Αν ισχύει ότι η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, τότε φαίνεται ότι ο εθνικοί διάλογοι για την Παιδεία, σε αυτά τα τριάντα χρόνια, έχουν πέσει θύμα μιας κακής αρχής. Ο τότε υπουργός Παιδείας κάλεσε στο τραπέζι του διαλόγου τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς, αλλά και τους μαθητές. Τα θέματα προς συζήτηση περιελάμβαναν την αξιολόγηση των σχολικών βιβλίων, της διδασκαλίας, του εκπαιδευτικού έργου και της σχολικής ύλης.
Επιβεβαιώνοντας τη φήμη του ως οραματικού πολιτικού, ο Αντώνης Τρίτσης θέλησε επίσης να συζητήσει με τους καλεσμένους του για την εσωτερική πολιτιστική ζωή του σχολείου, τη σχέση του σχολείου με την κοινωνία, αλλά και τη διάρκεια του σχολικού έτους. Η συνέχεια δεν ήταν αυτή που ήθελε ο υπουργός: οι εκπαιδευτικοί αντέδρασαν στην επαναφορά της αξιολόγησης του έργου τους και προχώρησαν σε κινητοποιήσεις.
Μαζί με την πρότασή του για την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, ο υπουργός έγινε το κόκκινο πανί για εκπαιδευτικούς και Εκκλησία. Και τον Ιούνιο του 1988 παραιτείται.
