«Τον Κώστα Σημίτη ως πρωθυπουργό θα τον κρίνει η ιστορία, όπως κάθε σπουδαίο πολιτικό. Ας μην λησμονηθεί όμως ο λόγος και οι πράξεις του ήδη από την ενεργή αντίσταση κατά της δικτατορίας μέχρι τη διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου» τονίζει ο συνταγματολόγος, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Πρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου Ξενοφών Κοντιάδης.
{https://www.facebook.com/xenofon.contiades/posts/pfbid0P38zBmWS7dotvP19JNVJJg6yqZJDDWiNMVMyN28Xwugn4nayg2Pjq1F8WUb4V1cFl}
Ολόκληρη η ανάρτηση:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Για τον Κώστα Σημίτη μπορεί κανείς να πει πολλά, ιδίως για το έργο του ως πρωθυπουργού, για μεγάλες επιτυχίες, αμφιλεγόμενες επιλογές και πολιτικά σφάλματα. Θέλω σήμερα, στη μνήμη του, να παραθέσω όσα είπε εκπροσωπώντας το ΠΑΣΟΚ στη διαβούλευση για το δημοψήφισμα του 1974: "Στην Ελλάδα η βασιλευομένη δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ δημοκρατία, αλλά συγκαλυμμένη τυραννία. [...] Η βασιλεία στήριξε και ταυτίστηκε με την οικονομική ολιγαρχία. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλοεφοπλιστές και τα ξένα μονοπώλια υποστήριζαν και υποστηρίζουν το βασιλικό θεσμό. Παρεμπόδισαν με τη βοήθειά του την κοινωνική πρόοδο, ελπίζουν ότι θα τους βοηθήσει και μελλοντικά στην καταπίεση των δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού […] Ο Κωνσταντίνος ξέρει καράτε, δηλαδή να παίζει ξύλο […] Ο αγρότης, ο εργάτης, ο βιοτέχνης, ο επαγγελματίας δεν πρέπει να ταυτίσουν τον εαυτό τους με κάποιον που δεν αισθάνθηκε ποτέ τον ιδρώτα και τον κόπο της καθημερινής δουλειάς […] Λέει ότι νοστάλγησε τη χώρα μας. Τι νοστάλγησε όμως; Την ταβέρνα της γειτονιάς ή τα παλάτια του, το πανηγύρι στο χωριό ή τις κρουαζιέρες των εστεμμένων; [...] Ο Κωνσταντίνος έδειξε στους δημοσιογράφους την οικογένειά του. Η δημοκρατική παράταξη σας καλεί να αναπολήσετε τις οικογένειες των εξορισμένων, τους γονείς εκείνων που σκοτώθηκαν στο Πολυτεχνείο, τους πρόσφυγες στην Κύπρο. Η δυστυχία τους είναι δημιούργημα και του Κωνσταντίνου».
Αιχμηρός λόγος, που προτάσσει την ταξική διάσταση και μιλάει ταυτόχρονα στην καρδιά των ακροατών του.
Τον Κώστα Σημίτη ως πρωθυπουργό θα τον κρίνει η ιστορία, όπως κάθε σπουδαίο πολιτικό. Ας μην λησμονηθεί όμως ο λόγος και οι πράξεις του ήδη από την ενεργή αντίσταση κατά της δικτατορίας μέχρι τη διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου».
