Τη στιγμή που η γενοκτονία στη Γάζα μέσω πλέον και του λιμού λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, με την έμμεση στήριξη ή την ανοχή των ισχυρών χωρών του πλανήτη, τα στοιχεία για την «απάνθρωπη αριθμητική» του πολέμου είναι συγκλονιστικά. Τα «Παιχνίδια Εξουσίας» αναδημοσιεύουν ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ (αρχικά συντάκτη Π.Δ.) από τον Ριζοσπάστη:
Εναν «στρατό» από βιομηχανικά και τεχνολογικά μεγαθήρια στην κατασκευή συμβατικών και προηγμένων οπλικών συστημάτων, στο Ισραήλ και σε «σύμμαχες» χώρες, τροφοδοτεί ο πόλεμος που κλιμακώνεται στη Μέση Ανατολή, την ώρα που το κράτος - δολοφόνος ανοίγει νέο κύκλο αίματος και εκτοπισμού των Παλαιστινίων. Η πολεμική οικονομία του Ισραήλ απορροφά τεράστια κρατικά και άλλα κεφάλαια, ενώ ένα μεγάλο μέρος των παραγγελιών γίνονται σε αμερικάνικα κυρίως μονοπώλια, με τους ευρωατλαντικούς συμμάχους - και ειδικά τις ΗΠΑ - να εξασφαλίζουν στο Ισραήλ τις αναγκαίες πιστώσεις και διευκολύνσεις. Η οικονομία του άλλωστε συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τη μόνιμη πολεμική ετοιμότητα, στο όνομα της «ασφάλειας» (εσωτερικής - εξωτερικής), καθιστώντας το Ισραήλ εμπροσθοφυλακή των εγκληματικών σχεδίων των ΑμερικανοΝΑΤΟικών σε όλη τη Μέση Ανατολή.
Πέρα από την άμεση εμπλοκή στον πόλεμο, οι ΗΠΑ έχουν παραδώσει ή εγκρίνει για το Ισραήλ πολεμικό υλικό αξίας 18 έως 23 δισ. δολάρια, μόνο τον πρώτο χρόνο του πολέμου στη Γάζα. Τον Γενάρη του 2025 εγκρίθηκε η προμήθεια όπλων αξίας ενός επιπλέον δισ. Μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια είναι οι παραγγελίες σε ευρωπαϊκά μονοπώλια, κυρίως μέσω διμερών συμφωνιών με κράτη - μέλη της ΕΕ. Το ίδιο το κράτος του Ισραήλ δαπάνησε 46,5 δισ. δολάρια το 2024 για εξοπλισμούς, ή το 8,8% του ΑΕΠ, ποσοστό μεγαλύτερο κι από αυτό της Ρωσίας (7,1% του ΑΕΠ). Μόλις την περασμένη Τρίτη, ο πολεμικός προϋπολογισμός αυξήθηκε κατά 9 δισ. δολάρια για να χρηματοδοτήσει τον νέο κύκλο αίματος στη Γάζα, με την επιστράτευση 60.000 Ισραηλινών εφέδρων. Από αυτά, τα 473 εκατ. προορίζονται για τη χρηματοδότηση της ...«ανθρωπιστικής βοήθειας» που δίνει με το σταγονόμετρο στους ρημαγμένους Παλαιστίνιους, χρησιμοποιώντας τον λιμό ως μέσο εξόντωσης και τα σημεία διανομής ως παγίδες θανάτου.
Υπολογίζεται ότι το άμεσο κόστος του πολέμου έως σήμερα ξεπερνάει τα 67 δισ. δολάρια, συμπεριλαμβάνοντας και ένα μέρος της αποκατάστασης των κατεστραμμένων υποδομών. Το ισραηλινό υπουργείο Οικονομικών και η Κεντρική Τράπεζα του Ισραήλ υπολόγιζαν το άμεσο ημερήσιο κόστος σε 246 εκατ. δολάρια. Η πλέον κοστοβόρα πολεμική επιχείρηση ήταν αυτή που ξεκίνησε στις 13 του περασμένου Ιούνη ενάντια στο Ιράν. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του πρώην οικονομικού διευθυντή του ισραηλινού υπουργείου Αμυνας, το ημερήσιο κόστος της επιχείρησης (επιθέσεις στο έδαφος του Ιράν και αναχαίτιση των δικών του επιθέσεων) άγγιξε το 1 δισ. δολάρια.
Σύμφωνα με την «Wall Street Journal», το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να αντέξει πάνω από 10-12 ημέρες στη σύγκρουση με το Ιράν χωρίς τη στήριξη (άμεση και έμμεση) των συμμάχων του και κυρίως των ΗΠΑ. Υπολογίζεται ότι το μεγαλύτερο μέρος των ημερήσιων στρατιωτικών δαπανών απορροφάται από την αντιαεροπορική άμυνα, αφού κάθε πύραυλος των συστημάτων Arrow 2 και 3 κοστίζει 3 εκατ. δολάρια. Ιδιαίτερα υψηλό είναι και το κόστος των αεροπορικών επιχειρήσεων, αφού κάθε ώρα πτήσης ενός F-35 φτάνει τις 42.000 δολάρια, ενώ για τα F-16 και F-15 το κόστος κυμαίνεται στα 27.000 και 24.000 δολάρια αντίστοιχα. Οι καθημερινές αποστολές στο Ιράν ανέβασαν το κόστος πτήσης στα 24,5 εκατ. δολάρια, χωρίς να συνυπολογίζονται τα κόστη συντήρησης και εξοπλισμού.
Τα τεράστια κρατικά και άλλα κονδύλια αιμοδοτούν την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας του Ισραήλ. Οι μεγάλες εταιρείες διπλασιάστηκαν από την έναρξη του πολέμου (312 από 160) και οι εξαγωγές πολεμικού υλικού αυξήθηκαν κατά 13%, φτάνοντας στο ρεκόρ των 15 δισ. δολαρίων. Η κατανομή τους είναι 54% στην Ευρώπη (από 36% το 2023), 23% προς Ασία - Ειρηνικό, 9% στις ΗΠΑ κ.τ.λ. Το 57% των συμβολαίων αφορούν συμφωνίες άνω των 100 εκατ. δολαρίων. Τώρα, το Ισραήλ επιχειρεί να πάρει μέρος και στη μοιρασιά της πίτας από το «ReArm Europe», το εξοπλιστικό πρόγραμμα των 150 δισ. ευρώ που «τρέχει» η ΕΕ. Για να το πετύχει αυτό, αξιοποιεί ως «γέφυρα» τις επενδύσεις σε ελληνικούς ομίλους της πολεμικής βιομηχανίας, που του ξεκλειδώνουν την πρόσβαση στα ευρωπαϊκά πακέτα. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η εξαγορά στο 100% της Ελληνικής Βιομηχανίας Οχημάτων από την ισραηλινή «SK Group», που δείχνει ποιος πραγματικά κερδίζει από τη στρατηγική σχέση Ελλάδας - Ισραήλ...
