Σε ένα θέμα βαθιά κοινωνικό εξετάστηκαν οι υποψήφιοι των ΓΕΛ στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας στις Πανελλήνιες 2026. Η μοναξιά στη σύγχρονη εποχή, η αποξένωση που γεννά η ψηφιακή καθημερινότητα και η ανάγκη επικοινωνίας ανάμεσα στις γενιές αποτέλεσαν τον βασικό πυρήνα της εξέτασης, σε ένα θέμα που χαρακτηρίστηκε συνολικά βατό, αλλά με αρκετές απαιτήσεις στη λεπτομέρεια.Παρότι η θεματολογία ήταν οικεία στους μαθητές, τα σημεία που θα ξεχωρίσουν τα πολύ καλά γραπτά βρίσκονται κυρίως στην ακρίβεια και στην ουσιαστική κατανόηση των ζητουμένων.
Όπως δηλώνει στο Dnews ο Αποστόλης Ζυμβραγάκης, Φιλόλογος M.Ed. «το πρώτο κείμενο είναι ένα επίκαιρο δημοσιογραφικό άρθρο. Μιλάει για την υπογεννητικότητα, αλλά την επαναπροσδιορίζει καθώς δεν την βλέπει πια μόνο ως οικονομικό πρόβλημα - ακρίβεια, στέγαση, εργασιακή ανασφάλεια - αλλά ως κρίση των ανθρώπινων σχέσεων. Ως μια παγκόσμια κρίση μοναξιάς, που συμπίπτει χρονικά με την εποχή των smartphones και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Το δεύτερο κείμενο είναι ένα φιλοσοφικό δοκίμιο του Ευάγγελου Παπανούτσου, για τα νιάτα και τα γεράματα. Ένα κλασικό, στοχαστικό κείμενο, που υποστηρίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο: ότι το «νέος» και το «γέρος» δεν είναι μόνο θέμα ηλικίας, αλλά στάση ζωής. Και ότι μια υγιής κοινωνία χρειάζεται και τα δύο ρεύματα. Και το τρίτο κείμενο είναι ένα ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου, μια έκπληξη, θα έλεγα, γιατί ο υπερρεαλισμός σπάνια μπαίνει στις εξετάσεις. Είναι ένα ποίημα-προτροπή. Μια φωνή που λέει στον αναγνώστη: χτύπα τη θλίψη, πολέμησε να χαρείς, ανάσανε μπροστά στον ήλιο, βγες στον δρόμο και μη φοβηθείς το βήμα σου.»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μάλιστα αναδεικνύει και το πώς το ζητούμενα συνδέονται νοηματικά μεταξύ τους. Σύμφωνα με τον κ. Ζυμβραγάκη «Προσέξτε τι κάνουν οι θεματοθέτες. Από τη μοναξιά της ψηφιακής εποχής, στη συνύπαρξη των γενεών, στο κάλεσμα για μια ζωή με νόημα και χαρά. Τρία κείμενα, μία ανθρώπινη αγωνία: πώς ζούμε αληθινά, μαζί με τους άλλους, σε έναν κόσμο που μας απομονώνει. Αυτός ο άξονας κλείνει και στο τελευταίο ζητούμενο έχουμε ένα άρθρο για τη σχολική εφημερίδα, που ζητάει από τον μαθητή να εξηγήσει γιατί αυξάνεται η μοναξιά σήμερα και να προτείνει τρόπους συνεργασίας των νέων με τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, ώστε να θεραπευτεί η μοναξιά και των δύο γενεών.Είναι ένα θέμα ουσιαστικά διαγενεακό. Και βαθιά επίκαιρο.»
{https://exchange.glomex.com/video/v-div24pt09zjl?integrationId=40599y14juihe6ly}
Πανελλήνιες 2026: Πού θα κριθεί ο καλά διαβασμένος υποψήφιος στο μάθημα της Γλώσσας
Απαντώντας στο επίπεδο δυσκολίας της σημερινής εξέτασης ξεκαθάρισε ότι «Θεματικά, τα κείμενα ήταν βατά και κοντά στην εμπειρία των νέων. Η μοναξιά, τα social media, οι σχέσεις, οι γενιές όλα οικεία, όλα ζωντανά. Όμως η πρόκληση κρύφτηκε στις λεπτομέρειες. Το ποίημα του Εμπειρίκου απαιτεί προσεκτική, ψύχραιμη ανάγνωση. Ο μαθητής έπρεπε να εντοπίσει τις προτροπές μέσα από την προστακτική και να τις τεκμηριώσει με κειμενικούς δείκτες.Και οι γλωσσικές ασκήσεις, το αίτιο και το αποτέλεσμα, οι διαρθρωτικές λέξεις «γιατί» και «λοιπόν», το ασύνδετο σχήμα, το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, η μεταφορά με τα άλογα που καλπάζουν ορμητικά ζητούσαν ακρίβεια. Όχι γενικότητες. Εκεί κρίνεται ο καλά διαβασμένος υποψήφιος.»
Καταλήγοντας τόνισε ότι «το φετινό θέμα της 'Εκθεσης είναι ένα δίκαιο, σύγχρονο και απαιτητικό στη λεπτομέρεια. Όχι με παγίδες, αλλά με αξίωση για καθαρή σκέψη και τεκμηρίωση. Κι αν θέλετε τη δική μου ανάγνωση, πέρα από τη βαθμολογία: Φέτος οι εξετάσεις δεν ρώτησαν απλώς τι ξέρουν οι μαθητές. Τους ρώτησαν πώς θέλουν να ζήσουν. Αν θα μείνουν στη μοναξιά της οθόνης ή θα βγουν, όπως λέει ο Εμπειρίκος, στον δρόμο, χωρίς να φοβηθούν το πάτημά τους.»
