Στον απόηχο της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων της PISA 2025 που ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες, άνοιξε για ακόμη μία φορά, η συζήτηση για το ποιος ευθύνεται. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΔΟΕ (Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος) Νικόλα Βουρδουμπά πολλοί έσπευσαν να ρίξουν ευθύνες στους εκπαιδευτικούς αποτιμώντας τα αποτελέσματα από την λάθος πλευρά καθώς εν πολλοίς το πρόβλημα δεν είναι ο εκάστοτε εκπαιδευτικός αλλά αλλά το σχολείο μέσα στο οποίο καλείται να εργαστεί. Το κυβερνητικό αφήγημα στοχεύει στην απαξίωση δασκάλων και καθηγητών για να κρύψει τις αδυναμίες που η ίδια η κυβερνητική πολιτική στο θέμα της Παιδείας έχει δημιουργήσει.
Οι «παπαγάλοι» και ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» που δεν κρύβεται
Όπως εξηγεί στο Dnews «Με αφορμή τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας PISA 2025 του ΟΟΣΑ, του παγκόσμιου σχεδιαστή κοφτών αναγκών και δικαιωμάτων, βρήκαν την ευκαιρία από τη μία το ΥΠΑΙΘΑ να προσπαθήσει να εξωραΐσει τη διαχρονική εκπαιδευτική πολιτική απαξίωσης της μόρφωσης, υποβάθμισης, εμπορευματοποίησης, κατηγοριοποίησης των σχολείων, με το επιχείρημα ότι μειώνουμε την απόσταση πέφτοντας λιγότερο, στη συνολική πτώση όλων των προηγμένων εκπαιδευτικών συστημάτων ενώ μας είχαν ζαλίσει τόσα χρόνια με τα παραδείγματα Φινλανδίας, Γαλλίας. Από την άλλη διάφοροι γνωστοί και μη εξαιρετέοι κυβερνητικοί παπαγάλοι να βρουν ευκαιρία να επιτεθούν στον γνωστό υπεύθυνο για τα αδιέξοδα του σημερινού σχολείου, τον εκπαιδευτικό κι όχι βέβαια σε αυτούς που χρόνια τώρα έχουν φτιάξει αυτόν το σχολείο που παράγει αυτά τα αποτελέσματα, του λειτουργικού αναλφαβητισμού, της μείωσης της αντιληπτικής ικανότητας, της συνθετικής και αφαιρετικής σκέψης, της γλωσσικής ένδειας κλπ.»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι άβολες αλήθειες που ξεχνά το κυβερνητικό επιτελείο
Σύμφωνα με τον κ. Βουρδουμπά «ο πιο ξεκάθαρος δείκτης για την ποιότητα της εκπαίδευσης με τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ είναι η καθημερινότητα του σχολείου. Πόσα σχολεία ξεκινούν τη χρονιά με ελλείψεις εκπαιδευτικών; Πόσα παιδιά χρειάζονται παράλληλη στήριξη; Πόσες σχολικές μονάδες αντιμετωπίζουν προβλήματα στις υποδομές τους; Πόσα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στη φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα; Πόσα χρόνια το δημόσιο σχολείο υποχρηματοδοτείται; Πόσοι αναπληρωτές γυρίζουν κάθε χρόνο από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη για να καλύψουν πάγιες ανάγκες; Και μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το σχολείο δεν λειτουργεί σε κοινωνικό και πολιτικό κενό, δουλεύει και σχεδιάζει αναλυτικά προγράμματα και βιβλία εδώ και δεκαετίες που δημιουργούν και εντείνουν την ουσιαστική αμορφωσιά, τις εφήμερες και άχρηστες δεξιότητες, την αντιεπιστημονική προσέγγιση του κόσμου και των γνωστικών αντικειμένων.».
«Ο εκπαιδευτικός χρειάζεται στήριξη και όχι στοχοποίηση»
Και συνεχίζοντας αναφέρει «Ο εκπαιδευτικός θέλει στήριξη και όχι στοχοποίηση, θέλει να κάνει μάθημα και δεν μπορεί πια με τη γραφειοκρατία, τις μέρες δράσης, τα σχέδια και τους δείκτες. Το σημερινό σχολείο αδυνατεί να δώσει νόημα στη γνώση και στη συλλογική ζωή. Οι εκπαιδευτικοί έχουμε μεγάλη ευθύνη, συλλογικά και ατομικά να ταράζουμε κάθε μέρα τα νερά αυτής της κανονικότητας μέσα στα σχολεία, να δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για να χαραχτεί ο δρόμος για ένα σχολείο που θα θέτει ως στόχο την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου όλων των παιδιών. Έτσι απαντάμε και στους κάθε λογής απολογητές-παπαγάλους που τάχα κοπτονται για το δημόσιο σχολείο αλλά μπορεί να μην έχουν περάσει ούτε απέξω.» Καταλήγοντας σημειώνει ότι «Αν θέλουμε να αλλάξουν τα αποτελέσματα, δεν αρκεί να αλλάξουμε τους αριθμούς. Πρέπει να εξετάσουμε τις συνθήκες που παράγουν αυτούς τους αριθμούς.»
Η κουβέντα για την ποιότητα της εκπαίδευσης έχει ανοίξει και το κρίσιμο δεν είναι ποιον θα κατηγορήσουμε αλλά πώς πρέπει να κινηθούμε ώστε να αλλάξουμε εκ βάθρων εκείνες τις συνθήκες που κρατούν ένα μεγάλο μέρος των μαθητών κάτω από το βασικό επίπεδο γνώσεων και δεξιοτήτων. Και αυτός είναι ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» που δύσκολα κρύβεται πίσω από επικοινωνιακές αναγνώσεις των αριθμών.
