«Το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων συνιστά ψήφο εμπιστοσύνης των ξένων και Ελλήνων επενδυτών στις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας και του τραπεζικού συστήματος ειδικότερα. Συγχαρητήρια στη διοίκηση του ΤΧΣ και της Εθνικής» σημείωσε ο κ. Χατζηδάκης στην πανηγυρική δήλωσή του, επισημαίνοντας πως η διεθνής προσφορά «υπερκαλύφθηκε κατά 12 φορές».
Κάπου εδώ ολοκληρώνονται όμως οι πανηγυρικοί και αρχίζουν κάποια εύλογα ερωτήματα, τόσο για τον κ. Χατζηδάκη όσο και για τον Πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας, κ. Παύλο Μυλωνά - σε μία κανονική χώρα τα ερωτήματα θα αφορούσαν πρωτίστως την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, που θα έπρεπε ήδη να έχει παρέμβει.
1. Πώς πανηγυρίζει ο Υπουργός Οικονομικών, ενώ το ΤΧΣ εισέπραξε από τη δημόσια προσφορά 40 εκατ. ευρώ λιγότερα από το μίνιμουμ των 700 εκατ. ευρώ που είχε θέσει ως πήχη η κυβέρνηση;
2. Ποιοι ήταν αυτοί που διαβεβαίωναν τον κ. Χατζηδάκη πως δεν υπάρχει περίπτωση το δημόσιο να εισπράξει λιγότερα από 700 εκατ. και τελικά εισέπραξε - όπως εισέπραξε - 660 εκατ. ευρώ;
3. Πόσοι από τους «παγκόσμιας κλάσης θεσμικούς επενδυτές» που υπερκάλυψαν την προσφορά κατά 12 φορές έδωσαν τιμή πάνω από το 7,55, που τέθηκε ως τιμή διάθεσης των μετοχών;
4. Και το σημαντικότερο από όλα: Ποιοι είναι αυτοί που το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου που η μετοχή κινούνταν στα 8 ευρώ, ωσάν να είχαν εσωτερική πληροφόρηση θα έλεγε κάποιος καχύποπτος, «πίεσαν» τη μετοχή της Εθνικής, σορτάροντάς την με αποτέλεσμα από τα 8 ευρώ να πέσει στα 7,55, που ήταν τελικά και η τιμή διάθεσης στο placement με discount 7%; Μήπως αν η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς επιτελούσε τον ρυθμιστικό και ελεγκτικό της ρόλο, πίσω από τα σορταρίσματα θα έβρισκε φίλους του μεγάρου Μαξίμου, που μπορεί να συμμετείχαν μέσω των εταιριών τους και ως coordinators στη διαδικασία του placement;
Καλό είναι να υπάρξουν απαντήσεις για να μη μένουν σκιές...
Ν.Α.
