Όπως αναφέρει η Διαμαντοπούλου στην επιστολή, «έστω ότι την τελευταία πενταετία ο μέσος όρος των ποσοστών του ΑΕΠ, που δαπανούν για την παιδεία οι χώρες της Ευρωζώνης είναι 5,2%. Εάν πχ η Ελλάδα (ή οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης) διαθέτει για την παιδεία το 3,0% του ΑΕΠ της, τότε το υπολειπόμενο ποσοστό 2,2% μπορεί να διατεθεί για την παιδεία χωρίς αυτό να υπολογίζεται στο έλλειμμα».
Όπως επισημαίνει, στόχος της πρωτοβουλίας τότε, που όμως παραμένει και σήμερα επίκαιρος, ήταν:
1. Η καταπολέμηση της ανισότητας με την παροχή ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση και την κατάρτιση για όλους τους νέους της Ευρώπης (με τον περιορισμό των επιπτώσεων που απορρέουν από την οικονομική κατάσταση μιας χώρας).
2. Η διασφάλιση επαρκών και κατάλληλων υποδομών και μέσων, για την παροχή υψηλής ποιότητας εκπαίδευσης στην Ευρώπη ακόμη και σε καιρούς κρίσης (με την δυνατότητα διάθεσης αυξημένων πόρων).
3. Η ενίσχυση και προάσπιση της ανάπτυξης και των δημοκρατικών θεσμών και η εξασφάλιση της προοπτικής απασχόλησης των νέων γενεών μέσω της επένδυσης στην εκπαίδευση (με την αναγνώριση του αποτελέσματος μιας διαδικασίας συλλογής υπογραφών, και την θεσμοθέτηση της βούλησης των Ευρωπαίων πολιτών).
Η πρόταση αναζητά και διεκδικεί την αναδιανομή πόρων, οι οποίοι μπορεί να προέλθουν:
1. Από την αναδιάταξη των προτεραιοτήτων που θέτει κάθε χώρα, και την αναμόρφωση του εθνικού προϋπολογισμού ανάλογα με την κατάσταση της οικονομίας της.
2. Από την ανακατανομή των κονδυλίων του Ευρωπαϊκού Πλαισίου Στήριξης.
3. Από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
4. Από ένα ειδικό αναπτυξιακό πρόγραμμα για όλες τις χώρες που θα συνδέεται με συγκεκριμένους στόχους (δείκτες) εκπαιδευτικής πολιτικής της κάθε χώρας.
«Σήμερα, που η συζήτηση και η ανάγκη για μία νέα Ευρώπη, κορυφώνεται, η νέα πνοή θα έρθει μέσα από τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη επένδυση στον άνθρωπο, που σημαδεύει όλες τις εποχές και όλες τις χώρες: την Παιδεία» καταλήγει η επιστολή.
