«Όλη η κοινωνία πλέον», υπογραμμίζει ο Ν. Βούτσης «γνωρίζει ότι οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης μένουν σταθερές σε κρίσιμα ζητήματα (κύριες συντάξεις, φορολογικό, Α΄ κατοικία …) τα οποία σε μεγάλο βαθμό είναι αποδεκτά».
Σημειώνει ότι θα αποτύχει η όποια προσπάθεια να υπονομευτούν οι προτάσεις της κυβέρνησης ενώ για τις νέες απαιτήσεις του ΔΝΤ επισημαίνει ότι η αποδοχή παραμονής του Ταμείου στην πορεία του προγράμματος δεν μπορεί να προοιωνίζεται την ύπαρξη δύο διαφορετικών συμφωνιών. Μιας δήθεν «τυπικής» που έγινε τον Αύγουστο και μιας άλλης ιδιαιτέρως μαζί του, στη βάση άλλων οικονομικών σταθερών και απαιτήσεων για αντικοινωνικά μέτρα.
Αναγνωρίζει την ύπαρξη μιας συνειδητής προσπάθειας από ορισμένους κύκλους να χρησιμοποιηθεί το ΔΝΤ ως μοχλός πίεσης για μια ουσιαστική υπαναχώρηση στα συμφωνηθέντα του Αυγούστου. Και εκτιμά ότι η διαφωνία του, με τους ευρωπαίους εταίρους για την απομείωση του χρέους, χρησιμοποιείται εντέχνως για την παράταση της διαπραγμάτευσης ώστε να επανέλθει το ασφυκτικό δίλλημα από την έλλειψη ρευστότητας.
Κρίνοντας το ΔΝΤ για τη συγκεκριμένη στάση θεωρεί «εμφανή την προσπάθεια της ηγεσίας του», να μην αναλάβει τις ευθύνες για τα σοβαρά λάθη του στη διαμόρφωση των μέχρι στιγμής προγραμμάτων. Μάλιστα, «πρόκειται για πραγματικότητες που δεν μπορούν πια να συγκαλυφθούν ούτε από πολιτικούς οι οποίοι κατά τα άλλα συμφωνούν με τις απόψεις του Ταμείου» σημειώνει, υποδεικνύοντας τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος με ανεύθυνη στάση, ζητά εκλογές με «ανερμάτιστη αντιπολιτευτική ρητορεία» ενώ εκφράζει θέσεις που «προοιωνίζουν μια γρήγορη συμφωνία με τους ακραίους νεοφιλελεύθερους θεσμούς».
Υπογραμμίζει ότι «υποχρέωση της κυβέρνησης είναι να βγάλει την χώρα από τα αδιέξοδα» και δεν κρύβει την πολιτική θλίψη που αισθάνεται όταν ντόπιες πολιτικές ηγεσίας και μέρος των ΜΜΕ, αποδέχονται ως αληθή «όσα λένε εναντίον της χώρας και της κυβέρνησης οι δανειστές και αυτοί που συνέργησαν να οδηγηθεί η κοινωνία μας σε ανθρωπιστική κρίση». Χαρακτηρίζει «εθελόδουλο ή ακραία νεοφιλελεύθερο» όποιον ενστερνίζεται την άποψη ότι η χώρα χρειαζόταν μνημόνια και δεσμεύσεις για να ξεπεράσει την οικονομική κρίση, δηλώνοντας ότι «τίθεται ζήτημα εθνικής κυριαρχίας και δημοκρατίας όταν η εφαρμογή συμφωνιών εμπεριέχει μέτρα και περικοπές που βρίσκονται έξω από το πολιτικό πρόγραμμα και τη βούληση της κοινωνίας».
Τέλος για το ζήτημα της διεύρυνσης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, αλλά και ενόψει το συνεδρίου ο πρόεδρος της Βουλής σημειώνει ότι για το πρώτο «δεν μπαίνει θέμα αλλαγής της ταυτότητας» και ότι μπορεί να επιτευχθεί συναίνεση σε ευρύ πολιτικό φάσμα ή κατά θέμα και μεταρρύθμιση, ενώ για το δεύτερο ότι πρέπει να υπάρχει αντιστοίχιση της κομματικής επιρροής στην κοινωνία ανάλογη με της εκλογικής επιρροής της περιόδου 2012 – 2015.
