Με την εξαίρεση των κυβερνητικών ιθυνόντων, ποιος αλήθεια πιστεύει ότι με το πόρισμα του Αρείου Πάγου χύθηκε άπλετο φως στο σκάνδαλο των υποκλοπών; Πόσοι αλήθεια πολίτες αυτής της χώρας αισθάνθηκαν περήφανοι για τη λειτουργία του κράτους δικαίου ακούγοντας ότι οι δύο κατηγορούμενοι για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ αθωώθηκαν;
Είναι η ώρα μηδέν για τη δικαιοσύνη στην Ελλάδα.
Οι υποκλοπές
Με τις υποκλοπές ζούμε κανονικά το θέατρο του παραλόγου. Κορυφαίοι υπουργοί που έχουν πέσει θύματα του κυκλώματος των υποκλοπών, πανηγυρίζουν γιατί με το πόρισμα του Αρείου Πάγου δεν αποκαλύφθηκε ποιος ακριβώς διέπραξε το έγκλημα σε βάρος τους. Πανηγυρίζουν για το πόρισμα που θεωρεί ότι όλα ήταν καλά με την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη την οποία ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε χαρακτηρίσει λάθος και για την οποία απέπεμψε τον ξάδερφό του Γρηγόρη Δημητριάδη από τη θέση του διευθυντή του γραφείου του -άραγε θα δούμε σύντομα τον Δημητριάδη να επιστρέφει στην κυβέρνηση;
Πέρα από τις τρομακτικές «παραλείψεις» και τις απίστευτες καθυστερήσεις της προανακριτικής διαδικασίας (οι οποίες παρουσιάζονται αναλυτικά σε ρεπορτάζ του Insidestory), πρέπει να υπογραμμιστεί ότι σύμφωνα με το πόρισμα είναι λογικό να θεωρούνται ύποπτοι για θέματα εθνικής ασφάλειας κορυφαίοι υπουργοί, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και ανώτεροι κρατικοί αξιωματούχοι. Να σημειωθεί επίσης η πρωτοτυπία δικαστικό έγγραφο να εμπεριέχει πολιτικές κρίσεις αναφορικά με τους Ποινικούς Κώδικες.
Δικαίως στελέχη της αντιπολίτευσης επισημαίνουν ότι στο σκάνδαλο των υποκλοπών προστίθεται το σκάνδαλο της συγκάλυψής τους.
Η δολοφονία Καραϊβάζ
Η αθώωση των δύο κατηγορούμενων για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ αποτελεί φιάσκο πρώτου μεγέθους για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οι συλλήψεις τους είχαν ανακοινωθεί προεκλογικά με τυμπανοκρουσίες προκειμένου να επιδειχτεί έργο σε ένα μείζον ζήτημα που είχε προκαλέσει αίσθηση. Τελικά αποδείχτηκε ότι όλα έγιναν πολύ βιαστικά με βασικό κριτήριο την παραγωγή πολιτικού θεάματος και όχι τη συνοχή της δικογραφίας.
Η δίκη Καραϊβάζ θα μείνει όμως στην πολιτική Ιστορία για το «περιστατικό του συρραπτικού». Ένα CD που περιείχε στοιχεία από τις επαφές του Καραϊβάζ με τον Δημητριάδη και τον πρώην διοικητή της ΕΥΠ Κοντολέοντα δεν παρουσιάστηκε στη δίκη για το τρύπησε ένα… συρραπτικό -συμβαίνουν αυτά….
Να πούμε ξανά τα αυτονόητα. Σε μια δημοκρατία δεν είναι νορμάλ να δολοφονούνται δημοσιογράφοι, να γίνονται συλλήψεις σκοπιμότητας, να καταστρέφονται κρίσιμα στοιχεία μιας δικογραφίας.
Η κρίση
Στην επέτειο των πενήντα χρόνων από τη γένεσή της, η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία έχει εισέλθει σε μια πολύ σοβαρή θεσμική κρίση. Αυτή τη φορά η κρίση δεν αφορά τη φαλκίδευση της λαϊκής κυριαρχίας από την αντιδημοκρατική επικυριαρχία των δανειστών, όπως συνέβη στα χρόνια του Μνημονίου. Αν και οι απαρχές της θα μπορούσαν να ανιχνευτούν στα χρόνια του Μνημονίου, η σημερινή θεσμική κρίση είναι κατά κύριο λόγο ενδογενής και αφορά το σεβασμό στο «κράτος δικαίου». Απορρέει από τα καθεστωτικά χαρακτηριστικά που προσλαμβάνει η κυριαρχία του κυβερνώντος κόμματος σε συνδυασμό με την απουσία ανταγωνιστικού αντιπολιτευτικού πόλου.
Όσοι με περισσή αλαζονεία θεωρούν ότι μπορούν να κυβερνήσουν τη χώρα με καθεστωτικούς όρους, ας έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους ότι πολλές φορές στην Ιστορία καθεστώτα που έμοιαζαν πανίσχυρα, κατέρρευσαν σαν χάρτινο πύργοι μέσα σε μια νύχτα. Ο λαϊκός παράγοντας είναι πάντοτε απρόβλεπτος.
