλέγμα των διεθνών σχέσεων της χώρας οι προβλέψεις της διεθνούς νομιμότητας είχαν σημασία -αν και όχι απόλυτη.
Τώρα με τον Τραμπ δεν υπάρχει καμιά σιγουρά για την αμερικανική στάση. Όλα είναι πιθανά και ταυτοχρόνως απίθανα. Η ευτυχής συγκυρία είναι ότι ο Ερντογάν μοιάζει πολύ απασχολημένος με τη Συρία. Αλλά πλέον κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα.
Μητσοτάκης και Μπάιντεν
Με τον Τραμπ γενικά δύσκολα μπορεί να βρεθεί άκρη, αλλά η πρόκληση είναι ακόμα πιο μεγάλη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι οι νέοι ένοικοι του Λευκού Οίκου θεωρούν τον Έλληνα πρωθυπουργό ταυτισμένο με τον προκάτοχο του Τραμπ Τζο Μπάιντεν. Ο Μητσοτάκης είχε πλειοδοτήσει σε ατλαντισμό, στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία και κρατώντας μια ιδιαίτερα σκληρή στάση απέναντι στη Ρωσία. Επιπλέον, η κυβέρνηση πέρασε τον νόμο για το γάμο των ομόφυλων, κάτι που είχε ενθουσιάσει τη διοίκηση Μπάιντεν. Ό,τι όμως ενθουσίαζε τους προηγούμενους κατοίκους του Λευκού Οίκου, θεωρείται αιτία πολέμου για τους σημερινούς.
Η άρνηση του Αμερικανού αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς να συναντήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο περιθώριο της Διάσκεψης του Μονάχου, είναι ενδεικτική της ψυχρότητας με την οποία αντιμετωπίζει το ο τραμπικός Λευκός Οίκος την ελληνική κυβέρνηση. Είναι πια φανερό ότι δεν υπάρχει σοβαρός δίαυλος μεταξύ των δύο πλευρών.
Τα ερωτήματα
Τα ερωτήματα που τίθενται από την ψυχρότητα της διοίκησης Τραμπ απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση είναι προφανή:
- Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην εξωτερική πολιτική;
- Θα επιχειρήσει η αμερικανική πλευρά να δώσει αβάντα σε κάποια από τις ελληνικές εκδοχές του τραμπισμού, όπως κάνει με το AfD στη Γερμανία;
- Μπορεί ένα κόμμα με την ιστορία και την ιδεολογία της ΝΔ να μείνει επί μακρόν αποκομμένο από τον μεγάλο υπερατλαντικό «σύμμαχο» και «προστάτη»;
Μεταξύ Τεμπών και… Τραμπ, η θέση του πρωθυπουργού δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί αξιοζήλευτη…
