Κατά τον χαιρετισμό της, η κ. Σακελλαροπούλου έκανε λόγο για μια ιστορική στιγμή για την ελληνική τέχνη, υπογραμμίζοντας ότι το Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης, αποτελεί πολύτιμη κιβωτό τεκμηρίωσης της ιστορίας και της εξέλιξης της μεταπολεμικής εικαστικής κίνησης στη χώρα μας.
Τόνισε, επίσης, ότι περιέρχεται στην κατοχή της Εθνικής Πινακοθήκης χάρη στη δωρεά της εμπνεύστριας και διευθύντριάς του Τζούλιας Δημακοπούλου, που υπήρξε η ψυχή της ιστορικής γκαλερί «Νέες Μορφές».
«Για όλους εμάς, που μεγαλώσαμε στην εποχή της δικτατορίας, τότε που οι λιγοστές αίθουσες τέχνης συσπείρωναν καλλιτέχνες και κοινό σε εκδηλώσεις που υποκαθιστούσαν την απαγορευμένη πολιτική δράση, οι "Νέες Μορφές" ήταν ένα από τα σημεία αναφοράς.
Μας βοήθησαν να υποδεχθούμε το καινούργιο, να συναντήσουμε την έκπληξη, να μυηθούμε σε νέες αισθητικές προσεγγίσεις και πρωτοποριακούς προβληματισμούς, χωρίς ποτέ να χάνουμε έναν ορίζοντα ιστορικότητας της ελληνικής τέχνης. Και κυρίως να αντιληφθούμε ότι το δημιουργικό έργο δεν είναι απλώς μια συναισθηματική, συγκινησιακή έκφραση, αλλά μορφοποίηση πνευματικών δυνάμεων» επισήμανε η Πρόεδρος.
Αναφερόμενη στην Τζούλια Δημακοπούλου, σημείωσε ότι μετέτρεψε την γκαλερί της, από απλό χώρο παρουσίασης εκθέσεων, σε τόπο διαμόρφωσης αποδεκτών του καλλιτεχνικού φαινομένου με κριτική στάση απέναντι στις συνεχείς μεταμορφώσεις του, σε έναν τόπο διαλόγου.
Όπως είπε «πρωτεργάτρια του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αιθουσών Τέχνης και της έκθεσης Art Athina, δημιουργός του Ινστιτούτου Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης και τώρα κληροδότρια στην Εθνική Πινακοθήκη του καρπού πενήντα και πλέον χρόνων δουλειάς, συνέβαλε σημαντικά στην προώθηση της ελληνικής τέχνης, έδωσε έμφαση στη μελέτη και την έρευνα και δημιούργησε το πλαίσιο ώστε όχι απλώς να διατηρηθεί το παρελθόν αλλά να συνδεθεί οργανικά με το παρόν και το μέλλον».
Καταλήγοντας, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξήρε την προσφορά, καθώς και τις άοκνες προσπάθειες της διευθύντριας της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα, προκειμένου να αποκτηθεί όχι μόνο το αρχείο του Ινστιτούτου, αλλά και το ακίνητο που το στεγάζει, ο εργασιακός και εκθεσιακός του χώρος.
Ευχήθηκε, τέλος, στις νέες συνθήκες, το Ινστιτούτο να παραμείνει ζωντανό και δυναμικό και να επεκτείνει τις δραστηριότητές του, αποτελώντας μοχλό μελέτης, έρευνας και δημιουργίας.
